บทที่ 6

เพียงพอเสียงดังขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นจนหัวคิ้วแทบจะขึ้นมาเกยกัน

“ก็แบบว่าตามน้ำไปก่อนไง ถ้าเขาไม่ดีก็ไม่ได้เสียหายอะไรไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันยอมให้พี่เขาจีบไปเรื่อย ๆ ฉันก็มาที่ไร่นี้ได้ตลอดเวลาโดยไม่เสียตังค์ไง”

เพียงพอมองหน้าเพื่อนด้วยใบหน้าที่แสดงออกเลยว่าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วยกมือมานวดวน ๆ ที่ขมับ

“ถ้าพี่เขามาเล่น ๆ ละ แบบว่าไม่ได้จริงใจ หมาหยอกไก่ หลอกฟันอะไรแบบนี้เธอจะเสียหายมากกว่านะ”

“พี่เขาคงไม่เลวขนาดนั้นหรอก.. มั้ง”

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้ตัดสินใจอะไรกัน ก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะวิ่งตรงมาที่เคาน์เตอร์แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะเจ้านาย ที่มาช่วยดูเคาน์เตอร์ให้”

พะแพงกับเพียงพอสะดุ้งเฮือกรีบหันไปตามเสียง ก็เห็นว่ามีพนักงานผู้หญิงหน้าตาน่ารักในชุดยูนิฟอร์มของไร่ชา เธอเดินเข้ามายืนยิ้มหวานให้กับพายุอย่างคุ้นเคย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อหันมาเห็นสองสาวยืนทำหน้าตึง ๆ อยู่ตรงนั้น

สายตาพนักงานสาวกวาดมองพะแพง แล้วตวัดสายตางง ๆ ไปหาพายุราวกับว่ากำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเหมือนจะไม่ได้คำตอบเธอจึงรีบหันไปหาสองสาวแล้วยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้าสองท่าน ยินดีต้อนรับสู่ Hill Tribe Tea นะคะ เอ่อ.. มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

สองสาวหันมาสบตากันอีกครั้งเหมือนโดนฟ้าผ่าแสกหน้า เพราะนี่มันชัดเจนแล้วว่าเรื่องที่ผู้ชายคนนี้พูดนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก และเจ้าตัวที่ยืนข้าง ๆ พนักงานสาวก็ยังทำแค่ยักคิ้วให้ทั้งคู่เล็กน้อย

“เห็นไหม.. พี่บอกแล้วว่าพี่คือเจ้าของที่นี่จริง ๆ”

แม้ชายหนุ่มจะพูดแบบนั้น แต่เพียงพอเองก็ยังไม่เชื่อใจเขาง่าย ๆ จึงได้หันมากระซิบเสียงต่ำกับพะแพงอีกครั้ง

“แพง.. เราไปพักที่อื่นไหม ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยอะ”

พะแพงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทั้งสองที่เคาน์เตอร์แล้วเอ่ยถามพนักงานสาวอีกครั้ง

“คนนี้.. คือเจ้าของไร่จริง ๆ เหรอคะ”

พนักงานสาวยิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้ายืนยันแล้วหันไปมองชายหนุ่ม ก่อนจะหันมาตอบทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จริงค่ะ คุณพายุเป็นเจ้าของ Hill Tribe Tea ตัวจริงเสียงจริงเลยค่ะ เอ่อ.. ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะ”

สิ้นคำยืนยันจากพนักงาน ก็ทำให้เพียงพอรีบหันขวับไปสบตากับพะแพงอีกครั้ง ก่อนจะเอียงใบหน้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา

“แพง.. เอาไงดีจะพักอยู่ไหม”

พะแพงทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกคางขึ้นเล็กน้อยกระซิบตอบ

“พักสิ! คิดเสียว่ามาเปิดหูเปิดตาครั้งนี้ ได้ห้องพักวิวแพงฟรี ๆ แล้วกันนะ แต่เรื่องที่พี่เขาพูดน่ะ ฉันไม่เชื่อหรอก”

เมื่อคุยกันเพื่อนจบเธอก็หันกลับไปหาพายุอีกครั้ง ก่อนจะยกมือไหว้ชายหนุ่มตามมารยาทเล็กน้อยด้วยท่าทีสุภาพ

“เรียกหนูว่าพะแพงก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องที่พัก ยังไงพวกหนูสองคนก็ต้องฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

ทันทีที่พะแพงพูดจบ ก็เรียกรอยยิ้มหวาน ๆ ประจำตัวของพายุออกมาได้กว้างขึ้นทันที เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธออีกหน่อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดเล่น

“น้องพะแพงจะแค่ฝากเนื้อฝากตัวอย่างเดียวไม่ได้นะครับ.. ถ้าจะให้ดี ต้องฝากหัวใจไว้ด้วย”

พะแพงชะงักกับมุขหยอดสาวเก่า ๆ นั่นของเขา ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้ เดิมทีก็คิดอยู่แล้วว่าชายหนุ่มนั้นแค่หยอกเล่น ๆ แต่ไม่รู้ทำไมกลับรู้สึกว่าเลือดลมในร่างกายนั้นสูบฉีด

เพียงพอที่ยืนข้าง ๆ เห็นท่าทางเกร็ง ๆ พร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงแบบปิดไม่มิดก็ได้แต่กลอกตาไปมา ทางด้านพายุเองก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ ส่งมาให้

“งั้น.. เดี๋ยวพี่พาไปส่งนะครับ รถรางจอดอยู่ตรงนั้น”