มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

last updateDernière mise à jour : 2025-08-20
Par:  Chugar_ChupComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 Notes. 4 commentaires
46Chapitres
10.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“นิยายที่เธอเขียนนี่ มันจะได้อารมณ์เท่าตอนที่พี่ยั่วเธอไหมนะ?”

Voir plus

Chapitre 1

บทที่1 หนุ่มเหนือคนซาดิสม์

「奥様!」「奥様ぁー!」

叫び声が下から響いた。

人々の視線が一斉に、城で最も高い塔へと向けられる。

そこには、血に染まった白いドレスを身にまとい、一人の女性の姿があった。

セレーネ・モロー・レヴェンティス。

レヴェンティス公爵夫人。

いつもは穏やかで従順な彼女が、今この城で最も危険な場所に立っている。

背後では近衛兵たちが息を殺し、一歩の誤りが彼女を本当に飛び降りてしまうことを恐れ、慎重に距離を保っていた。

嗚咽が、はっきりと、胸を裂くように夜気を震わせる。

セレーネは痛みに顔を歪め、腹部を強く押さえていた。

五度目の流産。

今回は、彼女は真実を知っていた。

それは病でも、身体の弱さでもない。

すべては、跡継ぎを望まなかった、夫自身の仕業だった。

「セレーネ!」

低く重い声が背後から響いた。

振り向かなくても分かる――ディリアン――彼女の夫であり、この国の公爵だ。

セレーネは声を聞いても、振り返らなかった。

失望は、もはや振り向くことすら許さないほど深かった。

「俺の注意を引くための、またくだらない芝居か?」

冷たい声。

彼は面倒ごとを嫌う男だった。

ここへ来たのも、妻が塔に立っているという噂に耐えられなかっただけ。

セレーネは、かすかに苦笑した。かすれた声で、静かに答える。

「……まず、謝罪なさるべきではございませんか?」

視線の先には、侍女たちに囲まれて立つ一人の美しい女性がいた。

整った身なり。乱れた自分とは正反対。

ディリアンに愛される女。

彼の目には、決して自分など映らない存在。

「狂ったのか?」

嘲るような声。

セレーネはゆっくりと振り返り、夫を見つめた。

彼の目は赤く染まっていたが、その奥は氷のように冷たい。

「はい、狂っておりますわ」

そう、はっきりと告げる。

「あなたを愛してしまったがゆえに。そして、自分の五人の子どもを、あなた自身が殺されたからです!」

夜気が凍りついた。

近衛兵たちが息を呑み、ディリアンも一瞬言葉を失う。

「セレーネ、馬鹿なことを言うな」

感情を抑えようとする声。

セレーネは、血に染まるドレスのまま、哀しげに笑った。

「一度でも、わたくしを愛してくださったことはございますか?」

縋るような視線。

沈黙。

そして、彼は視線を逸らした。

「やはり、一度もございませんね」

自分の口から出た言葉が、刃となって胸に突き刺さる。

セレーネは震える息を吸い込んだ。

「もういい。降りろ、休養が必要だ」

「そのような偽りのご配慮はおやめください!」

セレーネは叫び、涙を零す。

「いっそ、わたくしを殺してくださればよろしかったのです!なぜ、何の罪もない子どもたちを……!」

「セレーネ、やめろ! 今すぐ降りろ!」

命令の声。

しかし、セレーネは一歩、後ろへ下がった。

「わたくしは飛び降り、死んで参ります。そして、子どもたちに謝るのです。

守れなかった母として、父親に殺されたことを」

「やめろ、セレーネ! 死ぬな!」

珍しく焦りを滲ませた声。

だが、セレーネは微笑んだ。

「わたくしの子どもたちの魂に誓います。あなたは必ず報いを受けるでしょう。

一生、後悔と苦しみに苛まれ続けるのです」

そして――

彼女は、身を投げた。

「セレーネ!」

ディリアンが叫び、兵たちと共に塔の縁へ駆け寄る。しかし、間に合わなかった。

骨が砕ける音。

血が地に広がる音。

セレーネの瞳は、まだ開いていた。

最後に映ったのは、塔の上から覗き込む、取り乱したディリアンの顔。

悲鳴が、夜を引き裂く。

星一つもない暗い空が、レヴェンティス公爵夫人の悲劇を静かに見下ろしていた。

……

「……セレーネ!」

はっとして、セレーネは目を見開いた。

息が荒く、溺死から救われた人のようだった。

目の前に立っているのは、ディリアン・レヴェンティス。

冷静で、冷酷で、鋭い眼差し。

背後には医師と侍女たち。薬の匂いが部屋に満ちている。

すべてが現実のように感じられた。

まるで、かつて彼女の命が尽きたあの舞台と同じように。

視線を横に向け、小さな机の上の時計を見つめた。

この日は、彼女が死ぬ二年前だ。

夜風が、わずかに開いた窓から入り込み、塔から落ちたあの夜と同じ匂いを運んできた。

記憶が蘇る。

体は地面に激突し、凄まじい痛み、そして暗闇に包まれた。

腹部に手を伸ばす。

包帯に覆われ、温かく、血が滲んでいる。

死んだはずなのに、生きている。

「奥様、手から出血しております。すぐに点滴を」

医師の声に、セレーネは硬直したまま頷く。

「医者の邪魔をするな」

ディリアンの苛立った声。

セレーネは深く息を吸った。

脳裏に浮かぶのは、自分の亡骸、人々の悲鳴、そして――

生まれることのなかった、五つの命。

ゆっくりと、夫を見上げる。

静かで、はっきりとした声。

「ディリアン様」

「何だ」

セレーネは、真っ直ぐ彼の目を見つめた。

「離婚しましょう」

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Damis Mis
Damis Mis
อยากให้เขียนของอาเธอร์กับเบบี่ค่ะรออยู่
2025-11-29 19:40:33
1
0
Bowie
Bowie
รอเรื่องต่อไปนะคะ
2025-10-17 21:02:06
1
0
pp_k
pp_k
มีพี่อาเธอต่อไหมคะ
2025-09-17 21:25:07
3
0
puyon
puyon
เรื่องนี้ดีมากพี่มาวินคลั่งรักมากกกชอบค่ะ
2025-09-14 11:17:58
1
0
46
บทที่1 หนุ่มเหนือคนซาดิสม์
@Dee Day Condominium ปึก!ร่างกำยำสูงร้อยแปดสิบห้าถูกหญิงสาวใบหน้างามผลัก จนแผ่นหลังกว้างชนเข้ากับประตูห้องเสียงดัง ก่อนที่เธอจะตามมาแนบชิด บดเบียดความอวบอิ่มไร้ซึ่งบาร์เซียสีปกปิดเข้ากับแผงอกแกร่ง ช้อนสายตาขึ้นมองสีหน้าชายหนุ่มอย่างเย้ายวน แล้วซุกหน้าคลอเคลียกับซอกคอหนา ยั่วยวนปลุกอารมณ์“อย่าดูด” เสียงทุ้มกระเส่า หลับตาลงแล้วเงยหน้าขึ้น ถึงกลิ่นกายสาวตรงหน้าจะไม่ถูกจมูกแต่ก็พอทนได้อยู่บ้างไม่ใช่ว่าเธอตัวเหม็นหรืออะไร แต่คนเรามันมีกลิ่นเฉพาะตัวที่ต่างกัน และกลิ่นที่ชอบมันไม่ใช่กลิ่นนี้...หญิงสาวผุดยิ้มบางๆ พรมจูบโดยไม่ฝากรอยตั้งแต่ไหปลาร้าลงมาที่เม็ดยอดสีเข้ม ปากอิ่มเตรียมจะดูดสร้างความรัญจวนให้แก่อีกฝ่าย ทว่าก็ถูกมือหนาบีบเข้าที่ลำคอ“มะ มาวินคะ” คนตกใจกลืนน้ำลายลำบาก เธอแค่อยากให้ความสุขแก่เขา“ถ้าพูดไม่ฟังก็พอแค่นี้” การที่เธอทำเกินกว่าคำสั่ง มันทำให้หมดอารมณ์อย่างง่ายดาย“วะ วีวี่ทราบแล้วค่ะ” ลำคอที่ถูกบีบรัด ทำให้เธอ กลัวขึ้นมาจับใจ กฎเหล็กของ มาวิน เมธาวัฒนกิจ เจ้าของใบหน้าหวานล้ำกระชากใจ มีอยู่สามข้อข้อหนึ่งเวลาเอากันห้ามทำรอย ข้อสองเวลาเอากันห้ามร้องคราง มันรำคาญหูข้อ
Read More
บทที่2 กวนประสาทให้หัวร้อน
ช่วงเย็นในวันเดียวกันร่างสูงโปร่งในชุดกีฬาเดินออกจากลิฟต์คอนโดมาด้วยใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ เนื่องจากพึ่งเล่นบอลกับเพื่อนเสร็จ ในมือมีถุงอาหารสี่ห้าอย่าง แน่นอนว่ากินคนเดียวไม่มีทางหมด เพราะนี่คนไม่ใช่ปอบขายาวๆมาหยุดตรงบานประตูของห้องตรงกันข้ามกับห้องตัวเอง พร้อมทั้งไม่มีความลังเลหรือชั่งใจที่จะยกมือเคาะ รอเกือบนาทีเจ้าของห้องก็ไม่มีทีท่าว่าจะมาเปิด การเคาะครั้งนี้จึงหนักมือกว่าเดิมปึง ปึง ปึง!!และมันได้ผลเมื่อแก้วหูได้ยินเสียงคนข้างในเดินใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูจะแง้มเปิดเพียงเล็กน้อย แล้วตามมาด้วยใบหน้านิ่งงันของเด็กแว่นเธอโผล่หน้าออกมาเพียงนิดเดียว มาวินรู้ทันทีเจ้าของห้องไม่อยากให้เขาเข้าไปสักเท่าไหร่ แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ เพราะน้องคงลืมไปว่าเขามันพวกเอาแต่ใจ“เฮ้ย! พี่วิน” ปันปันงอแง ไม่ชอบใจที่คนตัวโตใช้มือดันประตูให้เปิดกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์และเหมือนว่าเธอจะหัวเสียหนักกว่าเดิมเพราะคนบุกรุกไม่ยอมถอดรองเท้า แล้วเดินไปนั่งกับโซฟาหน้าทีวี พร้อมวางถุงในมือลงกับโต๊ะ ทำตัวเป็นเจ้าของห้องเสียเอง“ลืมมารยาทไว้หน้าห้องหรือไงเนี่ย!!” เด็กน้อยฟึดฟัดราวกับแมวห
Read More
บทที่3 ยัยเด็กแว่นตัวหื่น
นาทีนั้นที่ไวกว่าสมองคือสองขา รีบรุดไปหาคนถือรีโมททีวี หวังจะแย้งเอามากดปิด ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ยอมง่ายๆยืดแขนออกสุดฤทธิ์“หื่นไม่ใช่เล่นนะเนี่ย”ปันปันแทบจะปรี๊ดแตกเป็นรอบที่สองของวัน พยายามจะยื้อแย้งเอารีโมทกลับคืนมายิ่งเด็กสาวว้าวุ่นมันยิ่งทำให้มาวินเอ่อล้นไปด้วยความสุข กระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์กดปุ่มเล่นคลิปที่ค้างอยู่ จนบนโทรทัศน์เกิดภาพเคลื่อนไหวที่ตามมาด้วยเสียงครวญครางประสานกับเสียงเนื้อกระทบกัน เล่นเอาคนอับอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี“พี่วินนน!”“อยากได้ก็มาแย่งไปสิ” ไม่ว่าเปล่า คนขี้แกล้งยังกดเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกห้าระดับ ชนิดที่คิดว่าคนเดินผ่านไปมาหน้าห้องต้องได้ยินอย่างแน่นอน“เอาคืนมาพี่วิน!!” ราวกับเกิดมาใช้เวรใช้กรรม คนหัวร้อนเริ่มขึ้นเสียง ยืนเข่าคร่อมกับตักหนาจนมือเกือบจะเอื้อมถึง ทว่าคนแขนยาวก็ใช้ความไวเอาอ้อมกับเอวคอดแล้วเปลี่ยนจากถือมือขวาเป็นมือซ้าย ปั่นหัวกันไปอีก เล่นเอาตบะคนร้อนรนจะแตก “พี่วิน!!!”“ครับ” ยียวนน้องด้วยน้ำเสียงลากยาวหวานๆ เอากับเขาสิ!“เอารีโมทมาให้ปัน!”“ทำไมล่ะ? ดูหนังโป๊กับเธอก็ดีออก” ยังจะกะพริบตาใสใส่กันอีก นี่เธอจะโกรธเขาจริงๆแล้วนะ!“ไม่ดี
Read More
บทที่4 พี่น้องจริงปะ?
“ปันปัน” ยิ้ม เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่เห็นว่าเจ้าของชื่อนั่งคนเดียวจึงเดินเข้ามาทักทาย พร้อมกับนั่งลงข้างๆ “ฉันขอนั่งด้วยได้ไหม?”ดวงหน้าจิ้มลิ้มมีอาการอึกอักเล็กน้อย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อย เธอจะว่าอะไรได้จึงพยักหน้าหงึกหงักเดิมทียิ้มกับปลาทูนั้นเป็นเพื่อนรักกัน ส่วนตัวเธอพึ่งจะมารู้จักตอนกินเลี้ยงที่ผับของรุ่นพี่เพทาย ซึ่งพี่รหัสอย่างพี่มาวินเป็นคนแนะนำ ทำให้เธอกับสองสาวกลายมาเป็นเพื่อนกันอีกที แต่เพราะเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ สาวน้อยน่ารักขี้อายอย่างยิ้มถึงได้ทำเรื่องใหญ่โตจนปลาทูกลายเป็นเหยื่ออารมณ์ของคนทั้งมหาวิทยาลัย และเกิดบาดเจ็บถึงขั้นเย็บแผลที่เข่าทั้งสองข้าง ข้างละห้าเข็ม มันโหดอยู่พอควรตอนนี้ผ่านมาแล้วเป็นเดือน ปันปันรู้เพียงแค่ว่ายิ้มเป็นต้นเหตุ แต่ก็ไม่ได้รู้ว่าลึกๆแล้วมันเพราะอะไรบางทีก็อยากจะถามเหมือนกัน แต่ก็นั่นแหละ ขนาดปลาทูยังไม่เล่า แล้วกับยิ้มที่พูดน้อยไม่ต่างกันก็คงไม่อยากจะเล่าเช่นกัน จึงคิดว่ายั้งปากเอาไว้จะดีกว่าและด้วยความที่เป็นคนไม่พูดกันทั้งคู่ ระหว่างเรียนทั้งปันปันและยิ้มจึงไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเพื่อนๆกลุ่มอื่น จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง หลายคนก
Read More
บทที่5 อยากเดินเป็นเพื่อน
กว่าจะกลับได้ก็ปาไปหกโมงกว่า ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้น้องรอ คนเป็นพี่จึงขับรถพามากินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ราคาหลักร้อยแต่วิวหลักล้านเพราะติดแม่น้ำจากที่อยู่ในอารมณ์หงุดหงิด เด็กน้อยกลับตาตื่น มองไปรอบๆพร้อมกระชับแว่นอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เคยมาในที่แบบนี้ มันเหมือนกับในนิยายที่เคยเขียนแต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกที่ต้องจินตนาการตามภาพในอินเตอร์เน็ต แต่ตอนนี้เธอได้มาสัมผัสมันเอง ยิ่งใกล้ค่ำมีดวงไฟเปิดอยู่ด้วยทุกอย่างมันจึงดีกว่าที่คิดใบหน้าหล่อเหลาผุดยิ้มบางๆ มองน้องรหัสไปพร้อมบริการทั้งตัวเองและคนตัวเล็ก เนื่องจากร้านมีคนขายแค่คนเดียว ลูกค้าจึงต้องดูแลตัวเอง“ชอบเหรอแว่น?”“ค่ะ ปันว่าน่ารักดี วิวก็ดี” อยากมาอีก“คนก็หล่อด้วย” เท้าคางแล้วมองหน้าน้องด้วยรอยยิ้มหวานๆ บอกเป็นนัยๆว่าพี่เองที่หมายถึง ทว่า...“หมายถึงพ่อค้า”“พี่สิวะ!” ศอกลื้นเลยกู แต่นั้นก็ทำให้มาวินเห็นว่าเด็กหน้านิ่งก็ฉีกยิ้มกว้างเป็นกับเขาเหมือนกัน แก้มน่าหยิกชะมัดระหว่างรอก๋วยเตี๋ยว ทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องนั่นนี่เพื่อฆ่าเวลา โดยส่วนมากจะเป็นคนที่โตกว่าที่เป็นฝ่ายชวนคุย เพราะน้องพูดไม่เก่งถนัดแต่รับฟัง จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าผ
Read More
บทที่6 ว่าที่คู่หมั้น
ถึงเวลาเรียนหนุ่มๆทั้งห้าพากันเดินไปส่งเด็กสาวทั้งสองก่อน แล้วค่อยไปเข้าห้องเรียนของตัวเอง“สรุปมึงกับน้องรหัสนี่ยังไงวะ?” ก้นหย่อนลงเก้าอี้ปั๊บการินก็ตั้งคำถาม ในขณะที่เพื่อนๆต่างก็หันมาสนใจ“อะไร? ยังไง?” ตีสีหน้าไม่เข้าใจ แต่เพื่อนทุกคนเห็นกันหมดว่ามันน่ะจ้องหน้าเด็กแว่นบ่อยครั้ง บางครั้งมองแล้วอมยิ้มก็มี ประหลาดสุดคือสายตาของมัน อบอุ่น อ่อนโยน เหมือนไอ้คนมีเมียแถวนี้ แต่แค่ไม่มีใครพูด“อย่ามาโกหกพวกกู” อาเธอร์เสริม หรี่ตาจับผิด“โดยเฉพาะคนมีประสบการณ์อย่างกู” อคิณดัก “มึงอย่าแถ ไม่งั้นกูจะงัดปากมึงด้วยส้นตีน”เพทายไม่พูดแต่เพ่งมองหน้าเพื่อนทะลุไปถึงเครื่องใน อาการนี้เขามองออก ไหนจะสร้อยข้อมือที่ซื้อให้เด็กนั่นอีก พิรุธเต็มไปหมด“แล้วพวกมึงจะมาเค้นอะไรกู” คาดคั้นกันแบบนี้มันอึดอัดนะเว้ย ไอ้พวกเวร!“ไม่อยากให้พวกกูเสือก มึงมีปากก็รีบๆพูดมา อย่าแถเหมือนไอ้เหี้ยคิณ!” การินเร่งเร้า แต่ประโยคหลังแอบแวะบ้านคนหน้าดุ เพราะก่อนหน้าที่มันจะลงเอยกับเด็กข้างบ้านอย่างปลาทู แม่งก็แถแล้วแถอีก จนเมียเด็กของมันต้องเก็บกระเป๋า จะหนี“เข้าบ้านกูเฉย ไอ้เหี้ย!” หันไปค้อนคนหน้าโหดก็กลับมาทาบแขน เคาะโต๊ะ
Read More
บทที่7 ไร้ทางออก
บนโต๊ะอาหาร“ตากฤต ตักมัสมั่นให้น้องสิลูก” กิ่งแก้วนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับปรีญาเอ่ยบอกลูกชายด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มก็ทำตาม ตักมัสมั่นใส่จานของคนข้างๆ ปันปันเพียงโค้งหัวให้เป็นการขอบคุณ“อีกหน่อยน้าต้องฝากกฤตช่วยดูแลน้องด้วยนะจ๊ะ” พูดแล้วก็หันไปขยิบตากับกิ่งแก้ว บอกตรงๆว่าท่าทีอบอุ่นและดูภูมิฐานของลูกชายเพื่อนมันพึงใจไม่น้อย คนนี้แหละลูกเขยที่แม่ปลื้ม“ได้เลยครับน้าญา ช่วงนี้งานที่บริษัทก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้ว” ละสายตาจากผู้ใหญ่มาที่คนตัวเล็ก “ต่อไปเรื่องน้องปันผมจะดูแลเองครับ คุณน้าไม่ต้องเกรงใจแล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วง”“ขอบใจนะจ๊ะ พอย้ายไปอยู่ข้างนอกคนเดียวน้าก็เป็นห่วง”“ครับ ต่อไปให้เป็นหน้าที่ผมเอง” สิ้นประโยคของชายหนุ่ม ปันปันก็แทบอยากจะวางช้อนในมือเสียเดี๋ยวนั้นเลยทว่าก็เกรงใจ เขี่ยข้าวบ้างตักตักเข้าปากบ้างแต่ก็ไม่ได้พร่องลงเท่าไหร่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กัน เจริญอาหารยิ่งกว่ามื้อไหนๆ พูดคุยกันสนุกปากนานสองนานกว่าจะกลับก็เกือบสองทุ่ม“แม่จงใจจะทำอะไรคะ?” คนเป็นลูกเอ่ยถามทันทีที่รถของสองแม่ลูกออกจากบ้านไป“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับแก” เมื่อไร้แขกเหรื่อใบหน้า
Read More
บทที่8 หวานทั้งตัวเลย NC++
“พี่ขอห้านาที” คนอดใจไม่ไหวก้มหน้าพรมจูบขึ้นมาถึงกกหู ขณะเดียวกันก็ดึงชายเสื้อนิสิตออกจากกระ โปรงน้อง สอดมือเข้าไปโป้นเปี้ยนอยู่กับหน้าท้องแบนราบและทรวดทรงองค์เอวที่นุ่มมือลำคอน้อยเผลอกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายอึก ลืมความเศร้าในใจจนหมดสิ้น สติกระเจิดกระเจิงเตลิดไปตรงนู้นทีตรงนี้ทีจนร่างกายเห่อร้อนวูบวาบไปทุกส่วน ดวงใจเต้นแรงตึกตักยิ่งกว่าวิ่งแข่งสี่คูณร้อย พลันหลับตาภาพอีโรติกที่สั่งสมอ่านมาและเขียนเองก็วิ่งวนจนช่วงล่างเผลอผลิตน้ำเปียกชื้นชั้นใน“ตัวเธอโคตรหอม” หอมแบบที่เขาเองก็ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้จากใครมาก่อน มันหอมกระตุ้นอารมณ์กันขั้นสุดตัวกอดน้องอยู่หน้าประตูแต่ในหัวมีแต่ภาพจับน้องตอกกระแทกจนจมเตียง“อื้อ” มันบ้ามากที่เด็กสาวจะควบคุมตัวไม่ได้ เคลิบ เคลิ้มหน่อยก็เอียงคอให้เขาเชยชมดมกลิ่นปากหยักได้ใจกดจูบแบบไม่ฝากรอยพลางแลบลิ้นเลียชิมความหวานขึ้นมาถึงติ่งหู ขบเบาๆเลียละเลียดกับใบหูขาวพร้อมพ่นลม จงใจยั่วยวน “ครางอีกสิ พี่อยากฟัง” ทั้งที่ไม่ชอบฟังเสียงคู่นอน ได้ยินทีไรไม่บอกให้หุบปากก็ใช้มืออุดปากอีกฝ่ายไว้ แต่ดูเหมือนว่าพอเป็นน้องรหัสคนนี้ กฎที่ตั้งไว้ก็ถูกฉีกทิ้งอย่างง่ายดายมือซุ
Read More
บทที่9 เธอเป็นเมียพี่
“ปัน พี่...”“พี่วินกลับห้องก่อนได้ไหมคะ?” พูดทั้งที่ยังก้มหน้า พูดทั้งที่ยังหลับตา พูดทั้งที่ยังไม่ได้หันไปมองหน้าของอีกคนที่พอได้ยินก็ราวกับถูกแช่แข็ง มือที่เอื้อมจะถึงตัวน้องก็ลดฮวบลงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง“พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไม...”“ไม่ค่ะพี่วิน พี่วินไม่ผิด” ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วพ่นลมหายใจออกมาด้วยความอับอายใช่ เธออาย อายชนิดที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ภาพลักษณ์ทั้งหมดฉีกขาดไปหมดแล้ว ฮื่ออ TT“แล้วเป็นอะไร?” จับไหล่น้องให้หันมา ดึงมือน้อยออก ใจกระตุกสั่นๆเกิดอาการกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “หรือโกรธที่พี่แตกใส่ปากเธอ”ให้ตาย! เขากล้าพูดได้ไงกัน?“ปันไม่ได้โกรธพี่วินค่ะ ปันโกรธตัวเอง” ปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วเดินนำไปที่ประตูหน้าห้อง พร้อมเปิดไว้รอ “พี่วินช่วยออกไปก่อนได้ไหม?”“อะไรคือโกรธตัวเอง?” มือหยาบดันประตูปิด “เธอเป็นแบบนี้พี่อึดอัดนะเว้ย!” ในใจแทบจะระเบิดเธอจะรู้บ้างหรือเปล่า“แต่ปันจะบ้าตายแล้วพี่วิน” พูดใส่อารมณ์เพราะตอนนี้เธอกำลังเป็นแบบที่พูดมาจริงๆ “เรื่องที่เกิดขึ้น ปันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิด”“ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดแต่เธออมของพี่จนแตกเนี่ยนะปัน” ยกมือขึ้นลูบหน้า
Read More
บทที่10 เมียขี้งอน
“ต่อไปถ้าเธอไปไหนแล้วไม่บอกพี่ เธอจะโดนลงโทษแบบนี้”ละ ลงโทษ?เปลือกตาคู่น้อยเบิกโต ดวงใจยังไม่หายสั่นกับเหตุการณ์จูบต่อหน้าประชาชีหนึ่งคน เอ่อ...ไม่ใช่ล่ะ ปรายตาเหลือบเห็นพี่พนักงานสาวมายืนดูด้วยอาการบิดม้วนขวยเขิน ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นสองคนแล้วตอนนี้อับอาย อับอาย พี่มาวินทำบ้าอะไรเนี่ย?“น่ารักจังเลยค่ะ” เด็กน้อยกอญ่าเท้าคาง มองคนทั้งสองด้วยแววตาหยาดเยิ้ม ปันปันแทบอยากเอาปีบคลุมหัว ทว่าอีกคนกลับไม่สะทกสะท้านแถมยังฉีกยิ้มกว้างส่งให้“เป็นเด็กเป็นเล็ก ดูคนอื่นเขาสวีทกันได้ไงครับน้อง” ประโยคเหย้าแหย่มากกว่าจะเป็นตำหนิ ดูได้จากความขี้เล่นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ย้ายมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆคนตัวเล็ก ยิ้มทีกระชากใจเด็กน้อยที่พึ่งรู้จักให้หลงเคลิ้ม“ญ่าไม่เด็กนะคะ ปีหน้าก็จะสอบเข้าคณะแพทย์แล้วด้วย”“หา?/ห๊ะ?” ทั้งมาวินและปันปันร้องออกมาพร้อมกันด้วยความคาดไม่ถึง คนตรงหน้าหน้าเด็กมากจนนึกว่าอยู่มัธยมต้นเสียอีก“ตัวแค่นี้อายุถึงเกณฑ์แล้ว?”“ถึงแล้วสิคะ ถ้าไม่เชื่อถามพี่จ๋าได้ค่ะ” หันไปหาเจ้า ของชื่อที่กำลังยืนยิ้มแฉง พอถูกทักก็รีบเข้ามานั่งร่วมวง“จริงค่ะ ตอนที่พี่เจอน้องกอญ่าครั้งแรกพี่ก็แทบไม่อยากจะ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status