Novels by Boraine

Pagkauwi ni Anton sa bahay nila, agad siyang sinalubong ni Sally. Suot pa nito ang apron, halatang galing sa kusina. Nakangiti ito nang makita siya, ngunit mabilis ding nagbago ang ekspresyon nang mapansin niyang mag-isa lang si Anton.“Wala si Sofia?” agad na tanong ni Sally, sabay lingon sa labas, umaasang may isa pang sasakyan na susunod. Nang makitang wala, unti-unting bumagsak ang kanyang mga balikat.Umiling si Anton habang inaabot ang suitcase at inilapag iyon sa gilid ng sofa. “Wala. Hindi ko siya nakita buong araw,” pagsisinungaling niya. Hindi niya malaman kung bakit hindi niya sinabi ang totoo kay Sally, pero sa tuwing iniisip niya ang nangyari kanina, ang paglapit ng lalaki kay Sofia ay gusto niya nalang muna na siya ang nakakalaam no’n para malaman muna kung ano ang relasyon ni Sofia sa lalaki.“Malapit nang mag-isang linggo, Anton. Hindi pa rin siya pumupunta rito.” Napalungkot ang mukha ni Sally habang naglalakad papunta sa sala, iniupo ang sarili sa sofa. “Sa tuwing d

Isang linggo ang lumipas matapos ang huli nilang pagsasama ni Anton, at pag-uwi niya galing sa Singapore. Apat na araw narin siyang pumapasok sa trabaho. Isa siyang journalist sa kilalang News company sa bansa, at dahil matagal na siya sa kumpanya isa narin siya sa pinagkakatiwalaan na ipadala sa kahit saang bansa para sumulat ng report. “Sofia, may mga OJT students tayo, nakalimutan ko sabihin kahapon na ikaw ang ginawang supervisor nila. Tatlo sila.” Lumapit ang kasamahan niyang si Kate at binalita iyon. Tumayo naman si Sofia, tinignan si Kate na para bang sinisigurado kung nagsasabi ito ng totoo. Naisip niya na baka ayaw lang ni Kate o ng iba mag-surpervise kaya sa kanya ibinato na hindi alam ng superior. Pero si Kate, tinaas ang dalawang kamay. “Hey, totoo ang sinabi ko, okay? Just look at the announcement. Akala ko titignan mo kagabi, pero nakita kong hindi ka nakapag-seen kaya as your little friend naisip ko na ngayon ko nalang sasabihin sa persona,” paliwanag ni Kate. Kaag

Hindi agad nakasagot si Sofia. Ang mga salitang binitawan ni Anton ay umalingawngaw sa isip niya, parang mga tunog na pilit niyang gustong burahin. Hindi siya makatingin sa kanya. Saglit siyang natahimik, huminga nang malalim, at bago pa makapagsalita, binuksan na niya ang pinto ng kotse.“Enough, Anton,” mahina niyang sabi, halos pabulong, saka lumabas.Hindi siya pinigilan ni Anton. Tinitigan lang niya ito habang lumalayo. Walang galaw, walang salita. Alam niyang anumang sabihin niya ay wala nang saysay sa mga sandaling iyon. Si Sofia naman ay mabilis na naglakad, tinawag ang unang taxi na dumaan at agad sumakay. Ngunit nang sumilip siya sa salamin, nakita niya ang kotse ni Anton sa likod, malayo, ngunit nakasunod.Pagdating niya sa tapat ng condo building, agad siyang nagbayad at bumaba. Nasa likuran pa rin ang kotse ni Anton, nakaparada lang. Hindi siya lumingon. Diretso siyang pumasok sa lobby, nag-swipe ng access card, at dumiretso sa elevator.Sa loob ng elevator, napahawak siy

Hindi agad nakapagsalita si Sofia; nakatingin lang siya kay Anton. Marahang hinawakan ni Anton ang dalawa niyang kamay at bahagyang hinalikan ang likod nito. Ngunit agad din iyong binawi ni Sofia nang mapagtanto niya na muli na naman silang lumampas sa hangganan.“Aalis na ako,” mahinahon ngunit mariing sabi niya. Binuksan niya ang pintuan ng kotse at mabilis na tumakbo palayo.Mabilis ang tibok ng puso ni Sofia, ngunit hindi niya na iyon ininda. Ang tanging gusto niya ay makalayo kay Anton. Huli na para magsisi, nagawa na naman niya ang pagkakamaling pilit niyang iniiwasan.“Ang tanga mo, Sofia…” mahina niyang bulong habang patuloy sa pagtakbo.Pagdating niya sa bahay, agad niyang nakita ang mama niya sa hardin, kausap ang isang kasambahay. Napahinto siya. Sa tuwing nakikita niya si Sally, bumabalik ang bigat ng mga kasalanan at lihim na pilit niyang itinatago.“Sofia, anak! Nandiyan ka pala! Akala ko umalis ka, nag-jogging ka lang pala,” masayang bati ni Sally, sabay abot ng baso ng

“Alam kong hindi mo rin ako kayang tiisin,” bulong ni Anton kay Sofia habang hinahalikan nito ang butas ng tainga ng dalaga. Napapikit si Sofia, maliit na ungol ang lumabas mula sa bibig niya. Kahit pilit niya paring itinulak si Anton palayo sa kanya ay hindi niya tuloyang magawa dahil mas lalo siyang nanghihina. “Anton…please, stop…” mahinang sabi ni Sofia. Ngunit dahil sa narinig na ungol mula sa kanya, mas lalong ginanahan si Anton. Bumaba ang halik niya sa leeg ni Sofia, mapusok hanggang sa mamula ito. Tumingin siya kay Sofia na puno ng pagnanasa ang mata. “Sofia…I want you,” mahinang bulong niya. Si Sofia naman ay tuloyan naring sumuko, nanginginig ang kamay niya. Kahit anong pigil niya, tama si Anton. Hindi niya kayang tiisin ang lalaki. “This is not right—”Hindi natapos ang sasabihin niya nang hinalikan siya nang mapusok ni Anton. Dahil sa naramdamang init ni Anton, mabilis niyang hinubad ang damit pang-itaas ni Sofia. Nagulat siya nang walang suot na bra si Sofia, at da

Nang matapos ang kasiyahan kagabi, at nagsi-uwian na ang mga bisita, kaagad ding umakyat si Sofia sa kanyang silid para makapagpahinga, hindi niya na nakausap pa muli ang ina at si Anton. Kinabukasan, madaling-araw pa lang ay gising na si Sofia. Sa labas ng bintana ng kanyang silid, mabagal na gumigising ang paligid, ang mga ibong nag-aawitan, ang malamig na hangin na dumadampi sa balat. Nakasuot siya ng simpleng jogging pants at kulay abong sweatshirt. Gusto niyang makalabas, kahit saglit. Sa loob ng bahay ay parang hindi siya makahinga, bawat sulok ay may alaala ng kagabi, bawat ingay ay tila paalala ng kasalanan.Pagbukas niya ng gate, saglit siyang napahinto.Si Anton ay naroon, nakasuot din ng pang-jogging, earphones sa leeg, at hawak ang bote ng tubig. Tila nagulat din ito nang makita siya, ngunit agad ring binawi ang reaksyon, nagpakawala ng mahinang ngiti.“Maaga ka ah,” sabi ni Anton, kalmado ang boses, pero may bahid ng pag-aalangan. “Magjo-jogging ka rin?”Hindi sumagot si

Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan

Biglang naalala ni Reynato ang bilin ni Crisanto. Agad siyang nakaramdam ng kaba. Napakamot siya sa ulo at pilit na umiwas ng tingin, saka kunwari’y nagmamadaling umalis.“Sir, kailangan ko talagang umihi. Sige, mauuna na ako.”“Tumigil ka diyan!”Hindi siya pinayagan ni Jun na makatakas. Malaki ang kamay nitong agad na humawak sa payat niyang braso at pinahinto siya.“Bago ka umihi, sabihin mo muna sa akin. Sino ang nakaaway ninyo?”“N-no… wala naman,” pautal na sagot ni Reynato. Iwas ang tingin niya, at habang lalo siyang tinititigan ni Jun, mas lalo lamang siyang naging alanganin. “Baka mali lang ang pagkakarinig mo. Wala talaga akong nakausap. Ang sinabi ko lang naman ay, ‘Paano naman ang iba?’”Napairap si Jun.“Bata ka, huwag mo akong lokohin. Hindi pa naman ako bingi. Kung hindi mo ipapaliwanag nang maayos kung ano ang nangyari, huwag mong asahang makakaalis ka rito.”“Ako…” Napangiwi si Reynato nang subukan niyang kumawala, ngunit hindi man lang gumalaw ang kamay ni Jun. “Sir,

Pagdating ni April sa barangay, agad siyang naging abala. Wala man lang siyang oras para magtagal sa pag-iisip tungkol sa nangyari noong nakaraang gabi. Pagkaupo niya sa harap ng computer, agad niyang binuksan ang system upang tanggapin at i-record ang mga dokumentong ipinapadala sa kanilang tanggapan. Isa-isa niya itong inayos, sinuri, saka gumawa ng maikling buod bago ipinasa sa mga kawani na nakatalaga sa bawat dokumento.Dati, isang batang temporary worker ang gumagawa ng mga ganitong trabaho. Bata pa ito, mabilis sa computer at sanay sa pagpapadala at pagtanggap ng mga file. Ngunit matapos itong mag-asawa at umalis sa trabaho, naging malaking problema para sa barangay ang paghahanap ng taong marunong humawak ng computer. Sa totoo lang, halos sumakit na ang ulo ng lahat sa tuwing may kailangang i-upload o i-download na dokumento.Mabuti na lamang at dumating si April sa tamang panahon. Kung hindi, malamang ay napilitan na naman ang village na maghanap ng isang kabataang marunong s

Dahil hindi naman tumutol si Crisanto, tuloy-tuloy na ikinuwento ni Michael kay April ang nangyari sa loob. Maging ang ekspresyon ng mukha niya ay tila buhay na buhay habang inaalala ang eksena.“Pagpasok niya, sakto namang hinahawakan na sa kuwelyo si Luis. Nakakuha pa siya ng bote ng beer at mukhang handa nang ibasag iyon sa ulo niya. Kung na-delay lang si Crisanto kahit isang segundo, malaking problema na sana ang inabot ng grupo ni Luis.”Agad napakunot ang noo ni April. Kumabog ang dibdib niya sa kaba nang marinig iyon.“Lawless na naman ba sila? Basta-basta na lang nananakit ng tao?” tanong niya, halatang hindi matanggap ang ginawa ng kabilang grupo.Napatingin si Crisanto sa kanya. Bahagyang nagulat siya sa unang reaksiyon ni April. Sa halip na isipin ang nangyari sa sarili niya, ang una nitong inalala ay ang kalagayan ng mga taong kasama niya.“Pero bakit ba siya pinatulan?” muling tanong ni April, hindi pa rin mapakali. “Ano ba talaga ang dahilan kung bakit sila nag-away?”“H

Isang malakas na putok ang biglang umalingawngaw sa paligid.Napapitlag si April at napahawak sa dibdib dahil sa gulat. Nang mapalingon siya sa pinanggalingan ng tunog, saka lamang niya napansing isang batang paslit ang pumutok sa lobo gamit ang maliit nitong laruan. Napailing na lang siya at bahagyang napangiti sa sarili dahil sa kaba.Samantalang si Crisanto ay hindi man lang natinag. Parang sanay na siya sa ingay ng mataong night market. Tahimik lamang niyang ibinalik ang tingin sa ihawan at kinausap ang may-ari ng puwesto."Boss, bawasan n'yo lang po ng konti 'yong anghang ng mga skewer."Tumango ang tindero habang inaasikaso ang mga iniihaw. Nagpalitan pa sila ng ilang kuwento hanggang sa mapangiti ito at tila may naalala."Hanggang ngayon, hindi mo pa rin ba siya napapasagot?"Napakamot si Crisanto sa batok at napabuntong-hininga."Hindi pa rin, Boss." Napangiti siya nang alanganin. "May idea ka ba diyan?"Natawa ang lalaki at nagkibit-balikat. "Ako pa talaga ang tinanong mo? Wa

Nauunawaan ni Crisanto kung bakit ganoon kaaga naging matatag si April.Nakikita niya ang pagiging mature nito, ngunit higit pa roon, nakikita rin niya ang mga paghihirap na nagtulak dito upang maging ganoon. Sa maraming pagkakataon, para bang nakikita niya ang sarili niyang repleksiyon sa babae, parehong natutong magtiis, parehong nasanay na sarilinin ang mga problema sa halip na ibahagi sa iba.Marahil dahil doon kaya hindi niya mapigilang mag-alala.Tahimik siyang tumingin kay April na abala sa pagkain bago nagsalita.“Kapag may problema ka ulit sa hinaharap, sabihin mo lang kung ano ang dapat sabihin. Huwag mong akuin lahat mag-isa. Nandiyan naman ang pamilya mo para suportahan ka.”Hindi agad naunawaan ni April ang lalim ng sinabi nito. Abala siya sa pagkain at halos walang pag-aalinlangang sumagot.“Sa susunod na natin pag-usapan iyon.”Bahagya siyang ngumiti.“At saka, please... sikreto muna natin ito.”Napabuntong-hininga si Crisanto.Pakiramdam niya, kahit anong sabihin niya,