เข้าสู่ระบบThe night should have felt like a victory.
Victor’s trap failed.The board saw the truth.The accusations against me were exposed.But something about Logan’s silence on the drive home made my chest tight.He wasn’t relaxed.He wasn’t celebrating.He was thinking.And when Logan Langston started thinking like that, it usually meant one thing.War.The city lights streaked across the car window as we moveHindi ko pa rin matanggap.Adriana.Siya ang nasa likod ng nangyari kagabi?Yung elegant, composed, at always-in-control na babae—Siya ang nagpadala ng mga lalaking muntik nang dumukot sa akin?“Logan…” mahina kong sabi habang nasa loob pa rin kami ng police station.Hindi siya agad sumagot.Nakatingin lang siya sa malayo, parang pinipigilan ang sarili niya.“Sigurado ba tayo?” dagdag ko.Dahan dahan siyang tumingin sa akin.“Magiging sigurado tayo kapag narinig ko mismo sa kanya.”Nanlamig ang dibdib ko sa tono ng boses niya.Hindi ito simpleng confrontation.Parang may mas malalim pa.Kinahapunan, nasa loob na kami ng private conference room sa main office.Tahimik ang paligid.Pero ramdam ang tensyon.Si Logan nakatayo sa harap ng malaking glass window.Ako naman nakaupo, pilit pinapakalma ang sarili ko.Bumuka
Hindi ako makatulog buong gabi.Paulit ulit sa isip ko ang sinabi ni Logan tungkol kay Elena.Ang aksidente.Ang message ni Victor.At ang posibilidad na ako ang susunod na target.Madilim pa sa labas nang bumangon ako mula sa kama.Tahimik ang buong apartment.Lumabas ako ng kwarto at nakita ko si Logan sa sala.Nakaupo siya sa couch, hawak ang phone niya.Mukhang hindi rin siya natulog.“Gising ka na?” tanong ko.Tumingin siya sa akin.“Hindi ako natulog.”Umupo ako sa tabi niya.“Dahil sa nangyari kagabi?”“Hindi lang iyon.”“Ano pa?”Ilang segundo siyang tahimik.Pagkatapos ay sinabi niya ang dahilan.“May bagong message si Marcus.”Mas naging alerto ako.“Yung lalaki?”Tumango siya.“Nagsalita na.”Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng couch.“Ano sinabi niya
Hindi ako agad nakapagsalita matapos sabihin ni Logan iyon.Patay na siya.Paulit ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatingin lang ako sa kanya, parang naghihintay na sabihin niyang nagbibiro lang siya.Pero hindi.Tahimik lang siya.Mabigat ang expression ng mukha niya.“Logan…” mahina kong sabi.Huminga siya nang malalim bago siya nagsalita ulit.“Her name was Elena Carter.”Hindi ko kilala ang pangalan.Pero ramdam kong mahalaga siya kay Logan.“Mahal mo siya?” tanong ko.Hindi agad siya sumagot.Umupo siya sa couch at tumingin sa sahig.“We were engaged,” sabi niya.Hindi iyon eksaktong sagot.Pero sapat na iyon.Lumapit ako at umupo sa harap niya.“At may kinalaman si Victor sa nangyari sa kanya?”Tumango siya.“Indirectly.”“Paano?”Tahimik ulit siya sandali.Parang pinipili niya kung hanggang saan niya ako papasukin sa nakaraan niya.Pagkatapos ay nagsalita rin siya.“Tatlong taon na ang nakalipas.”Malalim ang boses niya habang nagkukwento.“Noon pa lang
Mabigat ang katahimikan sa apartment matapos ang nangyari.Basag ang pinto ng bedroom. May mga marka ng bala sa dingding ng sala. Nasa sahig pa rin ang isang nahulog na baril ng isa sa mga lalaki na tumakas.Hindi pa rin bumabagal ang tibok ng puso ko.Mahigpit pa rin ang hawak ni Logan sa braso ko habang nakatayo kami sa gitna ng sala.“Marcus,” malamig na sabi niya.“Yes, sir.”“Lock the building down.”“Yes.”Agad kumilos ang mga security sa paligid namin. May dalawang lalaking dumating para ayusin ang pinto habang ang iba naman ay nag check ng cameras.Pero si Logan…Hindi gumagalaw.Hindi rin siya bumibitaw sa akin.“Logan…” mahina kong sabi.Tumingin siya sa akin.Mas malamig ang mga mata niya ngayon kaysa dati.“Nasaktan ka ba?” tanong niya.Umiling ako.“Hindi.”Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinis
The next morning began with tension hanging in the air.Even before I opened my eyes, I could hear movement outside the bedroom.Voices.Low.Serious.I sat up slowly and checked the time.6:15 AM.Too early for normal conversations.Something was wrong.I stepped out of the bedroom quietly.Logan stood in the living room with Marcus and two security officers. A large tablet was open on the table, showing multiple surveillance screens.They stopped talking when they noticed me.“Good morning,” Logan said calmly.“Don’t ‘good morning’ me,” I replied. “What’s going on?”Marcus glanced at Logan before answering.“We traced the number that sent the photo last night.”My chest tightened.“And?”Marcus zoomed in on one of the screens.A grainy image appeared.A black SUV parked across the street from Logan’s building.“They were watching the building for hours,” Marcus said.Logan’s expression remained unreadable.“But they left before we could intercept them.”“Which means?” I asked quietl
The night should have felt like a victory.Victor’s trap failed.The board saw the truth.The accusations against me were exposed.But something about Logan’s silence on the drive home made my chest tight.He wasn’t relaxed.He wasn’t celebrating.He was thinking.And when Logan Langston started thinking like that, it usually meant one thing.War.The city lights streaked across the car window as we moved through downtown.“You’re too quiet,” I finally said.Logan didn’t look away from the road.“Victor won’t stop.”“I know.”“He lost face today.”“And men like him hate that,” I finished.Logan nodded once.“Yes.”A heavy silence filled the car.Then my phone buzzed.Unknown number.Again.My stomach dropped.I answered carefully.“Hello?”At first ther







