รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร

รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร

last update최신 업데이트 : 2026-06-14
작가:  rabbitberry완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
93챕터
4.4K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อเฮดว๊ากวิศวะสุดเถื่อน ต้องมาตามจีบสาวน้อยสุดนุ่มนิ่มคณะบริหาร งานนี้เลยรุกขอเบอร์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แถมยังพวงด้วยตำแหน่งองครักษ์ประจำตัว เพื่อคว้าหัวใจของน้องตัวเลยมาให้ได้

더 보기

1화

เตี๋ยวไก่วิศวะ 1

강시원은 기운 없이 침대에 누워 있었다. 은근히 욱신거리는 아랫배 위로 차가운 초음파 기계가 이리저리 움직였다.

“아기... 아직 괜찮나요?”

그녀가 떨리는 목소리로 물었다.

“유산의 전조였고, 아이는 지키지 못했습니다.”

의사가 안타깝게 한숨을 내쉬었다.

강시원은 양손으로 시트를 꽉 움켜쥐었고 심장은 순식간에 찢기는 듯 아팠다.

“하지만 설령 지킨다 해도 임신 종결을 권장했을 겁니다. 화재 현장에서 많은 연기를 들이마셔 태아에게 심각한 영향을 줬습니다. 나중에 건강하지 못한 아이를 낳게 되면 더 곤란해져요.”

두 시간 전.

서정 그룹 산하 신에너지 연구실에서 전기 화재가 났고, 강시원은 막 개발한 최신 칩을 구하려고 뒤도 돌아보지 않고 화재 현장으로 뛰어들었다.

칩은 구해냈지만 그녀 자신은 짙은 연기를 들이마셔 의식을 잃었다.

응급실로 밀려들어 갈 때 그녀의 온몸 곳곳에는 찰과상이 있었고, 하체에서는 피가 흐르고 있어 차마 눈뜨고 보기 힘들었다.

밤낮으로 가정과 일을 오가며 거의 기진맥진했던 그녀는, 바로 이 순간에서야 자신이 임신 두 달이 다 되어 간다는 사실을 알았다.

“아직 젊으시니까 아이는 또 생길 거예요.”

의사는 그렇게 달래며 닦아 주었다.

“지금은 몸이 많이 약해져서 입원해 관찰해야 합니다. 남편분께 바로 연락해서 돌볼 수 있게 하는 것이 좋겠어요.”

강시원은 온몸이 떨려 간신히 몸을 일으켰지만 쉽사리 서정혁에게 전화하지 못했다.

이틀 전, 서정혁은 M국으로 출장을 가서 프로젝트를 논의해야 한다고 했고, 아들 서도훈은 해외 놀이공원에 가고 싶다며 그를 따라나섰다.

그녀는 알았다. 서정혁은 출장 중일 때 방해받는 것을 가장 싫어했다. 이틀 내내 전화도 문자도 없으니, 아마 정말 바쁠 것이다.

그때 휴대폰이 진동했다. 이복 여동생 임지민에게서 온 메시지가 눈에 들어왔다.

강시원은 떨리는 손끝으로 열어 보다가 숨이 턱 막혔다.

사진 속에서 임지민은 그녀의 아들 서도훈을 껴안고 하트 포즈를 지으며 환하게 웃고 있었고, 준수하기 그지없는 서정혁은 옆에 단정히 앉아 있었다.

웨딩 사진조차 찍기 싫다던 그 남자가, 이번에는 이례적으로 화면에 들어와 얇은 입술을 살짝 올리며 보기 드문 미소를 지었다.

그 사진만 보면 셋은 행복한 한 가족 같았다.

[언니, 나 지금 두 사람이랑 같이 뮤지컬 보고 있어. 나이팅게일의 노래, 언니가 제일 좋아하는 거 맞지? 내가 먼저 보고 올게!]

나이팅게일의 노래는 매회 매진, 표 구하기가 하늘의 별 따기였다.

강시원은 여러 번 떠보듯 같이 보러 가자고 했지만, 서정혁은 늘 싸늘하게 거절했다.

‘나는 바빠서 시간이 없어. 게다가 도훈도 아직 어려서 한시도 떨어질 수 없잖아. 나중에 이야기하자.’

알고 보니 그는 바쁜 게 아니라 그녀와 함께하기 싫었을 뿐이었다.

강시원의 눈가가 금세 붉어졌다. 이미 찢어질 듯 아프던 심장이 다시 한번 칼에 찔린 듯 욱신거렸다.

병실로 돌아온 강시원은 복통을 참으며 몸을 웅크리고도 끝내 미련을 버리지 못하고 남편에게 전화를 걸었다.

몇 번 신호음이 간 뒤, 낮고 차가운 남자의 목소리가 들려왔다.

“무슨 일이야?”

“정혁아, 나 몸이 안 좋아서 병원에 있어... 조금만 일찍 돌아올 수 있어?”

강시원의 얼굴은 잿빛으로 질렸고 목소리는 힘이 없었다.

남자는 담담하게 말했다.

“여기 프로젝트가 아직 마무리되지 않았어. 이틀은 더 걸려. 이 집사더러 너를 돌보라고 할게.”

강시원은 휴대폰을 꽉 쥐었다.

“정혁아, 너 지금 지민이랑 같이 있어?”

“이렇게 뻔뻔하게 구는 거 재미있어?”

서정혁의 목소리에는 짜증이 배어 있었다.

“벌써 5년이야. 내가 몇 번이나 말했지? 나랑 지민이는 아무 사이도 아니고, 나는 지민이를 동생으로만 여겨. 설령 지금 지민이랑 같이 있어도 뭐 어쩌라고? 괜히 우기는 수준만 한 단계 올랐네. 아픈 척까지 하고 동정심을 노리겠다는 거야?”

“아빠, 전화 목소리가 너무 커서 나랑 이모가 시끄러워!”

어린 서도훈의 목소리가 끼어들었다.

“엄마는 그냥 내버려두면 안 돼? 왜 그렇게 귀찮게 굴지?”

강시원이 말 꺼내기도 전에 서정혁은 전화를 끊었다. 그녀에게는 머리카락 한 올만큼의 인내도 주지 않았다.

텅 빈 병실에서 그녀는 이불 속으로 몸을 웅크렸고 한기가 사지를 휘감는 것만 같았다.

...

사흘 뒤, 강시원은 예정보다 일찍 퇴원하기로 했다.

연구개발부 쪽에 아직 마무리하지 못한 일이 많아 마음이 놓이지 않았다.

게다가 이번 신제품 발표는 서정혁이 매우 중시하고 있다. 그녀는 좋은 결과를 내고 싶었다. 묵묵히 2년을 통째로 바쳐온 일이니까.

해 질 무렵, 강시원은 지친 표정으로 연안 빌리지로 돌아왔다. 몸도 마음도 당장이라도 무너질 것 같았다.

막 거실에 들어서자 환한 웃음소리가 들렸다. 아들 서도훈과 임지민의 목소리였다.

강시원의 가슴이 철렁 내려앉았다. 그녀는 재빨리 몸을 숨겨 화분 뒤에 붙고, 그쪽을 엿보았다.

소파 위, 가늘고 연약한 체구에 맑고 사랑스러운 얼굴을 한 임지민이 서정혁과 서도훈 둘의 가운데 앉아 있었다. 티 테이블에는 생일 케이크가 놓여 있었고, 그녀의 목에는 루비 펜던트 목걸이가 반짝였다. 어느 하이엔드 브랜드의 한정 모델이었다.

한 달 전, 그녀가 우연히 백화점을 지나치다 본 것이었고, 마음에 쏙 들었지만 눈이 휘둥그레질 만큼 비싸 감히 탐낼 수조차 없었다.

그런데 지금 그것이 임지민의 목에서 빛나고 있었다.

“정혁 오빠, 선물 고마워. 정말 마음에 들어.”

임지민은 펜던트를 가볍게 어루만지며 잘생긴 남자의 얼굴을 바라보았다. 눈빛은 물처럼 출렁였다.

“이거 엄청 비싸지? 앞으로는 나 때문에 돈 쓰지 마. 나 그랬잖아, 선물은 중요하지 않고 마음이면 충분하다고.”

서정혁의 잘생긴 얼굴은 담담했다.

“돈은 별거 아니야. 네가 좋아하는 게 제일 중요해.”

“이모, 눈 감아!”

서도훈이 웃으며 재촉했다.

임지민은 얌전히 말을 따랐다.

희고 작은 서도훈의 손이 오색 크리스털 팔찌를 그녀의 손목에 끼워 주었다.

“다 됐어!”

“와, 정말 예쁘다!”

임지민의 얼굴에 놀람이 번졌다.

서도훈이 히히 웃으며 머리를 긁적였다.

“이, 이 구슬 하나하나 내가 오래 고르고, 내 손으로 꿰었어. 이모한테 주는 생일 선물이야.”

“고마워, 도훈아. 이모가 평생 간직할게. 꼭 소중히 대할 거야.”

임지민이 몸을 굽혀 붉은 입술을 서도훈의 이마에 가까이 가져갔다.

바로 그때 서도훈이 얼굴을 번쩍 들더니 쪽 소리를 내며 먼저 임지민의 뺨에 입을 맞추었다.

서도훈은 아버지를 닮아 본래 냉담하고 자존심이 셌다. 엄마와는 살갑게 굴지 않았다.

그런데 임지민은 강시원이 애써도 얻지 못하던 것을 너무도 손쉽게 받아 갔다.

그녀의 심장은 세상에서 가장 많은 가시가 박혀 거대한 두 손에 무정하게 으깨졌다. 오장육부가 다 젖어 들고 혀 밑까지 시고 쓰게 저렸다.

서도훈의 눈동자가 반짝였다. 그는 진지하게 말했다.

“이모는 몸이 안 좋으니까, 앞으로는 나랑 아빠가 이모를 지켜 줄게. 비바람도 다 막아 줄게, 좋지?”

“좋아, 앞으로 이모는 너한테 의지할게.”

임지민의 얼굴이 수줍게 달아오르며 곁에 있는 남자를 흘깃 보았다.

서정혁은 가늘게 뜬 눈에 미소를 머금고, 직접 케이크를 한 조각 잘라 임지민의 손에 건넸다.

그 한 장면이 본래도 창백하던 강시원의 얼굴에서 마지막 핏기마저 걷어 갔다. 그녀는 거의 휘청이며 서 있지도 못했다.

온 마음을 다해 사랑했던 남자는 다른 여자 생일을 챙겨 줬고, 반쯤 목숨을 걸고 낳은 아들은 입버릇처럼 자신이 지키겠다며, 제 어머니에게서 모든 것을 빼앗아 간 여자를 감쌌다.

강시원은 눈가가 붉어진 채로 웃었다. 그리고 돌아서서 자신을 5년 동안 가둬 둔 결혼의 우리에서 한 걸음 한 걸음 걸어 나왔다.

별장 밖에는 가랑비가 자박자박 내렸다.

강시원은 온몸이 흠뻑 젖은 채 길가에 서서, 오래간만에 누르는 번호로 전화를 걸었다. 그쪽에서 반가움이 묻어나는 남자의 목소리가 들려왔다.

[뭐야! 정말 오랜만이네. 요즘 잘 지냈어?]

그녀는 미소 지었다. 눈빛은 어느 때보다 맑고 차갑게 결연했다.

“응. 그리고 나 이혼할 거야.”

[뭐라고?]

“부탁할게. 이혼 협의서 초안 작성해 줘. 가능한 한 빨리.”
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
93 챕터
เตี๋ยวไก่วิศวะ 1
เมื่อเขาครามคณากรณ์ พัฒนกมลกุลเฮดว๊ากวิศวะสุดโหด เถื่อนต้องมาตามจีบรุ่นน้องคณะบริหารสุดนุ่มนิ่มและเธอพะพายพิรศานิดา ศิริบริภัทร์สาวน้อยปีหนึ่งสุดนุ่มนิ่มต้องมารับมือกับรุ่นพี่จอมโหดที่มาตามจีบ“เอาเงินมาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบพี่เขาไป“บอกว่าไง” เขาถามฉันนิ่งๆ“บอกอะไรอ่ะ” ฉันทำหน้างงๆ แล้วพยายามนึกว่าเขาบอกอะไรฉัน“ไม่ต้องคืน ไม่เอา”“ได้ไง พายเอามาคืนแล้ว พี่ครามก็รับไปสิ” ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วยื่นเงินไปให้เขาอีกครั้ง“จำได้มั้ยว่าฉันบอกว่าอะไร” เขาถามขึ้นมาอีกครั้ง“แป๊บนะคะ พายขอคิดก่อน” ฉันพยายามนึกจำได้ว่าเขาจ่ายเงินให้ฉัน แล้วพอฉันยื่นเงินไปให้เขาแล้วเขาก็ไม่เอา พอฉันจะขอเลขบัญชี เขาก็บอกฉันเขียนเบอร์ให้เขาแทนเดี๋ยวนะเบอร์งั้นหรอพอนึกออกแล้วฉันก็หันขวับไปมองเขาตาโตนี่เขาเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย“เอาเบอร์มา” พี่ครามยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน“เห้ยๆ ยังไงว่ะไอ้เสือยิ้มยาก นี่มึงจีบสาวหรอ” แล้วเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างตั้งแต่พี่ครามตอบฉันก็มีคนหนึ่งที่ถามขึ้น“อื้ม จีบอยู่”--------------มหาลัย Kคณะบริหารธุรกิจ11.46 น.พรึบ“กินไรกันดี” ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วหันไปมองเพื่อน
더 보기
เตี๋ยวไก่วิศวะ 2
“เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร ขอโทษที พี่ตกใจเสียงดังไปหน่อย”“ทะ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ” ฉันถามงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเห็นหน้าฉันตกใจ หรือหน้าฉันมีอะไรแปลกๆ หรือมีอะไรติดอยู่“ไอ้ขุน” ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรก็มีเสียงนิ่งๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อน“เห้ย ไอ้คราม มาพอดีเลย” พี่ขุน อย่าถามว่ารู้ได้ยังไง ก็พี่คนขายเขาเรียกแบบนั้น ฉันก็ขออนุญาตเขาในใจเรียกแบบนั้นก็แล้วกัน เขาหันไปมองคนมาใหม่แล้วพูดขึ้นพร้อมเดินไปทางด้านหลังฉันฉันหันไปมองก็เห็นว่าเดินไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู ซึ่งตอนนี้เขามองมาที่ฉัน ฉันเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วแล้วมองมานิ่งๆ“ได้แล้วจ๊ะคนสวย ต๊ายยยยย ฝนจะตกมั้ยเนี่ย วันนี้น้องครามมากินร้านเจ้” เสียงของแม่ค้าร้านก๋วยเตี๋ยวดังขึ้น“เวอร์ไปเจ้ ทำอย่างกับไม่เห็นมันมาเป็นชาติ” พี่ขุนพูดขึ้นแล้วมองหน้าแม่ค้าเอือมๆ“โอ้ยยย ไม่เห็นน้องครามแค่วันเดียวเจ้ก็ใจจะขาดแล้ว” พี่เขาว่าพร้อมเอามือทาบอกแล้วยังทำหน้าเหมือนเจ็บปวดจนฉันถึงกับหลุดขำ“นี่ค่ะ” ฉันยื่นเงินไปให้พี่แกยิ้มๆ“โอ้ยยยย คนสวย เจ้ไม่มีทอนหรอก วันนี้มีแต่คนจ่ายแบงค์พันแบงค์ห้าร้อย” แม่ค้า
더 보기
จีบอยู่ 1
“อื้ม จีบได้มั้ยล่ะ” พี่เขาพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ แล้วสบตาฉันอย่างจริงจังฉ่าาาาาาาาจู่ๆ หน้าฉันก็ร้อนขึ้นมาทันทีเลยแฮะ“คิก พี่นี่โกหกหน้าตายจริงๆ ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับก๋วยเตี๋ยว” ฉันพยายามหาทางออกให้ตัวเองโดยการเฉไฉไปเรื่องอื่น วางปากกากับกระดาษลงแล้วหันหลังกลับไปปรุงก๋วยเตี๋ยว“ได้แล้วจ้าน้องครามคนหล่อของเจ้” มือที่กำลังจะหยิบน้ำปลามาปรุงก็รีบวางลงแล้วหยิบตะเกียบกับช้อนพร้อมกับยกถ้วยขึ้นมาทันทีไม่อยู่แล้วถ้าอยู่ตรงนี้ต่อพี่ครามเขาต้องเห็นว่าหน้าฉันตอนนี้นั้นแดงมากแน่ๆ“ไม่ปรุง” แต่ไม่ทัน เพราะพี่ครามเดินมาหยุดด้านหน้าฉัน ซึ่งเป็นอีกข้างของโต๊ะแล้วมองมาที่ถ้วยฉันกับหน้าฉันนิ่งๆ“เอ่อ ไม่ค่ะ พายอยากกินแบบนี้ ขอตัวก่อนนะคะ เพื่อนรอแล้ว” ฉันยิ้มแหยๆ ให้เขาแล้วรีบขอตัวออกมาทันที ปกติฉันก็กินแบบไม่เผ็ด วันนี้ไม่ปรุงก็รสชาติคงไม่ต่างกันหรอกตึก ตึก ตึกใจบ้า ทำไมเต้นแรงไม่หยุดเลยนะ“นู้นไง มานู้นล่ะ” พอเดินมาใกล้โต๊ะ เพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว“โทษที พอดีมีปัญหานิดหน่อย” ฉันตอบแล้ววางถ้วยลงข้างเซรีนแล้วนั่งลง“ไปแสดงความโก๊ะมาล่ะสิ” ข้าวหอมพูดขึ้นขำๆ“บ้าหรอ เราไม่ได้
더 보기
จีบอยู่ 2
“พี่คะ” ฉันหันไปเห็นพี่แม่ค้าเลยเรียกพี่เขาไป“อ้าว ว่าไงคนสวย” พี่เขาหันมาเห็นฉันแล้วถาม“เอ่อ ปกติพี่ครามนั่งที่ไหนหรอคะ” ฉันถามไปเผื่อพี่เขาจะรู้“เอ๋ น้องครามหรอ รู้สึกว่าโต๊ะประจำจะอยู่โซนข้างๆ ลานเกียร์นะ” พี่เขาทำท่านึกแล้วชี้ไปอีกฟากของโรงอาหารไกลจัง“ขอบคุณค่า” ฉันหันไปก้มหัวให้พี่เขาแล้วพูดขอบคุณไป จากนั้นก็เดินไปทางที่พี่เขาบอก“เอ๊ะ นั่นไง” ฉันเดินมาเรื่อยๆ ก็เห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งกันอยู่ ซึ่งในนั้นมีหลายคนที่ใส่เสื้อช็อป อย่างที่บอกว่าช่วงนี้เพิ่งเปิดเทอม ทำให้รุ่นพี่ยังไม่ค่อยได้มาเรียน แล้วเด็กปีหนึ่งวิศวะก็ยังไม่มีช็อป ทำให้แยกออกง่ายฉันรีบเดินไปหยุดที่โต๊ะของพี่ครามทันทีที่เห็นเขาแฮร่ๆฉันยิ้มแหยๆ ให้พวกพี่เขาที่นั่งอยู่แล้วหันมามองฉันเป็นตาเดียวฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องมองกันขนาดนั้น“เอ่อ น้องมีอะไรรึป่าวครับ” พี่คนหนึ่งถามขึ้น“เอาตังค์มาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบไปแล้วยื่นแบงค์ร้อยไปตรงหน้าของพี่ครามที่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ“เอ่อ จำคนผิดป่าวน้อง” เพื่อนเขาที่นั่งข้างๆ เขาพูดขึ้น“ใช่ ปกติเพื่อนพี่ไม่สนใจผู้หญิงที่ไหนหรอก มุกนี้ไม่ผ่านนะ” แล้วเพื่อนอีกคนของเขาก็พูดขึ
더 보기
ว่าที่เมียวิศวะ? 1
“อื้ม จีบอยู่” พี่ครามตอบเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉันเลยฉ่าาาาาาาหน้าฉันร้อนแล้วร้อนอีก“มะ มึงตบหน้ากูที” ฉันละสายตาจากพี่ครามไปมองเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่พี่ขุนยกมือขึ้นตบหน้าเพื่อนเขาตามคำขอเพี๊ยะ“เจ็บไอ้สัส” ซึ่งแรงนั้นก็ไม่น้อยจนพี่เขาถึงกับหน้าหัน พอตั้งสติได้เขาก็หันไปเอาเรื่องพี่ขุนทันทีฉันถึงหลุดขำกับท่าทางของเพื่อนเขาที่ทำท่าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงอย่างงั้น“มองพวกมันทำไม” ฉันละสายตาจากสงครามย่อมๆ ของเพื่อนพี่ครามแล้วหันมามองคนที่พูดขึ้นเอ่ออออออทำไมเขาต้องจ้องฉันเขม็งเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างงั้นแหละ“แหะๆ พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ยคะ” ฉันพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมามันก็ดูเกร็งๆอย่าหน้าดุนักสิ ฉันก็กลัวเป็นนะฉันเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้แต่แรก แล้วกดเบอร์ตัวเองให้เขาไป จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา“เห้ย ว่าแต่มึงจะไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยเหรอว่ะ ว่าน้องตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊วนี่เป็นใคร” แล้วเพื่อนพี่ครามคนหนึ่งก็พูดขึ้น“ไม่จำเป็น” พี่ครามตอบกลับเสียงนิ่ง“อ้าว ไอ้คราม ไอ้ห่า” พี่เขาอ้าปากค้างแล้วก็ทำหน้างอนๆ ซึ่งขั
더 보기
ว่าที่เมียวิศวะ? 2
“อื้อออ” ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน“พายไปนะคะ” ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที“อ้าว พายรอด้วย” ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉันซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที“กรี๊ดดดดดดด” พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆพรึบ“ปลาทองเป็นอะไร” ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ“อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง” ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่ออ คือว่า” ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม“เขาจีบแกเหรอ” ข้าวหอมถามขึ้น“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน“โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์” ปลาทองว่าขึ้นแล้ว
더 보기
จอง 1
นั่นไง มันมานู่นละ ถามมันเองแล้วกัน” เมื่อผมเดินมาถึงโต๊ะประจำที่นั่งกับเพื่อนก็เห็นเพื่อนนั่งคุยกันอยู่ จากนั้นพอไอ้ขุนมันหันมาเห็นผมมันก็พูดขึ้นทันที ทำให้เพื่อนๆ หันมามองผมเป็นตาเดียวผมเดินไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งลงนิ่งๆ ผมไม่ได้สนใจสายตาของพวกมันเลยซักนิด“เอ่อ ครามไปไหนมาเหรอ” ลินิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น“ถามทำไม” ผมถามเธอกลับนิ่งๆ เพราะปกติผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วกับลินิน เธอเป็นเพื่อนกับไอ้วินเพื่อนของผม เลยทำให้เธอได้มาอยู่กลุ่มพวกผม แต่ผมไม่ได้สนิทอะไร“ก็พวกนี้บอกว่าครามไปส่งผู้หญิงมา จริงเหรอ” เธอถามขึ้นแล้วมองหน้าผมอย่างเกรงๆ เพราะรู้จักนิสัยผมดีอยู่แล้วผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าตอบรับไปนิ่งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมากดบันทึกเบอร์ของคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ไว้❤️ครับ รูปหัวใจนี่แหละที่ผมบันทึกไว้“นั่นไง บอกแล้วไม่เชื่อลินิน” ไอ้พายัพพูดขึ้น“อย่าว่าแต่ลินินจะไม่เชื่อ ถ้ากูไม่เห็นกับตากูก็คงไม่เชื่อเหมือนกันแหละ” เสียงไอ้วินเนอร์พูดขึ้นบ้าง“เออ ก็จริง ปกติมันไม่สนใจผู้หญิง”“แล้วนั่นทำอะไรวะ มาถึงก็จับโทรศัพท์ เพื่อนไม่สนใจ” ไอ้ข
더 보기
จอง 2
สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่
더 보기
ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 1
ห้องเรียน B7คณะบริหารธุรกิจครืด ครืดแรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูKharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆแต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไปเพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่จึกๆแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง“พาย ดูนี่” ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆจบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉันเพจใต้เตียงมอ KK University~ต๊ายยยยยยยย วันนี้เพื่อนของแอดส่งรูปที่กำลังเป็น Talk Of The Town ในตอนนี้มาให้แอดดู เฮดว๊ากวิศวะควงเด็กปีหนึ่งบริหารกินข้าวกลางวิศวะ ซึ่งก็ไม่ต้องสืบค่ะ เฮดว๊ากนั่นก็คือ พี่คราม ปี 3 วิศวะการบิน หนุ่มหน้านิ่งสมบัติวิศวะ
더 보기
ว่าที่ซ้อ ( แฟนเฮียคราม ) 2
ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status