Friday กรุ่นไอกลิ่นไร่ชา

หลังจากผ่านมื้ออาหารอันหนักท้อง สองสาวก็ได้แยกย้ายกันไปอาบน้ำเตรียมนอน พะแพงนั่งอยู่บนเตียงด้วยชุดนอนสบาย ๆ พร้อมกับเลื่อนมือไถฟีดแอปพลิเคชันในมือถืออย่างขะมักเขม้น ราวกับว่ามันมีเรื่องให้เธอต้องทำเยอะแยะทางด้านเพียงพอเองก็นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม มือเล็กกำลังเช็ดผมเปียก ๆ อยู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อน

พายุยังคงยิ้มหวานให้พะแพงอย่างเดิมโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามนั้นของเธอ มือหนายังคงยื่นส่งกุญแจห้องพักให้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกชวนฝัน“พี่ชื่อพายุนะครับ.. เป็นเจ้าของที่นี่เอง”คำพูดนั้นทำเอาพะแพงถึงกับเบิกตากว้าง หันไปสบตากับเพียงพอที่ยืนอ้าปากค้างไม่ต่างกัน“หา!”ก่อนที่สองสาวจะได้สติแล้วร้องออกม

เขาพาทั้งคู่ออกมาด้านหน้า ก่อนจะใช้วิทยุส่งสัญญาณไปยังจุดจอดรถราง รอเพียงไม่นานรถรางสีขาวสะอาดตาก็วิ่งมาจอดอยู่ด้านหน้าพวกเขา“ขอบคุณครับลุง เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเองครับ”พายุพูดจบก็ขึ้นไปนั่งที่ด้านหน้าคนขับ ก่อนที่สองสาวจะขึ้นตามไปนั่งด้านหลังอย่างว่าง่าย หลังจากนั้นรถรางก็เริ่มเคลื่อนที่ ขณะที่

เธอพูดไปพลางหมุนซ้ายหมุนขวามองกระจกไป ก่อนจะเดินตามพนักงานไปนั่งหน้ากระจก เธอช่วยถักเปียใหญ่ ๆ ทั้งสองข้างให้พะแพงจนเรียบร้อย ก่อนจะสวมหมวกม้งประดับลูกปัดเงินกรุ๊งกริ๊งเข้าชุด พร้อมกับแต่งหน้าอ่อน ๆ ให้เข้ากันเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเธอจึงก้าวออกมาจากร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะกวาดสายตาหาเจ้าของไร่