รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร

“เอ่อ ป่าวๆ ไม่มีไร ขอโทษที พี่ตกใจเสียงดังไปหน่อย”“ทะ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ” ฉันถามงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเห็นหน้าฉันตกใจ หรือหน้าฉันมีอะไรแปลกๆ หรือมีอะไรติดอยู่“ไอ้ขุน” ยังไม่ทันที่พี่เขาจะได้ตอบอะไรก็มีเสียงนิ่งๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อน“เห้ย ไอ้คราม มาพอดีเลย” พี่ขุน อย่าถามว่ารู้ได้ยังไง ก็พี่คนขายเขาเรียกแบบนั้น ฉันก็ขออนุญาตเขาในใจเรียกแบบนั้นก็แล้วกัน เขาหันไปมองคนมาใหม่แล้วพูดขึ้นพร้อมเดินไปทางด้านหลังฉันฉันหันไปมองก็เห็นว่าเดินไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู ซึ่งตอนนี้เขามองมาที่ฉัน ฉันเห็นเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วแล้วมองมานิ่งๆ“ได้แล้วจ๊ะคนสวย ต๊ายยยยย ฝนจะตกมั้ยเนี่ย วันนี้น้องครามมากินร้านเจ้” เสียงของแม่ค้าร้านก๋วยเตี๋ยวดังขึ้น“เวอร์ไปเจ้ ทำอย่างกับไม่เห็นมันมาเป็นชาติ” พี่ขุนพูดขึ้นแล้วมองหน้าแม่ค้าเอือมๆ“โอ้ยยย ไม่เห็นน้องครามแค่วันเดียวเจ้ก็ใจจะขาดแล้ว” พี่เขาว่าพร้อมเอามือทาบอกแล้วยังทำหน้าเหมือนเจ็บปวดจนฉันถึงกับหลุดขำ“นี่ค่ะ” ฉันยื่นเงินไปให้พี่แกยิ้มๆ“โอ้ยยยย คนสวย เจ้ไม่มีทอนหรอก วันนี้มีแต่คนจ่ายแบงค์พันแบงค์ห้าร้อย” แม่ค้า

“พี่คะ” ฉันหันไปเห็นพี่แม่ค้าเลยเรียกพี่เขาไป“อ้าว ว่าไงคนสวย” พี่เขาหันมาเห็นฉันแล้วถาม“เอ่อ ปกติพี่ครามนั่งที่ไหนหรอคะ” ฉันถามไปเผื่อพี่เขาจะรู้“เอ๋ น้องครามหรอ รู้สึกว่าโต๊ะประจำจะอยู่โซนข้างๆ ลานเกียร์นะ” พี่เขาทำท่านึกแล้วชี้ไปอีกฟากของโรงอาหารไกลจัง“ขอบคุณค่า” ฉันหันไปก้มหัวให้พี่เขาแล้วพูดขอบคุณไป จากนั้นก็เดินไปทางที่พี่เขาบอก“เอ๊ะ นั่นไง” ฉันเดินมาเรื่อยๆ ก็เห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งกันอยู่ ซึ่งในนั้นมีหลายคนที่ใส่เสื้อช็อป อย่างที่บอกว่าช่วงนี้เพิ่งเปิดเทอม ทำให้รุ่นพี่ยังไม่ค่อยได้มาเรียน แล้วเด็กปีหนึ่งวิศวะก็ยังไม่มีช็อป ทำให้แยกออกง่ายฉันรีบเดินไปหยุดที่โต๊ะของพี่ครามทันทีที่เห็นเขาแฮร่ๆฉันยิ้มแหยๆ ให้พวกพี่เขาที่นั่งอยู่แล้วหันมามองฉันเป็นตาเดียวฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องมองกันขนาดนั้น“เอ่อ น้องมีอะไรรึป่าวครับ” พี่คนหนึ่งถามขึ้น“เอาตังค์มาคืนพี่ครามค่ะ” ฉันตอบไปแล้วยื่นแบงค์ร้อยไปตรงหน้าของพี่ครามที่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ“เอ่อ จำคนผิดป่าวน้อง” เพื่อนเขาที่นั่งข้างๆ เขาพูดขึ้น“ใช่ ปกติเพื่อนพี่ไม่สนใจผู้หญิงที่ไหนหรอก มุกนี้ไม่ผ่านนะ” แล้วเพื่อนอีกคนของเขาก็พูดขึ

“อื้อออ” ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน“พายไปนะคะ” ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที“อ้าว พายรอด้วย” ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉันซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที“กรี๊ดดดดดดด” พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆพรึบ“ปลาทองเป็นอะไร” ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ“อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง” ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่ออ คือว่า” ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม“เขาจีบแกเหรอ” ข้าวหอมถามขึ้น“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน“โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์” ปลาทองว่าขึ้นแล้ว

สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่

ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่