LOGIN“Alec, ito si Tito mong si Jun.” Ang matandang ulo ng mga Jones sa Kyoto ang nagsalita sa kabilang linya.Nanahimik si Alec.Mula nang mabilis na umangat si Jiggo at maging isa sa pinakamakapangyarihang tao sa Kyoto sa murang edad, halos sampung taon nang tahimik na nanirahan si Mr. Jones sa kanyang pag-iisa.May isa pang dahilan kung bakit siya umatras sa mundo—ang kanyang nakababatang kapatid, si Caleb.Magkapatid sa magkaibang ina sina Charles at Caleb, at higit sa sampung taon ang agwat ng edad.Si Charles ay ngayon nasa pitumpu’t lima o pitumpu’t anim na taon, samantalang si Caleb ay kakarating lamang sa edad na animnapu.Noong nakaraan, ang panganay na anak ni Charles, si Jacob, ay walang interes sa kapangyarihan, at si Jiggo ay bata pa. Dahil dito, minsang balak ni Charles na itaguyod ang kanyang nakababatang kapatid, si Caleb.Ngunit nang makamit niya ang kapangyarihan, binaligtad ni Caleb ang kanyang tiyo at malupit na inakusahan si Charles ng pagtataksil sa bansa.Sobrang na
Sumagot ang katiwala nang mabigat ang tinig, “Madam, abala po kayo sa sarili ninyong gawain nitong nakaraang dalawang araw, kaya hindi po namin naglakas-loob na ipaalam sa inyo.”Nang makita nila ang ekspresyon niya, sabay na nagtanong sina Irina at Alec, “Ano ang nangyari?”Napabuntong-hininga ang katiwala. “Madam… sinuntok siya ng salbaheng iyon sa dibdib, na nagdulot ng internal bruising. Matanda na po ang Madam—kahit sumailalim sa operasyon, maaaring hindi ito tuluyang gumaling. Nang marinig ng Madam at ng dating pangulo na ang military hospital sa Kyoto ang pinakamahusay sa thoracic surgery, agad silang nagtungo roon.”Nanahimik sina Irina at Alec.Hindi nila inasahan na ganito ang kinalabasan.Tahimik na sinabi ni Alec, “Naiintindihan ko.”Pagkatapos, pumasok sila ni Irina sa lumang tahanan.Tunay ngang wala roon sina Alexander at Wendy.Sa malawak na pangunahing bulwagan, natira lamang sina Don Hugo at ang matandang ginang.Halos isang daang taong gulang na si Don Hugo.Sobrang
Tunay ngang iyon ang nangyari.“Kaya, Alex… hayaan mong ampunin ko si Paolo bilang sarili kong anak. “Alam kong sinaktan niya ako. Alam kong galit siya sa akin. Pero dahil iyon sa wala na siyang mapuntahan. Anak mo rin siya. Ipagbili na natin ang lahat ng ari-arian natin—ang naipon nating yaman at ang mga negosyo natin sa ibang bansa—at dalhin siya sa ibang lugar upang magsimula ng panibagong buhay. Ano sa tingin mo?”Tumingin si Wendy sa kanyang asawa nang puno ng pag-asa.Hindi inakala ni Alexander na magiging ganoon siya kaluwag ang loob.May pait sa ngiti, sinabi ni Wendy, “Ginagawa ko ito para sa sarili ko. Ayokong palayasin ako ni Alec sa bahay na ito kapag ako’y walumpung taong gulang na. Saan ako pupunta noon?”Habang nagsasalita siya, tuluy-tuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha.“Suportahan natin ang bunso nating anak. Kahit paano, napigilan mo na ang dalawang magkapatid na magpatayan, hindi ba?”Napabuntong-hininga si Alexander. “Tama ka… Baka ito nga ang paraan para hindi
“Dad, tatanungin kita sa huling pagkakataon—nasa puntod ba ng mama ko si Paolo?” “Hmph! Irina, paano mo ako kinakausap nang ganyan? Oo! Nandoon siya! Nagkamali ako ng akala sa’yo noon, pero ama mo pa rin ako!” “Dad…”Bigla siyang pinutol ni Alexander, matalim ang tinig. “Ipaliwanag mo sa akin! Paano naman pupunta si Paolo sa puntod ng ina mo? Ano’ng dahilan niya para pumunta roon? Ano ang itinatago mo sa akin?!”Habang mas lalong pinipilit ni Alexander, mas naramdaman ni Irina na may tinatabunan ito. Gayunman, pinanatili niyang kalmado ang boses sa telepono. “Naiintindihan ko, Dad. Huwag kang magtagal sa puntod ni Mama—mahamog ang panahon, baka sipunin ka.” “Ibaba mo na!”Matapos ibaba ang tawag, humarap siya kay Wendy, matalim ang mga mata. “Bakit hindi mo ako hinayaang ipaliwanag ito kay Irina?”Sumulyap si Wendy kay Paolo. “Pakinggan mo siya… naintindihan mo ba ang mga sinasabi niya?” “Sabi niya, wala siyang tahanan.” “Sabi niya, napakalaki ng mundo pero wala siyang mapunt
“Hindi… hindi…”Wala nang pakialam si Gia sa dignidad, sa pride, o sa kahit ano pa. Isang bagay na lang ang malinaw sa isip niya— Hindi siya puwedeng makulong.Takot na takot siya roon. Mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa ikulong sa isang selda.Hindi na alintana ang mga tao sa paligid, biglang sumugod si Gia at mahigpit na hinawakan ang kamay ni Irina, pumuputok ang tinig.“Pakiusap… Irina… nagmamakaawa ako…” “Huwag mo akong ipadala sa kulungan…”“Puwede akong maging pampainit ng kama ng Ikaapat na Binata, okay?” “Ako—ako ang magiging espiya mo mula ngayon!”“Ipinapangako ko, dalawa lang ang magiging babae sa buhay ni Ikaapat na Binata Fu—ikaw at ako!”“Hindi—hindi—hindi, ikaw talaga ang mahalaga!” dagdag niya nang nagmamadali. “Kailangan ko lang siya ng isang linggo—hindi, hindi, dalawang linggo—hindi, isang beses lang sa isang buwan!”“Isang beses sa isang buwan lang, sapat na iyon, okay?”“Uupo ako sa tabi ninyo ng Ikaapat na Binata na parang aso!” “Magiging maayos ako!
Nanahimik si Alexander. Hindi niya inasahan na si Irina ang tatawag. At lalong hindi niya inasahan ang tanong na iyon.Sa tabi niya, lumapit si Wendy at marahang nagtanong, mababa ang tinig. “Sino ang tumawag?”“…Si Irina.”Pagkasambit pa lang ng pangalan nito, agad nang naunawaan ni Wendy ang lahat. Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.“Sabihin mo sa kanya na wala rito si Paolo.”Humigpit ang hawak ni Alexander sa telepono, ngunit wala siyang sinabi.Sa sandaling iyon, muling sumabog si Paolo—nakapigil pa rin ang mga bodyguard—paos at wasak ang boses.“Sino ba ako?!” “Basura lang ako!”“Basurang iniwan ng sarili kong ina at itinakwil ng sarili kong ama!”“Ako mismo—basura!”“HINDI ako ang ikaapat na batang amo ng mga Mercadejas!” “At HINDI rin ako ang bunsong anak ng mga Beaufort sa syudad!”Natawa siya nang baliw, matinis at hungkag ang tunog.“Pero ano naman ang syudad, ha?” “Itatanong ko sa’yo, Alexander!” “Lintik kang matandang hayop—sino ba talaga ako?!”“Napakalaki ng
Sa kabilang linya, halatang nagulat ang ina ni Marco.“Marco, bihira kang tumawag sa akin. Siguro tatawagan mo lang ako para sabihin na hindi mo talaga pinsan si Zoey, kundi si Irina. Pero Marco, kahit sino pa diyan—si Zoey man o si Irina—ang pinakamahalaga ay kung sino ang makakapagbigay ng ginhaw
Akala ni Zoey ay mali lang ang narinig niya. Sabik siyang yumuko palapit sa mikropono, hinihintay ang kumpirmasyon mula sa kabilang linya.Muling inulit ng tagapamahala ng Chan.Elle ang mensaheng iniwan ni Alec para sa kanya.Pagkarinig niya nito muli, napatalon si Zoey sa tuwa.Agad niyang ibinaba
Hindi man lang nagulat si Irina sa sinabi ni Don Pablo.“So?” tahimik niyang tanong, matatag ang titig sa mga mata nito na walang halong takot“Dumating ka ba dito para ipakita ang iyong kapangyarihan? O para ipaghiganti ang apo mo? Kasi huwag nating kalimutan—isang linggo lang ang nakalipas, ginaw
Nagsalita ang kinatawan ng HR sa maingat na tono, “Ms. Montecarlos, baka gusto n’yong kayo na mismo ang tumaas at tingnan ito.”Agad namang tumugon si Irina, “Sige, aakyat na ako.”May kutob na siya—malamang may manggugulo na naman. Huminga siya nang malalim, tumayo, at lumabas ng opisina. Habang p







