Mag-log inHindi upang magkunwaring walang nangyaring masama sa nakaraan.Hindi upang burahin at itakwil ang aming mga naging pagkakamali.Kundi upang ipakita at ituro kay Amiel na ang tunay na pagmamahal ay hindi nangangahulugang hindi kayo kailanman masasaktan o magkakamali.Ang tunay na pagmamahal ay ang pagkakaroon ng matinding lakas ng loob na harapin ang sakit, aminin ang sariling mga pagkakamali nang walang idadahilan, humingi ng patawad, at magtulungan upang itama at ayusin ang lahat.Dahan-dahan akong tumayo habang nakahawak pa rin sa maliit na kamay ni Amiel.“Tara, baby... Kain muna tayo sa kusina kasama sina Lolo at Tito, para paggising ni Daddy, malakas na rin si Mommy na mag-alaga sa kaniya.”Tumango siya nang may kasamang talon ng saya. “Okay! Let's eat, Mommy!”Ngunit bago kami tuluyang makalayo patungo sa hapag-kainan, muli akong napalingon sa bahagyang nakabukas na pintuan ng silid.Naroon pa rin si Denis sa kaniyang higaan, mahimbing na natutulog. At sa ilalim ng banayad na li
“At sana... pakiusap, huwag mo rin akong hayaang maramdaman iyon muli.”Ilang sandali akong nanatiling tahimik at nakapikit sa tabi ng kaniyang kama. Pagkatapos, marahan kong inilapat ang aking noo sa likod ng kaniyang kamay, habang ang aking mga luha ay patuloy na pumapatak sa kaniyang mga daliri.“Patawarin mo ako, Denis... Patawarin mo ako sa mga panahong hindi kita nakita... sa mga panahong mas pinili ko ang kapaguran at trabaho kaysa sa damdamin mo.”Tumulo ang aking luha, nanginginig ang aking mga balikat.“Patawarin mo ako sa mga panahong hindi kita napakinggan at hinayaan kitang mag-isa.”Huminga ako nang malalim, pilit na pinatitigas ang aking kalooban.“At salamat...” napahikbi ako nang mahina. “Salamat dahil kahit nasaktan kita... kahit naging kulang ako bilang asawa... pinili mo pa rin akong mahalin at balikan.”Hindi ko alam kung narinig niya ang mga pabulong kong salita. Mahimbing siyang natutulog, payapa ang kaniyang mukha. Ngunit kahit hindi niya ako marinig sa sandali
Nang maramdaman kong tuluyan nang bumigat ang paghinga ni Denis at nakapasok na siya sa isang mahimbing at payapang pagtulog, marahan at walang anomang ingay akong tumayo mula sa gilid ng kama.Inayos ko ang mga gamit sa paligid ng kaniyang higaan. Kinuha ko ang malinis na basong may tubig at inilagay iyon sa mas madaling abutin niyang bahagi ng maliit na mesa sa gilid. Maingat kong sinuri ang mga nakahanay na gamot, pinalitan ang basang bimpo na nakadikit sa kaniyang noo, at nireset muli sa aking isip ang oras ng kaniyang susunod na iinuming gamot.Pagkatapos ng lahat ng iyon, hindi muna ako umalis. Naupo akong muli sa stool sa tabi ng kaniyang kama.Sa labas ng nakatagong silid, narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng aming pintuan, kasunod ang banayad na yabag ng mga paa at ang munting boses na matagal kong inasam na marinig. Bumalik na yata ang pamilya ko galing sa labas.Ngunit hindi muna ako lumabas upang salubungin sila. Gusto ko munang manatili rito sa tabi ni Denis kahit
Marahan siyang umangat nang bahagya at inilapat ang kaniyang mga labi sa aking noo, nag-iiwan ng isang matagal, mainit, at tapat na halik. “Basta ikaw rin, Rendy... Ikaw lang.”At sa napakasimpleng sandaling iyon, parang bumalik sa akin ang lahat ng pangakong aming binitiwan sa tapat ng altar noong araw ng aming kasal.Hindi ko man maalala ang bawat eksaktong salita o berso na sinabi namin sa harap ng pari noon, ngunit malinaw na malinaw pa rin sa aking puso ang damdaming pumuno sa akin sa araw na iyon—ang walang kapantay na saya, ang bahagyang kaba sa hinaharap, at ang napakalaking pag-asang magsasama kami habang buhay.At ngayon... matapos ang lahat ng lamat at pagsubok, mas nauunawaan ko na kung ano nga ba ang totoong ibig sabihin ng "habang buhay."Hindi pala iyon nangangahulugang magiging perpekto ang lahat at wala kayong magiging problema.Hindi iyon nangangahulugang hindi kayo magkakamali, masasaktan, o makakagawa ng kababawan.Hindi iyon nangangahulugang sa bawat araw ng inyon
Tahimik na muli ang paligid matapos ang aming palitan ng mabibigat na kasunduan. Ang hangin sa loob ng silid ay tila nagbago—hindi na ito suffocating o puno ng takot, kundi nag-iiwan na ng napakagandang pag-asa. Pinagmasdan ko ang mukha ni Denis. Sa kabila ng pamumutla ng kaniyang balat at ng banayad na sugat sa kaniyang katawan, naroon pa rin ang lalaking minsan kong inalayang buo ng aking puso.“Alam mo…” muli akong nagsalita matapos ang ilang sandaling katahimikan habang dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang mga daliri.Napatingin siya sa akin, may bakas ng matinding kyuryosidad sa kaniyang pikit-matang mga mata. “Ano iyon, sweetheart?”Sumilay ang isang manipis ngunit tapat na ngiti sa aking mga labi. “Kapag ganap ka nang gumaling at malakas na muli ang katawan mo... gusto kong mag-date tayong dalawa.”Napatingin siya sa akin nang diretso, tila nagulat sa aking mungkahi. “Really? Seryoso ka?”Tumango ako nang may kasamang malambing na pagtitig. “Oo, seryoso ako.”“Just the two of u
“Unang kondisyon ko... Kapag pagod ka na, kapag pakiramdam mo ay nauubos na ang lakas mo sa buong araw... huwag mong itatago sa akin. Sabihin mo sa akin agad, Rendy.”Napatitig ako sa kaniya, natigilan sa lalim ng kaniyang mga salita.“Kapag nahihirapan ka sa trabaho mo, kapag masyadong mabigat ang mga deadline at hinihingi sa iyo ng kumpanya... huwag mong solohin. Sabihin mo sa akin para maihanda ko ang kape mo at maipagtimpla kita.”Dahan-dahan akong tumango, nararamdaman ang panimulang pag-init ng aking mga mata. “Okay... Okay, Denis.”“At pangalawa...” mas lalong humigpit ang kaniyang hawak sa aking mga daliri. “Kapag hindi mo na kayang gawin ang lahat ng gawaing-bahay, kapag napakaraming linisin, kapag kailangang asikasuhin si Amiel at hindi mo na kaya... pakiusap, huwag mong pilitin ang sarili mo.”Napahinto ako nang tuluyan. Ang dibdib ko ay biglang sumikip sa matinding emosyon. “Denis…”“Hindi ko gustong ubusin mo ang sarili mo para lamang masabi mong nagawa mo ang lahat at ma
Lumingon siya sa akin, pero walang bahid ng pagsisisi sa kanyang mga mata."Ipa-auction na sila!" malakas na utos ni Tita Mandy.Wala na kaming nagawa nang kaladkarin kami ng mga bantay. Halos mapigtas ang balikat ko sa higpit ng pagkakahawak nila.Bigla nilang binuksan ang isang silid at itinulak
“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang a
POV: Jamilla“Totoo ga hong magiging waitress ako doon, Tita? Hindi ga ho ako magiging tagahugas ng sangkatutak na plato?” tanong ko kay Tita Mandy. Pinsan siya ng tatay ko, ngunit masyadong obvious sa ngayon ang agwat ng aming buhay.Si Tita Mandy ay tipikal na isang “Rich Tita”. Kung makikita m
HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kots







