Novels by Boraine

Pagkauwi ni Anton sa bahay nila, agad siyang sinalubong ni Sally. Suot pa nito ang apron, halatang galing sa kusina. Nakangiti ito nang makita siya, ngunit mabilis ding nagbago ang ekspresyon nang mapansin niyang mag-isa lang si Anton.“Wala si Sofia?” agad na tanong ni Sally, sabay lingon sa labas, umaasang may isa pang sasakyan na susunod. Nang makitang wala, unti-unting bumagsak ang kanyang mga balikat.Umiling si Anton habang inaabot ang suitcase at inilapag iyon sa gilid ng sofa. “Wala. Hindi ko siya nakita buong araw,” pagsisinungaling niya. Hindi niya malaman kung bakit hindi niya sinabi ang totoo kay Sally, pero sa tuwing iniisip niya ang nangyari kanina, ang paglapit ng lalaki kay Sofia ay gusto niya nalang muna na siya ang nakakalaam no’n para malaman muna kung ano ang relasyon ni Sofia sa lalaki.“Malapit nang mag-isang linggo, Anton. Hindi pa rin siya pumupunta rito.” Napalungkot ang mukha ni Sally habang naglalakad papunta sa sala, iniupo ang sarili sa sofa. “Sa tuwing d

Isang linggo ang lumipas matapos ang huli nilang pagsasama ni Anton, at pag-uwi niya galing sa Singapore. Apat na araw narin siyang pumapasok sa trabaho. Isa siyang journalist sa kilalang News company sa bansa, at dahil matagal na siya sa kumpanya isa narin siya sa pinagkakatiwalaan na ipadala sa kahit saang bansa para sumulat ng report. “Sofia, may mga OJT students tayo, nakalimutan ko sabihin kahapon na ikaw ang ginawang supervisor nila. Tatlo sila.” Lumapit ang kasamahan niyang si Kate at binalita iyon. Tumayo naman si Sofia, tinignan si Kate na para bang sinisigurado kung nagsasabi ito ng totoo. Naisip niya na baka ayaw lang ni Kate o ng iba mag-surpervise kaya sa kanya ibinato na hindi alam ng superior. Pero si Kate, tinaas ang dalawang kamay. “Hey, totoo ang sinabi ko, okay? Just look at the announcement. Akala ko titignan mo kagabi, pero nakita kong hindi ka nakapag-seen kaya as your little friend naisip ko na ngayon ko nalang sasabihin sa persona,” paliwanag ni Kate. Kaag

Hindi agad nakasagot si Sofia. Ang mga salitang binitawan ni Anton ay umalingawngaw sa isip niya, parang mga tunog na pilit niyang gustong burahin. Hindi siya makatingin sa kanya. Saglit siyang natahimik, huminga nang malalim, at bago pa makapagsalita, binuksan na niya ang pinto ng kotse.“Enough, Anton,” mahina niyang sabi, halos pabulong, saka lumabas.Hindi siya pinigilan ni Anton. Tinitigan lang niya ito habang lumalayo. Walang galaw, walang salita. Alam niyang anumang sabihin niya ay wala nang saysay sa mga sandaling iyon. Si Sofia naman ay mabilis na naglakad, tinawag ang unang taxi na dumaan at agad sumakay. Ngunit nang sumilip siya sa salamin, nakita niya ang kotse ni Anton sa likod, malayo, ngunit nakasunod.Pagdating niya sa tapat ng condo building, agad siyang nagbayad at bumaba. Nasa likuran pa rin ang kotse ni Anton, nakaparada lang. Hindi siya lumingon. Diretso siyang pumasok sa lobby, nag-swipe ng access card, at dumiretso sa elevator.Sa loob ng elevator, napahawak siy

Hindi agad nakapagsalita si Sofia; nakatingin lang siya kay Anton. Marahang hinawakan ni Anton ang dalawa niyang kamay at bahagyang hinalikan ang likod nito. Ngunit agad din iyong binawi ni Sofia nang mapagtanto niya na muli na naman silang lumampas sa hangganan.“Aalis na ako,” mahinahon ngunit mariing sabi niya. Binuksan niya ang pintuan ng kotse at mabilis na tumakbo palayo.Mabilis ang tibok ng puso ni Sofia, ngunit hindi niya na iyon ininda. Ang tanging gusto niya ay makalayo kay Anton. Huli na para magsisi, nagawa na naman niya ang pagkakamaling pilit niyang iniiwasan.“Ang tanga mo, Sofia…” mahina niyang bulong habang patuloy sa pagtakbo.Pagdating niya sa bahay, agad niyang nakita ang mama niya sa hardin, kausap ang isang kasambahay. Napahinto siya. Sa tuwing nakikita niya si Sally, bumabalik ang bigat ng mga kasalanan at lihim na pilit niyang itinatago.“Sofia, anak! Nandiyan ka pala! Akala ko umalis ka, nag-jogging ka lang pala,” masayang bati ni Sally, sabay abot ng baso ng

“Alam kong hindi mo rin ako kayang tiisin,” bulong ni Anton kay Sofia habang hinahalikan nito ang butas ng tainga ng dalaga. Napapikit si Sofia, maliit na ungol ang lumabas mula sa bibig niya. Kahit pilit niya paring itinulak si Anton palayo sa kanya ay hindi niya tuloyang magawa dahil mas lalo siyang nanghihina. “Anton…please, stop…” mahinang sabi ni Sofia. Ngunit dahil sa narinig na ungol mula sa kanya, mas lalong ginanahan si Anton. Bumaba ang halik niya sa leeg ni Sofia, mapusok hanggang sa mamula ito. Tumingin siya kay Sofia na puno ng pagnanasa ang mata. “Sofia…I want you,” mahinang bulong niya. Si Sofia naman ay tuloyan naring sumuko, nanginginig ang kamay niya. Kahit anong pigil niya, tama si Anton. Hindi niya kayang tiisin ang lalaki. “This is not right—”Hindi natapos ang sasabihin niya nang hinalikan siya nang mapusok ni Anton. Dahil sa naramdamang init ni Anton, mabilis niyang hinubad ang damit pang-itaas ni Sofia. Nagulat siya nang walang suot na bra si Sofia, at da

Nang matapos ang kasiyahan kagabi, at nagsi-uwian na ang mga bisita, kaagad ding umakyat si Sofia sa kanyang silid para makapagpahinga, hindi niya na nakausap pa muli ang ina at si Anton. Kinabukasan, madaling-araw pa lang ay gising na si Sofia. Sa labas ng bintana ng kanyang silid, mabagal na gumigising ang paligid, ang mga ibong nag-aawitan, ang malamig na hangin na dumadampi sa balat. Nakasuot siya ng simpleng jogging pants at kulay abong sweatshirt. Gusto niyang makalabas, kahit saglit. Sa loob ng bahay ay parang hindi siya makahinga, bawat sulok ay may alaala ng kagabi, bawat ingay ay tila paalala ng kasalanan.Pagbukas niya ng gate, saglit siyang napahinto.Si Anton ay naroon, nakasuot din ng pang-jogging, earphones sa leeg, at hawak ang bote ng tubig. Tila nagulat din ito nang makita siya, ngunit agad ring binawi ang reaksyon, nagpakawala ng mahinang ngiti.“Maaga ka ah,” sabi ni Anton, kalmado ang boses, pero may bahid ng pag-aalangan. “Magjo-jogging ka rin?”Hindi sumagot si

Kumunot ang noo ni Crisanto. Saglit siyang natigilan habang inaabot ang tasa, saka matalim na tiningnan si Theo. “Putangina, nagawa mo talaga ang ganitong kasalanan, ano?”“Damn, bakit mo naman ako minumura? Kinukuwentuhan lang naman kita dahil hindi kita itinuturing na ibang tao. Sa iba nga, hindi ko sasabihin ang mga ganitong bagay.”“Mas mabuti pang ituring mo akong ibang tao,” sagot ni Crisanto, halatang naiinis. “Nadudumihan ang tenga ko sa mga pinagsasasabi mo.”Sa halip na mapahiya, sumimsim lang si Theo sa inumin niya at ngumisi na para bang wala siyang sinabing kahindik-hindik.“May gana ka pang ngumiti?” Umiling si Crisanto, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaibigan.

Malapit nang mag-alas-otso y medya ng gabi nang makarating si Crisanto sa siyudad. Matapos maihatid ang mga sea cucumber, pinilit siya ni Theo na manatili muna para kumain at magkuwentuhan. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita, kaya kahit marami pa siyang kailangang asikasuhin, hindi na niya nagawang tumanggi.Dinala siya ni Theo sa isang kalapit na kalsadang kilala sa mga ihawan at barbecue. Buhay na buhay ang lugar, puno ng mga taong nagkukuwentuhan habang kumakain sa mga mesa sa tabi ng kalsada. Malamig ang simoy ng hangin sa gabi, at ang amoy ng inihaw na karne at seafood ay nakadaragdag sa sarap ng pagkain sa labas. Matapos umorder ng iba't ibang tusok-tusok at inihaw na pagkain, pumili sila ng mesa at umupo.May dalawa ring lamok na likidong pantaboy-lamok sa ilalim ng mesa, ngunit hindi iyon nakapigil sa kanilang komportableng pag-uusap. Nang makabalik sila sa kanilang mga upuan, agad na dumampot si Theo ng bote ng alak at naghanda ng maiinom para sa kaibigan.Gayunman,

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m

Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A

Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki

Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan