บทที่ 4

“อื้อ!”

มือเล็กที่สวมถุงมือหนังสีดำยังคงบิดแฮนด์มอเตอร์ไซค์ตรงเข้าไปตามถนน ซึ่งเป็นทางเข้าที่ตรงไปยังโฮมสเตย์ที่ตั้งอยู่บริเวณเนินเขา

ทั้งสองสาวพูดคุยกันด้วยความครึกครื้นพร้อมทั้งถ่ายวิดีโอไว้เป็นความทรงจำ มองดูบ้านไม้ตากอากาศที่เหมือนจะเรียบง่ายแต่กลับดูสะอาดสะอ้าน พร้อมทั้งมีระเบียงที่เอาไว้ชมวิวภูเขา ไร่ชา ได้อย่าง 360 องศา

ทันทีที่ทั้งสองนั้นมาถึงจุดจอดรถ ทั้งคู่ก็รีบลงมายืนรับลมที่พัดตลอดเวลาเป็นระลอก พลางสูดอากาศและกลิ่นใบชาอ่อน ๆ นั้นลึก ๆ

“ไร่ชาของจริงมันหอมแบบนี้นี่เอง”

“งั้นเราเข้าไปจองห้องพักกันก่อนเถอะ”

“อื้อ แพงนี่อยากจะอยู่ที่นี่สัก365วัน”

“งั้นแพงคงต้องมีแฟนเจ้าของละแหละ”

เพียงพอพูดขึ้นมาก่อนจะหัวเราะขำ ๆ แต่พะแพงกลับทำหน้าเขินบิดไปบิดมาแล้วหันไปมองเพื่อน

“ถ้าหล่อแล้วไม่มีเมียก็ไม่ติดนะเพียงพอ งื้อ!!”

“ยัยบ้า!”

หลังจากนั้นทั้งสองสาวก็เดินตรงเข้าไปที่โซนต้อนรับ ที่หอมกลิ่นชาอ่อน ๆ จากเครื่องอบโชยคลุ้ง ทำให้บรรยากาศที่นี่อบอวลไปด้วยความผ่อนคลาย พะแพงกวาดสายตามองที่นี่รอบ ๆ ราวกับอยากดื่มด่ำกับบรรยากาศให้มากที่สุด ก่อนที่ดวงตาของเธอนั้นจะเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อมองไปที่เคาน์เตอร์

“อุ๊ย!!”

เธอเผลอร้องอุทานออกมาอย่างลืมตัว จนเพียงพอที่ยืนข้าง ๆ และชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั้นหันมามองเธอเล็กน้อย

“อะไรพะแพง”

“หล่อจัง”

“ยัยนี่!!”

เพียงพอตีแขนเพื่อนเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สักอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงานแทบจะทันที ดวงตาคมหวานจ้องมองทั้งสองราวกับจะสะกดให้ทั้งคู่นั้นหยุดหายใจเสียให้ได้.. โดยเฉพาะพะแพง

เขาจ้องเธอไม่กะพริบ เหมือนโลกทั้งใบนั้นเหลือเพียงแค่เขาและเธอ พะแพงเองก็จ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่อาจจะละสายตาได้ ดวงตากลมกวาดตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา

ผิวขาวจัดแต่ไม่ซีด ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มละมุน ใบหน้าคมปนหวานของเขาช่างละม้ายภาพวาด และเพียงชั่ววินาทีที่สบตากันนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนว่าลืมวิธีหายใจไปเสียดื้อ ๆ

“สวัสดีครับ.. มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำเอาพะแพงหัวใจเต้นรัว ทำให้เพียงพอที่เห็นท่าทางอ้อร้อของเพื่อนแล้วได้แต่ถอนหายใจในอกหนัก ๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบ ๆ สลับกับมองหน้าเพื่อนสาวที่เคลิบเคลิ้มจนกู่ไม่กลับ

“พวกหนูอยากได้ห้องพักที่ดีที่สุดค่ะ เอาห้องที่เช้ามามองเห็นไร่ชาได้กว้างที่สุด สามารถสูดกลิ่นใบชาหรือชมทะเลหมอกได้ใกล้ที่สุด เรื่องราคาห้องพักไม่เกี่ยง”

ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับปรายตาเหลือบมองพะแพงก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มชวนฝัน

“บังเอิญจังเลยครับมีอยู่หนึ่งห้องพอดีเลย อยู่บนเนินเขาอีกลูกหนึ่ง เป็นส่วนตัว เงียบสงบจากเสียงรอบข้าง แล้วก็มองเห็นไร่ชาได้ไกลสุดสายตาแน่นอน มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน และแถมคอร์สเดินเก็บชาพร้อมกับชมโรงงานให้ฟรีด้วยครับ”

“เอาห้องนั้นเลยค่ะ! พักหนึ่งคืน”

เพียงพอรีบตอบทันควัน เพราะรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ชาเขียวเลิฟเวอร์ขนาดไหน ทำให้พะแพงที่นิ่งเงียบอยู่นั้นหันไปมองเธอด้วยความรู้สึกที่ว่าขอบอกขอบใจเพื่อนอย่าสุดซึ้ง

“ได้เลยครับ รบกวนขอบัตรประชาชนด้วยนะครับ”

เพียงพอได้ยินแบบนั้นก็รีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าควานหากระเป๋าสตางค์อยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ต้องชะงักทำสีหน้าสลดเล็กน้อย เมื่อเพิ่งนึกได้ว่าตอนที่นำใบขับขี่ให้พะแพงดูนั้นเธอวางไว้บนเตียงลืมหยิบมาด้วย ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อน

“แพง.. ฉันลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่ห้อง”

พะแพงเลิกคิ้วเล็กน้อยราวกับถูกปลุกออกจากภวังค์ แต่ก็รีบยิ้มกลบเกลื่อน

“ไม่เป็นไรใช้ของฉันก็ได้”

พูดจบเธอก็ล้วงบัตรออกจากกระเป๋าเงินไปยื่นให้ ชายหนุ่มรับบัตรประชาชนไปก่อนจะมองชื่อบนหน้าบัตรอยู่นานกว่าปกติ ริมฝีปากที่ดูจะนุ่มนิ่มนั้นยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่า

“พนิดา.. ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ”

พะแพงที่ได้ยินแบบนั้นก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้

“เอ่อ.. ขอบคุณค่ะ”

น้ำเสียงของเธอนั้นแสดงออกว่างุนงงไม่น้อย ที่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยชมเธอแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นในใจกลับรู้สึกร้อนวูบวาบดีอกดีใจที่เขาเรียกชื่อเธอขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เขาเสียบบัตรของเธอเข้าไปในเครื่องอ่านข้อมูลสักครู่ก่อนจะกด ๆ จิ้ม ๆ อะไรสักอย่างแล้วยื่นบัตรมาคืนให้ พร้อมกับล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นกุญแจห้องที่มีไม้แกะสลักลายใบชาที่ดูแตกต่างจากกุญแจห้องอื่น ๆ ด้านหลังลิบลับมาให้

“เดี๋ยวพี่พาไปนะครับ”

“เอ่อ.. ไม่เก็บเงินก่อนเหรอคะ”

เพราะดูเหมือนว่าเขาจะลืมเก็บเงินค่าห้องทำให้เพียงพอรีบถามแทรก แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้าช้า ๆ ด้วยท่าทางไม่ได้สนใจอะไร พร้อมกับยิ้มยกมุมปากแบบที่เหมือนตั้งใจให้หัวใจคนดูนั้นหวั่นไหวเต็มที่

“ไม่เป็นไรครับ ห้องพักหลังนั้นเป็นห้องพักตากอากาศส่วนตัวของพี่เอง ไม่คิดเงิน”

เขาตอบออกมาแบบนั้นพร้อมกับส่งสายตาที่หันไปจ้องพะแพงด้วยสายตาที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามีความหมายแฝง แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของเธอกลับเต้นแรงจนเธออดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

“คนดี ๆ ที่ไหนจะมาให้ห้องพักตัวเองกับคนอื่นฟรี ๆ ต้องมีอะไรแน่เลยพะแพง”

เพียงพอโน้มหน้าลงมาใกล้พร้อมกระซิบ ดวงตาของเธอเองยังคงมองไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาที่บอกออกมาว่าเขาดูไม่น่าไว้ใจ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็อยากจะเอ่ยถามเขาในสิ่งที่เธออยากรู้

“นี่พี่.. กำลังจะจีบหนูเหรอคะ”