4. Bölüm

İşitme cihazı bile kana bulanmıştı...

Ayla'nın göz bebeği titredi. Hızla peçeteyle kulağını sildi ve ardından çarşafı çıkarıp hızla yıkadı.

Gülser'in hastalığını öğrenip endişelenmesinden korktuğu için sessizce her şeyi topladı ve bir bahane bularak Gülser'le vedalaştı.

Ayrılmadan önce biriktirdiği paranın bir kısmını gizlice komodinin yanına bıraktı.

Gülser onu otogara kadar geçirdi, üzülerek ona el salladı.

Ayla'nın ne kadar zayıfladığını düşünen Gülser, dayanamayıp Karaoğlu Grubu'nun şirket hattını aradı.

Genel müdür sekreteri, Ayla'nın dadısı olduğu için Tolga'yı aradığını duyunca durumu iletti.

Bugün Ayla'nın ayrılışının üçüncü günüydü.

Aynı zamanda Tolga'nın onunla ilgili ilk telefonu alışıydı.

Ofis koltuğunda oturuyordu, keyfi oldukça yerindeydi. Tahmin ettiği gibi, Ayla üç güne dayanamamıştı.

Gülser'in yaşlı sesi telefonun diğer ucundan geldi.

"Bay Karaoğlu, ben Ayla'nın küçüklüğünden beri bakıcılığını yapan Gülser. Yalvarırım, Ayla'ya daha fazla zarar vermeyin, ona iyi davranın."

"O göründüğü kadar güçlü değil. Daha doğduğunda, Neriman Hanım onu işitme güçlüğü olduğu için reddetti ve bana verdi."

"Okul çağına gelince eve geri alındı... Sancaklı ailesinde, Bay Sancaklı'nın dışında herkes ona hizmetçi muamelesi yapıyordu..."

"Siz ve Bay Sancaklı, onun Yalıova'da en değer verdiği iki insansınız. Ne olur size yalvarıyorum, Ayla'ya iyi davranın..."

Tolga, telefonda Gülser'in içli içli konuştuğunu duyunca, içi sıkıştı.

"Nasıl, kendisi gelip bana yalvaramıyor da kendini acındırmak için seni mi gönderdi?"

Tolga'nın sesi buz gibiydi: "Ayla'nın hayatının nasıl olduğu beni ne ilgilendirir?"

"Her şeyi kendi hak etti!"

Sözü bitirir bitirmez telefonu kapattı.

Gülser daha önce hep Ayla'dan Tolga'nın ne kadar iyi olduğunu duymuştu...

Şimdi anlamıştı ki iyi biri değildi, hiç iyi değildi. Kesinlikle Ayla için doğru kişi değildi.

***

Ayla şehir merkezine dönen arabada oturuyordu.

Telefonu birden titreşti. Açtığında, Tolga'dan gelen bir mesajdı.

"Boşanmak istiyordun, değil mi? Yarın sabah onda buluşalım."

Ayla o mesaja bir süre dalıp gitti, ardından cevap verdi: "Tamam."

Sadece bir “Tamam” kelimesi.

Tolga'nın gözünde olağandışı bir şekilde batıyordu.

Tolga'nın çalışma isteği tamamen kaçtı.

Arkadaşlarını içmeye çağırdı.

Kulüpte.

Ece de gelmişti.

"Bugün sarhoş olmadan gitmek yok."

Arkadaşı Mert, Tolga'nın yanında oturuyordu, dayanamayıp Ayla'yı sordu: "O sağır ne âlemde?"

Tolga'nın yakışıklı kaşları havalandı:

"Ondan artık hiç bahsetme, yarın boşanmak için gidiyoruz."

Mert şaşırdı, inanamadı: "Gerçekten mi?"

Yan tarafta Ece'nin gözleri parladı, Tolga'ya bir bardak doldurdu: "Tolga, yeni hayatını kutlamak için."

Tolga bugün oldukça fazla içti.

Ece onu eve bırakmak istedi ama Tolga reddetti.

"Gerek yok, uygun olmaz."

Yarın boşanacaklardı, Ayla bu gece eve gelebilirdi.

Reddedilince Ece biraz içerledi: "Neden? Zaten boşanıyorsunuz, daha ne uygunsuzluğu var?"

"Yoksa bizim olayımızı öğrenmesinden mi korkuyorsun?"

Onların olayı mı?

Tolga'nın gözleri kısıldı.

"Fazla düşünüyorsun."

Arabaya bindiğinde, yine de kibarca bir araç gönderip Ece'yi eve bıraktı.

Yol boyunca.

Arada bir telefonunu alıp açtı, Ayla'dan mesaj gelmiş mi diye baktı.

Yoktu...

Eve vardığında, karanlık Ecesu Villaları'nı gördü.

Tolga'nın yüzü oldukça kötüydü. Kapıyı itti, ışığı açtı ama Ayla'yı görmedi.

Eve gelmemişti...

Ev, onun gittiği gibiydi, her şey aynıydı.

Alkolün etkisi ağırdı. Tolga kanepede oturdu, çok rahatsızdı, uykuya daldığında korkunç bir rüya gördü.

Rüyasında Ayla'nın her yeri kan içindeydi ama gülümseyerek ona şöyle diyordu: "Tolga, seni sevmiyorum artık."

Tolga irkildiğinde dışarıda şafak sökmeye başlamıştı.

Elleriyle şakaklarını sıktı, yüzünü yıkadı, sonra dimdik bir takım elbise giydi ve tam zamanında Aile Mahkemesi'nin önüne gitti.

Aile Mahkemesi'nin önünde.

Tolga, biraz ileride bir ağacın altında Ayla'yı gördü. Koyu renkli kıyafetler giymişti.

Uzaktan bakınca çiseleyen yağmurun altında çok zayıftı, sanki rüzgar esse devrilecek gibiydi.

Tolga, Ayla'nın onunla yeni evlendiğinde genç, dinamik ve enerji dolu olduğunu hatırlıyordu, şimdiki gibi üzerine ölü toprağı serpilmiş gibi cansız ve bir deri bir kemik değildi.

Şemsiyesini alıp doğruca Ayla'ya doğru yürüdü.

Ayla onu ancak fark edebildi.

Üç yıldır Tolga pek değişmemişti, hâlâ çok yakışıklıydı, kendine güveni tamdı, hatta eskisinden daha olgun ve deneyimliydi.

Biraz sersemlemişti, sanki bu üç yıl göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti, ama bir o kadar da tüm hayatını tüketmiş gibiydi.

Tolga, Ayla'nın önüne geldi. Soğuk gözlerle ona baktı, özür dilemesini bekliyordu.

Bu kadar tantana yeterdi de artardı!

Ama beklenmedik bir şekilde Ayla ona şöyle dedi: "İş zamanını çaldım, içeri girelim."

Tolga'nın yüzü gerildi, ardından soğuklaştı.

"Pişman olma."

İki kelime söyledi ve Aile Mahkemesi'ne doğru yürüdü.

Ayla arkasına baktı, içi biraz sızladı.

Pişman olur muydu?

Bilmiyordu.

Mahkeme salonuna geldiklerinde.

Hakim, ikisine de anlaşmalı olarak boşanmakta kararlı olup olmadıklarını ve hazırladıkları protokolü onaylayıp onaylamadıklarını sordu.

Ayla çok kararlı bir şekilde: "Evet, kararlıyız ve protokolü kabul ediyoruz." dedi.

Onun bu kararlı bakışı Tolga'nın içini sıktı.

Duruşma tamamlandı. Hakim, anlaşmalı boşanma protokolünü inceledikten sonra boşanma kararını açıkladı.

Kararın kesinleşmesi için iki haftalık temyiz süresi bekleneceğini, bu süre sonunda taraflar itiraz etmezse boşanmanın kesinleşerek nüfusa işleneceğini söyledi.

Mahkeme salonundan çıktılar.

Ayla, Tolga'ya alışılmadık derecede sakin bir şekilde baktı: "Karar kesinleşince görüşürüz. Kendine iyi bak."

Söyledikten sonra doğrudan yağmurun altına girip bir taksi çevirdi ve uzaklaştı.

Tolga olduğu yerde kalakaldı, aracın uzaklaşmasını izledi. İçinde ne hissettiğini anlamadı.

Bu bir kurtuluş muydu?

Artık onunla uğraşmak zorunda değildi, ne de böyle engelli bir karısı olduğu için başkaları tarafından ayıplanıyordu.

***

Takside otururken.

Ayla, cam kenarına yaslanmış, yuvarlanan yağmur damlalarını izliyordu. Dalgındı.

Şoför dikiz aynasından kulağının kenarından süzülen kanı gördü ve çok korktu.

"Hanımefendi! Hanımefendi!"

Birkaç kez seslendi ama Ayla cevap vermedi.

Şoför hemen arabayı durdurdu.

Ayla şaşırdı, henüz gitmek istediği yere varmamışlardı ki neden durmuşlardı?

Şoföre baktı, ağzının bir açılıp bir kapandığını gördü ama ne dediğini duyamadığını fark etti.

"Ne dediniz? Duymuyorum."

Şoför yazarak durumunu anlattı.

Ayla yavaşça elini kulağına götürdü, parmak uçlarında ılık bir his vardı.

Sanki alışmış gibiydi.

"Sorun değil, başıma sık sık gelir. Önemli değil."

Kulağı zayıf işitiyordu ama başlangıçta bu şekilde kanamazdı.

İki yıl önce bir partide, Tolga'nın arkadaşı Mert, onu havuza itmişti.

Ayla yüzme bilmiyordu, kulak zarı gerilmişti ve neredeyse ölüyordu.

Hastaneye kaldırıldıktan sonra bu rahatsızlık başlamıştı.

Önceden iyileşmişti ama son zamanlarda nedense sık sık tekrarlıyordu...

Şoför içi rahat etmedi, onu en yakın hastaneye götürdü.

Ayla ona teşekkür edip yalnız başına muayeneye gitti.

Bu doktor, onun uzun süredir devam eden tedavisini yapan doktordu.

"Cemal Bey, son zamanlarda hafızamın çok kötüleştiğini fark ediyorum. Ne yaptığımı anlık olarak unutuyorum." dedi Ayla.

O sabah otelde uyandığında, yine aynı şey olmuş, Tolga'dan boşanacaklarını ancak uzun süre sonra hatırlayabilmişti.

Doktor, Ayla'nın son teşhis raporlarını aldı, yüzü endişeliydi.

"Ayla Hanım, başka testler yaptırmanızı tavsiye ederim. Örneğin psikolojik olarak."

Psikolojik...

Ayla, doktorun dediğine göre psikolojik test de yaptırdı.

Teşhis: Depresyon.

Şiddetli depresyon hastalarında hafıza kaybı bir dereceye kadar görülür.

Otele dönmeden önce Ayla bir defter ve kalem aldı. Son zamanlarda olan her şeyi deftere yazdı ve yatağının yanına koydu. Uyandığında ilk onu görsün diye.

Tolga'dan boşanma olayı her yerde duyuluyordu.

O gece, annesi Neriman ona defalarca telefon etti ama Ayla hiçbirini duymadı.

Ertesi gün uyandığında.

Annesinden gelen mesajları gördü.

"Şu anda neredesin?"

"Sen kendini ne sanıyorsun? Boşanacak olsan bile, bunu Tolga istemeli!"

"Sen bir belasın! Evlendiğinde baban kaza geçirdi, şimdi boşanıyorsun, Sancaklı ailesi batsın mı istiyorsun?"

Ayla bu mesajları okuyunca alışmıştı.

Mesaj yazarak cevap verdi.

"Anne, bundan sonra kendi ayaklarımızın üzerinde durmalıyız. Başkalarına fazla güvenmemeliyiz."

Çok geçmeden annesinden yine mesaj geldi.

"Nankör bir kara yılanısın sen! Seni doğurduğuma bin pişmanım!"

Ayla artık cevap vermedi, telefonu bir kenara bıraktı.

Bir ay sonra boşanma işlemlerini tamamlayıp Yalıova'dan ayrılmayı, yeni bir hayata başlamayı düşündü.

***

Sonraki günlerde Ayla'nın sağlığı gün geçtikçe kötüleşiyordu.

Sık sık duyamaz oluyor, bazen iyileşmesi çok uzun sürüyordu.

Hafızası da aynı şekilde kötüleşiyordu.

Kulakları tedavi edilemiyordu ama depresyon tedavi edilebilirdi.

Mümkün olduğunca mutlu olmak, meşgul olmak istiyordu.

Bu yüzden internet üzerinden gönüllü çalışmalara kaydoldu, kimsesiz yaşlılara ve yetimlere bakmaya başladı.

Onların yardım gördüklerini izlerken, yaşamak için savaşmanın bir anlamı varmış gibi hissediyordu.

Birkaç gün sonra, sabah erkenden.

Ayla uyandığında her zamanki gibi yanındaki deftere baktı, sonra yetimhaneye gitmek için hazırlanıyordu.

Ama telefonunu eline aldığında, bir sürü okunmamış mesaj olduğunu gördü.

Mesajlar annesinden geliyordu.

Bir de erkek kardeşi Mehmet'ten.

Ve son olarak Ece'den...

Tek tek açtı.

Neriman: "İstediğin oldu, artık Sancaklı ailesi battı."

Mehmet: "Hâlâ saklanıyorsun. Bu kadar kalpsiz ve korkak bir abla görmedim."

Ece: "Ayla, başın sağ olsun. Aslında Sancaklı Grubu, Tolga'nın ellerinde daha iyi yaşayabilir."

Ece: "Geçmişte Sancaklı ailesi bana maddi destek sağladı, hatırına, bir şeye ihtiyacın olursa söyle, elimden geleni yaparım."

Ayla henüz ne olduğunu anlamamıştı. Ekrandan çıktıktan sonra manşet haber olarak şu geldi: