Novelas de Boraine

Ngumiti si Alina, pinipigilan ang halakhak sa labi.“Well… you continue,” biro niya bago tuluyang tumalikod pabalik ng kusina.Nanlaki ang mata ni Alizee. ‘Continue… ano raw?’Parang gusto na niyang lamunin ng sofa sa hiya. Agad niyang ibinaon ang mukha sa unan, pilit kinukumbinsi ang sarili na walang nangyari kanina. Kaso, lalo lang lumakas ang kabog ng dibdib niya nang marinig ulit ang boses ni Arion sa tabi niya.“Kain na.”Muffled ang boses niyang sumagot mula sa loob ng sofa. “Ayaw ko na… hindi ako gutom.”Mahinang natawa si Arion. Umupo ulit sa tabi niya, saka bahagyang yumuko para silipin siya.“Are you… shy?”Bigla siyang napabangon.“You did that on purpose, ’no?!” inis ngunit namumulang sabi niya, saka dinampot ang throw pillow at ibinato sa ulo nito.Tahimik lang na sinalo ni Arion ang unan, may ngiti pa rin sa labi.***Ayon sa naunang schedule, dumating sina Alizee at Arion sa isang sikat na photo studio na trending online para sa kanilang wedding photoshoot.Unang set pa

Napansin ni Alizee na tulala pa rin si Arion at parang wala sa wisyo, kaya inabot niya ang leeg nito at kiniliti ang Adam’s apple niya, pilya ang ngiti, malambing ang boses.“Sinong engkanto ba ang nang-akit sa kaluluwa mo, ha?”Agad hinawakan ni Arion ang makulit niyang kamay bago pa ito makailag. Dahan-dahan niya iyong inilapit sa labi niya at hinalikan. May bahagyang kiliti na dumaloy sa palad ni Alizee, dahilan para mas lalo siyang mapangiti, iyong tipong alam niyang may epekto siya rito.Pagsapit ng alas-dose, tumunog ang hudyat ng bagong taon.Magkasabay silang umuwi sa bahay nina Alizee.Pagpasok pa lang, sinalubong na sila ng amoy ng nilulutong handa. Abala sina Samuel at Alina sa paghahanda, naghihiwa, nagmamasa, nag-aayos ng mga sangkap.Pinanood ni Alizee ang mga magulang niya, sweet pa rin, nagtutulungan, parang hindi tumatanda ang samahan.Napangiti siya. Mas lalo niyang na-realize kung gaano siya kaswerte.Samantala, umupo si Arion mag-isa sa sofa.Lumabas ng kusina si S

Ngayon, pati ang huli niyang itinuturing na kapamilya ay tuluyan nang nawala sa tabi niya.Hindi iyon kayang tanggapin agad ni Arion. Sa loob niya, pakiramdam niya’y isa-isa na siyang iniiwan ng mundo.Para bang kahit anong pilit niyang tumayo, may kulang na hindi na maibabalik.Tahimik lang na napabuntong-hininga si Alizee habang pinagmamasdan siya. Gusto man niyang magsalita, pinili na lang niyang itikom ang labi niya. Alam niyang may mga sakit na hindi nadadaan sa salita, kailangan lang samahan.Matapos maayos ang lahat ng naiwan ni Jieyan, nagpasya si Bluei na manatili muna roon nang ilang linggo.Si Arion naman, kailangan nang bumalik agad. May negosyo siyang kailangang itaguyod.Kaka-umpisa pa lang ng branch nila sa Pampanga, at kasisimula pa lang ding pasukin ng Marinian ang market doon. Mahirap ang simula, halos lahat ng desisyon, siya mismo ang gumagawa.Halos hindi na siya umuuwi. Laging abala.Samantala, si Alizee naman ay nanatili sa bahay. Araw-araw siyang nagdo-drawing s

“Nothing.”Bahagyang kumunot ang noo ni Arion, bakas ang pagdududa sa mga mata. Dahan-dahan siyang dumistansya kay Alizee habang inaabot ang cellphone.Hindi mahirap marinig ang kaba sa boses ni Bluei sa kabilang linya. Ilang segundo munang nanahimik si Arion bago siya nagsalita, mas mababa na ang tono.“Where are you now? I’m coming.”Ibinigay ni Bluei ang lokasyon niya. Pagkababa ng tawag, agad pinaandar ni Arion ang sasakyan papunta roon.Napatitig si Alizee sa kanya, saka parang may biglang naalala.“Wait, Arion,” mabilis niyang sabi. “Tumawag sa’kin si Jieyan a few days ago. Sabi niya magpapadala daw siya ng postcard.”Napalingon siya rito.“Baka lowbat lang phone niya? Or nasa biyahe?”Sinubukan niyang basahin ang ekspresyon ni Arion, pero wala siyang makitang emosyon sa mukha nito. Mahigpit lang ang hawak nito sa manibela, nakayuko nang bahagya, parang may malalim na iniisip.Nagkita sila ni Bluei sa isang café.Halata agad ang pagod at kaba sa lalaki. Umupo silang tatlo sa isa

“Mama…”Mahina ang boses ni Arion, halos pabulong. Hindi niya agad naituloy ang sasabihin. Bahagya siyang napangiti, pero punô ng sakit ang mga mata.“You didn’t deserve this.”Marahang inayos niya ang puting telang nakatakip sa katawan ng ina, ingat na ingat, parang natatakot siyang magising ito sa sobrang lamig. Para bang hindi bangkay ang kaharap niya, kundi ang nanay na dati siyang kinukulitan tuwing umuuwi nang gabing-gabi.Mahigpit na kumapit si Alizee sa braso niya. Ramdam niya ang panginginig nito, kahit pilit na pinipigilan. Hindi siya nagsalita, alam niyang hindi kailangan ni Arion ng maraming salita ngayon, kundi presensya lang.Huminga siya nang malalim, pilit inaayos ang sarili.“Pagod ka na siguro, ’no? You can rest now.”Tahimik ang buong morgue, pero hindi na mabigat ang katahimikan, parang may dahan-dahang pagpapaalam na nagaganap.“Ang tanga ko rin pala.”Naalala niya ang mga gabing hinihintay siya ng ina sa sala, ang mga baong laging may extra, ang mga sermon na may

Hindi napigilan ni Alizee ang mahinang pag-ungol habang unti-unti niyang idinilat ang mga mata. Medyo mabigat pa ang talukap niya, halatang bagong gising. Saglit siyang natigilan nang mapansing nakatingin si Arion sa kanya, tahimik, diretso, at halos walang mabasang emosyon sa mukha.“Nandito na?” tanong niya habang inaabot ang sarili, may lambot pa ang boses dahil sa antok.“Hmm,” maikling sagot ni Arion. Mukha itong may iniisip, parang wala sa sarili.Tinanggal ni Alizee ang seatbelt at kinuha ang gamit niya. Aabot na sana siya sa pinto para bumaba nang marinig niya ang mababa at bahagyang nag-aalanganing tawag mula sa tabi niya.“Alizee.”Napalingon siya, bahagyang nakatagilid ang katawan. Ang gilid ng mukha niya ay nababalot ng anino ng sasakyan, mas lalong naging banayad ang itsura niya. “May problema ba?” tanong niya, mahinahon.Ibinaling ni Arion ang tingin sa unahan. Matagal itong nanahimik bago tuluyang nagsalita. “Wala naman. Maaga kang magpahinga.”“Okay,” sagot niya, kahit

Pagkauwi ni Anton sa bahay nila, agad siyang sinalubong ni Sally. Suot pa nito ang apron, halatang galing sa kusina. Nakangiti ito nang makita siya, ngunit mabilis ding nagbago ang ekspresyon nang mapansin niyang mag-isa lang si Anton.“Wala si Sofia?” agad na tanong ni Sally, sabay lingon sa labas, umaasang may isa pang sasakyan na susunod. Nang makitang wala, unti-unting bumagsak ang kanyang mga balikat.Umiling si Anton habang inaabot ang suitcase at inilapag iyon sa gilid ng sofa. “Wala. Hindi ko siya nakita buong araw,” pagsisinungaling niya. Hindi niya malaman kung bakit hindi niya sinabi ang totoo kay Sally, pero sa tuwing iniisip niya ang nangyari kanina, ang paglapit ng lalaki kay Sofia ay gusto niya nalang muna na siya ang nakakalaam no’n para malaman muna kung ano ang relasyon ni Sofia sa lalaki.“Malapit nang mag-isang linggo, Anton. Hindi pa rin siya pumupunta rito.” Napalungkot ang mukha ni Sally habang naglalakad papunta sa sala, iniupo ang sarili sa sofa. “Sa tuwing d

Isang linggo ang lumipas matapos ang huli nilang pagsasama ni Anton, at pag-uwi niya galing sa Singapore. Apat na araw narin siyang pumapasok sa trabaho. Isa siyang journalist sa kilalang News company sa bansa, at dahil matagal na siya sa kumpanya isa narin siya sa pinagkakatiwalaan na ipadala sa kahit saang bansa para sumulat ng report. “Sofia, may mga OJT students tayo, nakalimutan ko sabihin kahapon na ikaw ang ginawang supervisor nila. Tatlo sila.” Lumapit ang kasamahan niyang si Kate at binalita iyon. Tumayo naman si Sofia, tinignan si Kate na para bang sinisigurado kung nagsasabi ito ng totoo. Naisip niya na baka ayaw lang ni Kate o ng iba mag-surpervise kaya sa kanya ibinato na hindi alam ng superior. Pero si Kate, tinaas ang dalawang kamay. “Hey, totoo ang sinabi ko, okay? Just look at the announcement. Akala ko titignan mo kagabi, pero nakita kong hindi ka nakapag-seen kaya as your little friend naisip ko na ngayon ko nalang sasabihin sa persona,” paliwanag ni Kate. Kaag

Hindi agad nakasagot si Sofia. Ang mga salitang binitawan ni Anton ay umalingawngaw sa isip niya, parang mga tunog na pilit niyang gustong burahin. Hindi siya makatingin sa kanya. Saglit siyang natahimik, huminga nang malalim, at bago pa makapagsalita, binuksan na niya ang pinto ng kotse.“Enough, Anton,” mahina niyang sabi, halos pabulong, saka lumabas.Hindi siya pinigilan ni Anton. Tinitigan lang niya ito habang lumalayo. Walang galaw, walang salita. Alam niyang anumang sabihin niya ay wala nang saysay sa mga sandaling iyon. Si Sofia naman ay mabilis na naglakad, tinawag ang unang taxi na dumaan at agad sumakay. Ngunit nang sumilip siya sa salamin, nakita niya ang kotse ni Anton sa likod, malayo, ngunit nakasunod.Pagdating niya sa tapat ng condo building, agad siyang nagbayad at bumaba. Nasa likuran pa rin ang kotse ni Anton, nakaparada lang. Hindi siya lumingon. Diretso siyang pumasok sa lobby, nag-swipe ng access card, at dumiretso sa elevator.Sa loob ng elevator, napahawak siy

Hindi agad nakapagsalita si Sofia; nakatingin lang siya kay Anton. Marahang hinawakan ni Anton ang dalawa niyang kamay at bahagyang hinalikan ang likod nito. Ngunit agad din iyong binawi ni Sofia nang mapagtanto niya na muli na naman silang lumampas sa hangganan.“Aalis na ako,” mahinahon ngunit mariing sabi niya. Binuksan niya ang pintuan ng kotse at mabilis na tumakbo palayo.Mabilis ang tibok ng puso ni Sofia, ngunit hindi niya na iyon ininda. Ang tanging gusto niya ay makalayo kay Anton. Huli na para magsisi, nagawa na naman niya ang pagkakamaling pilit niyang iniiwasan.“Ang tanga mo, Sofia…” mahina niyang bulong habang patuloy sa pagtakbo.Pagdating niya sa bahay, agad niyang nakita ang mama niya sa hardin, kausap ang isang kasambahay. Napahinto siya. Sa tuwing nakikita niya si Sally, bumabalik ang bigat ng mga kasalanan at lihim na pilit niyang itinatago.“Sofia, anak! Nandiyan ka pala! Akala ko umalis ka, nag-jogging ka lang pala,” masayang bati ni Sally, sabay abot ng baso ng

“Alam kong hindi mo rin ako kayang tiisin,” bulong ni Anton kay Sofia habang hinahalikan nito ang butas ng tainga ng dalaga. Napapikit si Sofia, maliit na ungol ang lumabas mula sa bibig niya. Kahit pilit niya paring itinulak si Anton palayo sa kanya ay hindi niya tuloyang magawa dahil mas lalo siyang nanghihina. “Anton…please, stop…” mahinang sabi ni Sofia. Ngunit dahil sa narinig na ungol mula sa kanya, mas lalong ginanahan si Anton. Bumaba ang halik niya sa leeg ni Sofia, mapusok hanggang sa mamula ito. Tumingin siya kay Sofia na puno ng pagnanasa ang mata. “Sofia…I want you,” mahinang bulong niya. Si Sofia naman ay tuloyan naring sumuko, nanginginig ang kamay niya. Kahit anong pigil niya, tama si Anton. Hindi niya kayang tiisin ang lalaki. “This is not right—”Hindi natapos ang sasabihin niya nang hinalikan siya nang mapusok ni Anton. Dahil sa naramdamang init ni Anton, mabilis niyang hinubad ang damit pang-itaas ni Sofia. Nagulat siya nang walang suot na bra si Sofia, at da

Nang matapos ang kasiyahan kagabi, at nagsi-uwian na ang mga bisita, kaagad ding umakyat si Sofia sa kanyang silid para makapagpahinga, hindi niya na nakausap pa muli ang ina at si Anton. Kinabukasan, madaling-araw pa lang ay gising na si Sofia. Sa labas ng bintana ng kanyang silid, mabagal na gumigising ang paligid, ang mga ibong nag-aawitan, ang malamig na hangin na dumadampi sa balat. Nakasuot siya ng simpleng jogging pants at kulay abong sweatshirt. Gusto niyang makalabas, kahit saglit. Sa loob ng bahay ay parang hindi siya makahinga, bawat sulok ay may alaala ng kagabi, bawat ingay ay tila paalala ng kasalanan.Pagbukas niya ng gate, saglit siyang napahinto.Si Anton ay naroon, nakasuot din ng pang-jogging, earphones sa leeg, at hawak ang bote ng tubig. Tila nagulat din ito nang makita siya, ngunit agad ring binawi ang reaksyon, nagpakawala ng mahinang ngiti.“Maaga ka ah,” sabi ni Anton, kalmado ang boses, pero may bahid ng pag-aalangan. “Magjo-jogging ka rin?”Hindi sumagot si