มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love

last update最終更新日 : 2025-08-20
作家:  Chugar_Chup完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 評価. 4 レビュー
46チャプター
7.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

อีโรติก

ตามใจภรรยา

Badboy

วัยรุ่น

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

พี่น้อง

“นิยายที่เธอเขียนนี่ มันจะได้อารมณ์เท่าตอนที่พี่ยั่วเธอไหมนะ?”

もっと見る

第1話

บทที่1 หนุ่มเหนือคนซาดิสม์

ガスコンロが爆発した。

深津志保(ふかつ しほ)は深い傷を負い、命の灯が今にも消えそうだった。

その時、そばにいてくれたのは、まだ五歳の息子――深津陽向(ふかつ ひなた)だけだった。

魂となった志保は、泣きじゃくる陽向の傍らでただ立ち尽くしていた。

陽向は、涙でぐしゃぐしゃの顔で、深津翔太(ふかつ しょうた)に必死に電話をかけていた。

「パパ、ママがいっぱい血を流してるよ、もう死んじゃいそうだよ。ママを助けて……」

けれども翔太は、「ママの嘘ばかり真似するな」と冷たく言い放ち、電話を切ってしまう。

陽向は必死に涙をぬぐい、どうにか救急車を呼び寄せたが、その救急車さえも翔太に奪われてしまう。

「パパ、お願い、ママの救急車を奪わないで!ママは本当にもうダメなんだ!」

「嘘つきめ、ママに変なことばかり教えられて。どけ、由紀(ゆき)はもうすぐ子どもが生まれるんだ。ママより由紀のほうが救急車が必要だ!」

翔太は、目を真っ赤にした陽向を突き飛ばし、振り返りもせず、由紀を抱えて救急車に乗り込む。

「パパ……パパ!ママを助けてよ!」

陽向は泣き叫びながら救急車を追いかけたが、背後から大型トラックが猛スピードで近づいていることに気づかなかった。

志保は必死で陽向の名前を叫び、どうにかして彼を守ろうとした。

けれど何もできず、ただその光景を見ていることしかできなかった。

陽向がトラックの車輪に巻き込まれていく、その瞬間――

視界が真っ赤に染まった。

志保は、何もかもが壊れていく音を聞いた気がした。

――これまで何度も、翔太は由紀とその娘のために、自分と陽向を置き去りにしてきた。

志保が抗議するたび、「由紀の父親には命を救われた恩がある」と、翔太は決まってそう言い訳をした。

ただの優柔不断な人だと、志保は自分に言い聞かせてきた。

まさか、ふたりの命をも、あっさり切り捨てる人だったなんて。

――私が、陽向を不幸にしてしまったんだ。

胸を引き裂かれるような痛みの中、志保の命は静かに尽きていった。

もし来世があるのなら、もう二度と翔太とは関わりたくない――

……

涙で目を腫らしたまま、志保は陽向を寝かしつけてからソファに座り込み、そのとき初めて、自分が生き返ったのだと気づいた。

消えない痛みが身体の奥を這いまわり、指先まで震えが止まらない。

志保はスマートフォンを手に取る。

SNSを開けば、由紀が頻繁に投稿を重ねていた。

最新の投稿は、少しふくらんだお腹を撫でながら、男の手を握って微笑む由紀の写真だった。そこには、こんな言葉が添えられていた。

【二十八歳の誕生日にプロポーズされました。私と子どもに家族をくれるって(照)】

写真の男の右手薬指に、小さな黒子がある。

それを見て、志保は凍りついた。

――翔太だった。

こんな光景、前にも一度見たはずなのに。

もう一度、現実として突きつけられると、胸の奥がずきんと痛む。

翔太が由紀にプロポーズをしたその時、志保という妻、そして陽向のことを一度でも思い出しただろうか。

でも――

彼は、志保と陽向親子の命すら大事に思わなかった人だ。何を期待したって無駄だ。

馬鹿なのは、自分が「恩返しのため」という嘘を信じ、息子と一緒に死んだことだ――

志保は、前世で自分と陽向が死んだときの光景を思い出し、涙が枯れるほど泣いた。

翔太が帰ってきたら、このバカげた結婚生活にはっきり終止符を打とう――それだけを心から願っていた。

そうして、夜が明けるまでじっと待ち続けた。

……

午前三時。

ようやく帰ってきた翔太は、志保の腫れた目を見て、うんざりしたようにワイシャツの口紅を拭った。

「口紅は由紀がうっかりつけたんだよ。結婚指輪も、ただ一時的に外しただけだ。いちいち気にするな」

ここ何年も、翔太は由紀と腕を組んで歩いたり、ホテルの同じ部屋から出てきたりした。

そのたびに、「気にしすぎだ」と言うのが決まり文句だった。

その言葉に、志保は思わず生理的な嫌悪感がこみ上げる。

志保は、涙にくぐもった声で翔太に問いかけた。

「いつも『気にするな』って言うけど……じゃあ、もし私が智也(ともや)の家に行って、夜中の三時に帰ってきたら、あなたはどう思うの?」

翔太は、志保が由紀に嫉妬することに、もううんざりしていた。

「志保、お前、もういい加減にしてくれよ。あいつはお前に気があるんだぞ。俺は由紀に恩があるだけで、それとは全然違うだろ?」

――何が違うっていうの。

言いかけた言葉を飲み込み、志保はふっと苦笑した。

「もういい……私、決めたの。翔太、あなたと離婚する」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Damis Mis
Damis Mis
อยากให้เขียนของอาเธอร์กับเบบี่ค่ะรออยู่
2025-11-29 19:40:33
0
0
Bowie
Bowie
รอเรื่องต่อไปนะคะ
2025-10-17 21:02:06
1
0
pp_k
pp_k
มีพี่อาเธอต่อไหมคะ
2025-09-17 21:25:07
3
0
puyon
puyon
เรื่องนี้ดีมากพี่มาวินคลั่งรักมากกกชอบค่ะ
2025-09-14 11:17:58
1
0
46 チャプター
บทที่1 หนุ่มเหนือคนซาดิสม์
@Dee Day Condominium ปึก!ร่างกำยำสูงร้อยแปดสิบห้าถูกหญิงสาวใบหน้างามผลัก จนแผ่นหลังกว้างชนเข้ากับประตูห้องเสียงดัง ก่อนที่เธอจะตามมาแนบชิด บดเบียดความอวบอิ่มไร้ซึ่งบาร์เซียสีปกปิดเข้ากับแผงอกแกร่ง ช้อนสายตาขึ้นมองสีหน้าชายหนุ่มอย่างเย้ายวน แล้วซุกหน้าคลอเคลียกับซอกคอหนา ยั่วยวนปลุกอารมณ์“อย่าดูด” เสียงทุ้มกระเส่า หลับตาลงแล้วเงยหน้าขึ้น ถึงกลิ่นกายสาวตรงหน้าจะไม่ถูกจมูกแต่ก็พอทนได้อยู่บ้างไม่ใช่ว่าเธอตัวเหม็นหรืออะไร แต่คนเรามันมีกลิ่นเฉพาะตัวที่ต่างกัน และกลิ่นที่ชอบมันไม่ใช่กลิ่นนี้...หญิงสาวผุดยิ้มบางๆ พรมจูบโดยไม่ฝากรอยตั้งแต่ไหปลาร้าลงมาที่เม็ดยอดสีเข้ม ปากอิ่มเตรียมจะดูดสร้างความรัญจวนให้แก่อีกฝ่าย ทว่าก็ถูกมือหนาบีบเข้าที่ลำคอ“มะ มาวินคะ” คนตกใจกลืนน้ำลายลำบาก เธอแค่อยากให้ความสุขแก่เขา“ถ้าพูดไม่ฟังก็พอแค่นี้” การที่เธอทำเกินกว่าคำสั่ง มันทำให้หมดอารมณ์อย่างง่ายดาย“วะ วีวี่ทราบแล้วค่ะ” ลำคอที่ถูกบีบรัด ทำให้เธอ กลัวขึ้นมาจับใจ กฎเหล็กของ มาวิน เมธาวัฒนกิจ เจ้าของใบหน้าหวานล้ำกระชากใจ มีอยู่สามข้อข้อหนึ่งเวลาเอากันห้ามทำรอย ข้อสองเวลาเอากันห้ามร้องคราง มันรำคาญหูข้อ
続きを読む
บทที่2 กวนประสาทให้หัวร้อน
ช่วงเย็นในวันเดียวกันร่างสูงโปร่งในชุดกีฬาเดินออกจากลิฟต์คอนโดมาด้วยใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ เนื่องจากพึ่งเล่นบอลกับเพื่อนเสร็จ ในมือมีถุงอาหารสี่ห้าอย่าง แน่นอนว่ากินคนเดียวไม่มีทางหมด เพราะนี่คนไม่ใช่ปอบขายาวๆมาหยุดตรงบานประตูของห้องตรงกันข้ามกับห้องตัวเอง พร้อมทั้งไม่มีความลังเลหรือชั่งใจที่จะยกมือเคาะ รอเกือบนาทีเจ้าของห้องก็ไม่มีทีท่าว่าจะมาเปิด การเคาะครั้งนี้จึงหนักมือกว่าเดิมปึง ปึง ปึง!!และมันได้ผลเมื่อแก้วหูได้ยินเสียงคนข้างในเดินใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูจะแง้มเปิดเพียงเล็กน้อย แล้วตามมาด้วยใบหน้านิ่งงันของเด็กแว่นเธอโผล่หน้าออกมาเพียงนิดเดียว มาวินรู้ทันทีเจ้าของห้องไม่อยากให้เขาเข้าไปสักเท่าไหร่ แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ เพราะน้องคงลืมไปว่าเขามันพวกเอาแต่ใจ“เฮ้ย! พี่วิน” ปันปันงอแง ไม่ชอบใจที่คนตัวโตใช้มือดันประตูให้เปิดกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์และเหมือนว่าเธอจะหัวเสียหนักกว่าเดิมเพราะคนบุกรุกไม่ยอมถอดรองเท้า แล้วเดินไปนั่งกับโซฟาหน้าทีวี พร้อมวางถุงในมือลงกับโต๊ะ ทำตัวเป็นเจ้าของห้องเสียเอง“ลืมมารยาทไว้หน้าห้องหรือไงเนี่ย!!” เด็กน้อยฟึดฟัดราวกับแมวห
続きを読む
บทที่3 ยัยเด็กแว่นตัวหื่น
นาทีนั้นที่ไวกว่าสมองคือสองขา รีบรุดไปหาคนถือรีโมททีวี หวังจะแย้งเอามากดปิด ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ยอมง่ายๆยืดแขนออกสุดฤทธิ์“หื่นไม่ใช่เล่นนะเนี่ย”ปันปันแทบจะปรี๊ดแตกเป็นรอบที่สองของวัน พยายามจะยื้อแย้งเอารีโมทกลับคืนมายิ่งเด็กสาวว้าวุ่นมันยิ่งทำให้มาวินเอ่อล้นไปด้วยความสุข กระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์กดปุ่มเล่นคลิปที่ค้างอยู่ จนบนโทรทัศน์เกิดภาพเคลื่อนไหวที่ตามมาด้วยเสียงครวญครางประสานกับเสียงเนื้อกระทบกัน เล่นเอาคนอับอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี“พี่วินนน!”“อยากได้ก็มาแย่งไปสิ” ไม่ว่าเปล่า คนขี้แกล้งยังกดเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกห้าระดับ ชนิดที่คิดว่าคนเดินผ่านไปมาหน้าห้องต้องได้ยินอย่างแน่นอน“เอาคืนมาพี่วิน!!” ราวกับเกิดมาใช้เวรใช้กรรม คนหัวร้อนเริ่มขึ้นเสียง ยืนเข่าคร่อมกับตักหนาจนมือเกือบจะเอื้อมถึง ทว่าคนแขนยาวก็ใช้ความไวเอาอ้อมกับเอวคอดแล้วเปลี่ยนจากถือมือขวาเป็นมือซ้าย ปั่นหัวกันไปอีก เล่นเอาตบะคนร้อนรนจะแตก “พี่วิน!!!”“ครับ” ยียวนน้องด้วยน้ำเสียงลากยาวหวานๆ เอากับเขาสิ!“เอารีโมทมาให้ปัน!”“ทำไมล่ะ? ดูหนังโป๊กับเธอก็ดีออก” ยังจะกะพริบตาใสใส่กันอีก นี่เธอจะโกรธเขาจริงๆแล้วนะ!“ไม่ดี
続きを読む
บทที่4 พี่น้องจริงปะ?
“ปันปัน” ยิ้ม เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่เห็นว่าเจ้าของชื่อนั่งคนเดียวจึงเดินเข้ามาทักทาย พร้อมกับนั่งลงข้างๆ “ฉันขอนั่งด้วยได้ไหม?”ดวงหน้าจิ้มลิ้มมีอาการอึกอักเล็กน้อย แต่ในเมื่ออีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อย เธอจะว่าอะไรได้จึงพยักหน้าหงึกหงักเดิมทียิ้มกับปลาทูนั้นเป็นเพื่อนรักกัน ส่วนตัวเธอพึ่งจะมารู้จักตอนกินเลี้ยงที่ผับของรุ่นพี่เพทาย ซึ่งพี่รหัสอย่างพี่มาวินเป็นคนแนะนำ ทำให้เธอกับสองสาวกลายมาเป็นเพื่อนกันอีกที แต่เพราะเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ สาวน้อยน่ารักขี้อายอย่างยิ้มถึงได้ทำเรื่องใหญ่โตจนปลาทูกลายเป็นเหยื่ออารมณ์ของคนทั้งมหาวิทยาลัย และเกิดบาดเจ็บถึงขั้นเย็บแผลที่เข่าทั้งสองข้าง ข้างละห้าเข็ม มันโหดอยู่พอควรตอนนี้ผ่านมาแล้วเป็นเดือน ปันปันรู้เพียงแค่ว่ายิ้มเป็นต้นเหตุ แต่ก็ไม่ได้รู้ว่าลึกๆแล้วมันเพราะอะไรบางทีก็อยากจะถามเหมือนกัน แต่ก็นั่นแหละ ขนาดปลาทูยังไม่เล่า แล้วกับยิ้มที่พูดน้อยไม่ต่างกันก็คงไม่อยากจะเล่าเช่นกัน จึงคิดว่ายั้งปากเอาไว้จะดีกว่าและด้วยความที่เป็นคนไม่พูดกันทั้งคู่ ระหว่างเรียนทั้งปันปันและยิ้มจึงไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเพื่อนๆกลุ่มอื่น จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง หลายคนก
続きを読む
บทที่5 อยากเดินเป็นเพื่อน
กว่าจะกลับได้ก็ปาไปหกโมงกว่า ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้น้องรอ คนเป็นพี่จึงขับรถพามากินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ราคาหลักร้อยแต่วิวหลักล้านเพราะติดแม่น้ำจากที่อยู่ในอารมณ์หงุดหงิด เด็กน้อยกลับตาตื่น มองไปรอบๆพร้อมกระชับแว่นอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เคยมาในที่แบบนี้ มันเหมือนกับในนิยายที่เคยเขียนแต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกที่ต้องจินตนาการตามภาพในอินเตอร์เน็ต แต่ตอนนี้เธอได้มาสัมผัสมันเอง ยิ่งใกล้ค่ำมีดวงไฟเปิดอยู่ด้วยทุกอย่างมันจึงดีกว่าที่คิดใบหน้าหล่อเหลาผุดยิ้มบางๆ มองน้องรหัสไปพร้อมบริการทั้งตัวเองและคนตัวเล็ก เนื่องจากร้านมีคนขายแค่คนเดียว ลูกค้าจึงต้องดูแลตัวเอง“ชอบเหรอแว่น?”“ค่ะ ปันว่าน่ารักดี วิวก็ดี” อยากมาอีก“คนก็หล่อด้วย” เท้าคางแล้วมองหน้าน้องด้วยรอยยิ้มหวานๆ บอกเป็นนัยๆว่าพี่เองที่หมายถึง ทว่า...“หมายถึงพ่อค้า”“พี่สิวะ!” ศอกลื้นเลยกู แต่นั้นก็ทำให้มาวินเห็นว่าเด็กหน้านิ่งก็ฉีกยิ้มกว้างเป็นกับเขาเหมือนกัน แก้มน่าหยิกชะมัดระหว่างรอก๋วยเตี๋ยว ทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องนั่นนี่เพื่อฆ่าเวลา โดยส่วนมากจะเป็นคนที่โตกว่าที่เป็นฝ่ายชวนคุย เพราะน้องพูดไม่เก่งถนัดแต่รับฟัง จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าผ
続きを読む
บทที่6 ว่าที่คู่หมั้น
ถึงเวลาเรียนหนุ่มๆทั้งห้าพากันเดินไปส่งเด็กสาวทั้งสองก่อน แล้วค่อยไปเข้าห้องเรียนของตัวเอง“สรุปมึงกับน้องรหัสนี่ยังไงวะ?” ก้นหย่อนลงเก้าอี้ปั๊บการินก็ตั้งคำถาม ในขณะที่เพื่อนๆต่างก็หันมาสนใจ“อะไร? ยังไง?” ตีสีหน้าไม่เข้าใจ แต่เพื่อนทุกคนเห็นกันหมดว่ามันน่ะจ้องหน้าเด็กแว่นบ่อยครั้ง บางครั้งมองแล้วอมยิ้มก็มี ประหลาดสุดคือสายตาของมัน อบอุ่น อ่อนโยน เหมือนไอ้คนมีเมียแถวนี้ แต่แค่ไม่มีใครพูด“อย่ามาโกหกพวกกู” อาเธอร์เสริม หรี่ตาจับผิด“โดยเฉพาะคนมีประสบการณ์อย่างกู” อคิณดัก “มึงอย่าแถ ไม่งั้นกูจะงัดปากมึงด้วยส้นตีน”เพทายไม่พูดแต่เพ่งมองหน้าเพื่อนทะลุไปถึงเครื่องใน อาการนี้เขามองออก ไหนจะสร้อยข้อมือที่ซื้อให้เด็กนั่นอีก พิรุธเต็มไปหมด“แล้วพวกมึงจะมาเค้นอะไรกู” คาดคั้นกันแบบนี้มันอึดอัดนะเว้ย ไอ้พวกเวร!“ไม่อยากให้พวกกูเสือก มึงมีปากก็รีบๆพูดมา อย่าแถเหมือนไอ้เหี้ยคิณ!” การินเร่งเร้า แต่ประโยคหลังแอบแวะบ้านคนหน้าดุ เพราะก่อนหน้าที่มันจะลงเอยกับเด็กข้างบ้านอย่างปลาทู แม่งก็แถแล้วแถอีก จนเมียเด็กของมันต้องเก็บกระเป๋า จะหนี“เข้าบ้านกูเฉย ไอ้เหี้ย!” หันไปค้อนคนหน้าโหดก็กลับมาทาบแขน เคาะโต๊ะ
続きを読む
บทที่7 ไร้ทางออก
บนโต๊ะอาหาร“ตากฤต ตักมัสมั่นให้น้องสิลูก” กิ่งแก้วนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับปรีญาเอ่ยบอกลูกชายด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มก็ทำตาม ตักมัสมั่นใส่จานของคนข้างๆ ปันปันเพียงโค้งหัวให้เป็นการขอบคุณ“อีกหน่อยน้าต้องฝากกฤตช่วยดูแลน้องด้วยนะจ๊ะ” พูดแล้วก็หันไปขยิบตากับกิ่งแก้ว บอกตรงๆว่าท่าทีอบอุ่นและดูภูมิฐานของลูกชายเพื่อนมันพึงใจไม่น้อย คนนี้แหละลูกเขยที่แม่ปลื้ม“ได้เลยครับน้าญา ช่วงนี้งานที่บริษัทก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้ว” ละสายตาจากผู้ใหญ่มาที่คนตัวเล็ก “ต่อไปเรื่องน้องปันผมจะดูแลเองครับ คุณน้าไม่ต้องเกรงใจแล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วง”“ขอบใจนะจ๊ะ พอย้ายไปอยู่ข้างนอกคนเดียวน้าก็เป็นห่วง”“ครับ ต่อไปให้เป็นหน้าที่ผมเอง” สิ้นประโยคของชายหนุ่ม ปันปันก็แทบอยากจะวางช้อนในมือเสียเดี๋ยวนั้นเลยทว่าก็เกรงใจ เขี่ยข้าวบ้างตักตักเข้าปากบ้างแต่ก็ไม่ได้พร่องลงเท่าไหร่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กัน เจริญอาหารยิ่งกว่ามื้อไหนๆ พูดคุยกันสนุกปากนานสองนานกว่าจะกลับก็เกือบสองทุ่ม“แม่จงใจจะทำอะไรคะ?” คนเป็นลูกเอ่ยถามทันทีที่รถของสองแม่ลูกออกจากบ้านไป“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับแก” เมื่อไร้แขกเหรื่อใบหน้า
続きを読む
บทที่8 หวานทั้งตัวเลย NC++
“พี่ขอห้านาที” คนอดใจไม่ไหวก้มหน้าพรมจูบขึ้นมาถึงกกหู ขณะเดียวกันก็ดึงชายเสื้อนิสิตออกจากกระ โปรงน้อง สอดมือเข้าไปโป้นเปี้ยนอยู่กับหน้าท้องแบนราบและทรวดทรงองค์เอวที่นุ่มมือลำคอน้อยเผลอกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายอึก ลืมความเศร้าในใจจนหมดสิ้น สติกระเจิดกระเจิงเตลิดไปตรงนู้นทีตรงนี้ทีจนร่างกายเห่อร้อนวูบวาบไปทุกส่วน ดวงใจเต้นแรงตึกตักยิ่งกว่าวิ่งแข่งสี่คูณร้อย พลันหลับตาภาพอีโรติกที่สั่งสมอ่านมาและเขียนเองก็วิ่งวนจนช่วงล่างเผลอผลิตน้ำเปียกชื้นชั้นใน“ตัวเธอโคตรหอม” หอมแบบที่เขาเองก็ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้จากใครมาก่อน มันหอมกระตุ้นอารมณ์กันขั้นสุดตัวกอดน้องอยู่หน้าประตูแต่ในหัวมีแต่ภาพจับน้องตอกกระแทกจนจมเตียง“อื้อ” มันบ้ามากที่เด็กสาวจะควบคุมตัวไม่ได้ เคลิบ เคลิ้มหน่อยก็เอียงคอให้เขาเชยชมดมกลิ่นปากหยักได้ใจกดจูบแบบไม่ฝากรอยพลางแลบลิ้นเลียชิมความหวานขึ้นมาถึงติ่งหู ขบเบาๆเลียละเลียดกับใบหูขาวพร้อมพ่นลม จงใจยั่วยวน “ครางอีกสิ พี่อยากฟัง” ทั้งที่ไม่ชอบฟังเสียงคู่นอน ได้ยินทีไรไม่บอกให้หุบปากก็ใช้มืออุดปากอีกฝ่ายไว้ แต่ดูเหมือนว่าพอเป็นน้องรหัสคนนี้ กฎที่ตั้งไว้ก็ถูกฉีกทิ้งอย่างง่ายดายมือซุ
続きを読む
บทที่9 เธอเป็นเมียพี่
“ปัน พี่...”“พี่วินกลับห้องก่อนได้ไหมคะ?” พูดทั้งที่ยังก้มหน้า พูดทั้งที่ยังหลับตา พูดทั้งที่ยังไม่ได้หันไปมองหน้าของอีกคนที่พอได้ยินก็ราวกับถูกแช่แข็ง มือที่เอื้อมจะถึงตัวน้องก็ลดฮวบลงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง“พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไม...”“ไม่ค่ะพี่วิน พี่วินไม่ผิด” ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วพ่นลมหายใจออกมาด้วยความอับอายใช่ เธออาย อายชนิดที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ภาพลักษณ์ทั้งหมดฉีกขาดไปหมดแล้ว ฮื่ออ TT“แล้วเป็นอะไร?” จับไหล่น้องให้หันมา ดึงมือน้อยออก ใจกระตุกสั่นๆเกิดอาการกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “หรือโกรธที่พี่แตกใส่ปากเธอ”ให้ตาย! เขากล้าพูดได้ไงกัน?“ปันไม่ได้โกรธพี่วินค่ะ ปันโกรธตัวเอง” ปัดมืออีกฝ่ายออกแล้วเดินนำไปที่ประตูหน้าห้อง พร้อมเปิดไว้รอ “พี่วินช่วยออกไปก่อนได้ไหม?”“อะไรคือโกรธตัวเอง?” มือหยาบดันประตูปิด “เธอเป็นแบบนี้พี่อึดอัดนะเว้ย!” ในใจแทบจะระเบิดเธอจะรู้บ้างหรือเปล่า“แต่ปันจะบ้าตายแล้วพี่วิน” พูดใส่อารมณ์เพราะตอนนี้เธอกำลังเป็นแบบที่พูดมาจริงๆ “เรื่องที่เกิดขึ้น ปันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิด”“ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดแต่เธออมของพี่จนแตกเนี่ยนะปัน” ยกมือขึ้นลูบหน้า
続きを読む
บทที่10 เมียขี้งอน
“ต่อไปถ้าเธอไปไหนแล้วไม่บอกพี่ เธอจะโดนลงโทษแบบนี้”ละ ลงโทษ?เปลือกตาคู่น้อยเบิกโต ดวงใจยังไม่หายสั่นกับเหตุการณ์จูบต่อหน้าประชาชีหนึ่งคน เอ่อ...ไม่ใช่ล่ะ ปรายตาเหลือบเห็นพี่พนักงานสาวมายืนดูด้วยอาการบิดม้วนขวยเขิน ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นสองคนแล้วตอนนี้อับอาย อับอาย พี่มาวินทำบ้าอะไรเนี่ย?“น่ารักจังเลยค่ะ” เด็กน้อยกอญ่าเท้าคาง มองคนทั้งสองด้วยแววตาหยาดเยิ้ม ปันปันแทบอยากเอาปีบคลุมหัว ทว่าอีกคนกลับไม่สะทกสะท้านแถมยังฉีกยิ้มกว้างส่งให้“เป็นเด็กเป็นเล็ก ดูคนอื่นเขาสวีทกันได้ไงครับน้อง” ประโยคเหย้าแหย่มากกว่าจะเป็นตำหนิ ดูได้จากความขี้เล่นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ย้ายมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆคนตัวเล็ก ยิ้มทีกระชากใจเด็กน้อยที่พึ่งรู้จักให้หลงเคลิ้ม“ญ่าไม่เด็กนะคะ ปีหน้าก็จะสอบเข้าคณะแพทย์แล้วด้วย”“หา?/ห๊ะ?” ทั้งมาวินและปันปันร้องออกมาพร้อมกันด้วยความคาดไม่ถึง คนตรงหน้าหน้าเด็กมากจนนึกว่าอยู่มัธยมต้นเสียอีก“ตัวแค่นี้อายุถึงเกณฑ์แล้ว?”“ถึงแล้วสิคะ ถ้าไม่เชื่อถามพี่จ๋าได้ค่ะ” หันไปหาเจ้า ของชื่อที่กำลังยืนยิ้มแฉง พอถูกทักก็รีบเข้ามานั่งร่วมวง“จริงค่ะ ตอนที่พี่เจอน้องกอญ่าครั้งแรกพี่ก็แทบไม่อยากจะ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status