Geç Gelen Aşk İtirafı

Partideki herkes kapıya doğru baktı.Oda garip bir sessizliğe büründü.Ayla, odanın en görünür yerinde oturan Tolga'yı bir an için gördü,bakışları tamamen netti hiç sarhoş değildi.Ece tarafından kandırıldığını anladı.Tolga, Ayla'yı görünce siyah göz bebekleri kasıldı.Diğerleri, az önce Tolga'yı Ece'ye karşılık vermesi için kışkırtan Mert de dahil, son derece utanmıştı.Bu ortamda Ayla'nın gelmemesi gerekirdi.“Ayla, sakın yanlış anlama, Mert şaka yapıyordu. Tolga'yla şu anda sadece sıradan arkadaşız.” diye sessizliği ilk bozan Ece oldu.Ayla daha cevap vermeden, sabırsızca ayağa kalkan Tolga,“Ona açıklama yapmana gerek yok.” dedi.Sözünü bitirir bitirmez doğruca Ayla'nın önüne geldi: “Sen buraya ne yapmaya geldin?”“Sarhoş olduğunu sandım, seni almaya eve götürmeye geldim.” diye dürüstçe cevap verdi Ayla.Tolga soğuk bir şekilde güldü: “Demek ki sana söylediğim sözlerin hiçbirini aklında tutmuyorsun.”Sesini kısarak, sadece ikisinin duyabileceği bir tonda sordu:“Üç yıldır herkesin

İşitme cihazı bile kana bulanmıştı...Ayla'nın göz bebeği titredi. Hızla peçeteyle kulağını sildi ve ardından çarşafı çıkarıp hızla yıkadı.Gülser'in hastalığını öğrenip endişelenmesinden korktuğu için sessizce her şeyi topladı ve bir bahane bularak Gülser'le vedalaştı.Ayrılmadan önce biriktirdiği paranın bir kısmını gizlice komodinin yanına bıraktı.Gülser onu otogara kadar geçirdi, üzülerek ona el salladı.Ayla'nın ne kadar zayıfladığını düşünen Gülser, dayanamayıp Karaoğlu Grubu'nun şirket hattını aradı.Genel müdür sekreteri, Ayla'nın dadısı olduğu için Tolga'yı aradığını duyunca durumu iletti.Bugün Ayla'nın ayrılışının üçüncü günüydü.Aynı zamanda Tolga'nın onunla ilgili ilk telefonu alışıydı.Ofis koltuğunda oturuyordu, keyfi oldukça yerindeydi. Tahmin ettiği gibi, Ayla üç güne dayanamamıştı.Gülser'in yaşlı sesi telefonun diğer ucundan geldi."Bay Karaoğlu, ben Ayla'nın küçüklüğünden beri bakıcılığını yapan Gülser. Yalvarırım, Ayla'ya daha fazla zarar vermeyin, ona iyi davranı

Ayla'nın tüm vücudundaki kan donmuştu, gözlerinin önünde olup bitenlere inanamıyordu.Reddetmek, direnmek istedi ama faydasızdı.Ta ki son ana kadar. Tolga ancak o zaman sakinleşmiş görünüyordu.Dışarıda hava yeni ağarmaya başlıyordu.Tolga, bir deri bir kemik kalmış Ayla'ya, sonra çarşaftaki o göz alıcı kırmızı lekeye baktı. İçinde ne hissettiğini anlamadı."Şak!"Ayla elini kaldırıp sert bir tokat attı onun yakışıklı yüzüne.Bu tokat, onun aşka dair tüm hayallerini de yıkmıştı.Kulak zarı gerilmişti, Tolga'nın ne dediğini duyamıyordu, sözünü kesti: "Defol!"Tolga nasıl oradan ayrıldığını bilmiyordu.Aklında hep o gecenin anıları vardı.Arabasına bindi, asistanı Hüseyin'i aradı: "Araştır, Ayla'nın tanıdığı erkekler kimlermiş."Hüseyin biraz şaşırmıştı.Ayla evlendikten sonra, her gün onu görüyordu, başka hangi erkeği tanıyacaktı?***Otelde.Tolga gittikten sonra.Ayla defalarca yıkandı.Boşanma kararının kesinleşmesine günler kala ancak karı koca olabilmişlerdi. Söylemesi çok gülünçt

8. Bölüm"Peki."Mehmet, Kuzey'e doğru yürüdü ve Ayla'yı kapmaya kalktı.Ne var ki, elini uzatır uzatmaz Kuzey'den yediği şiddetli bir yumrukla kendini yerde buldu."Bam!" diye Mehmet on adım öteye düştü. Acı içinde göğsünü tutuyordu, tek kelime edemiyordu.Neriman bunu görünce hemen oğlunu kaldırmaya koştu ve keskin bakışlarla Kuzey'e baktı: "Oğluma vurmaya ne cüretin var!!"Kuzey, Ayla'yı kucağına alıp doğruldu. O badem gözlerinde sadece soğukluk vardı.Yağmur damlaları saçlarının uçlarından yavaşça süzülüyordu.Anne ile oğlunun önüne geldi. Sanki başka birine dönüşmüştü, bir canavar gibiydi. Kelimelerin üstüne basa basa konuştu:"Ölmek mi istiyorsunuz?"Neriman ve Mehmet, karşılarındaki adamdan öyle korktular ki, bir daha seslerini çıkaramadılar.Kuzey, Ayla'yı kucağında götürürken Neriman'a hatırlatmayı da unutmadı."Ayla'nın vasiyetinde, bir ses kaydı bıraktığını yazmış. O kayıtta sen onunla artık hiçbir bağın olmadığını kabul ettin, unutma?"Ayla, artık onun kızı olmak istemiyord

10. BölümPencerenin dışında şiddetli rüzgâr esiyordu. Ayla'nın solgun, incecik elleri karnındaydı, bakışları boştu.Kuzey ona hamile olduğunu söylemişti!Bu çocuk hiç de doğru zamanda gelmemişti.Gülser, bakışları bomboş, yaşama dair hiçbir isteği kalmamış Ayla'ya baktı ve gözünü kararttı."Ayla."Ayla ancak o zaman kendine geldi, başını çevirip Gülser'e baktı: "Gülser."Gülser'in gözleri kızarmıştı. Yaşlı elleriyle Ayla'nın yüzüne dökülen saçlarını okşadı: "Ayla, benim hiç çocuğum olmadı, seni hep öz kızım gibi gördüm.""Senden zengin olmanı falan istediğim yok, tek istediğim sağlıklı bir şekilde hayatta kalman.""Eğer öz kızım ölmek isterse, nasıl yaşarım ben?"Ayla'nın göz bebekleri kasıldığında, Gülser'in meyve bıçağını eline aldığını gördü."Seni on yaşına kadar ben büyüttüm, on yaşından sonra yanında olamadım, bu benim suçum. Şimdi gidip baban Sancaklı Bey'den özür dileyeyim..."Gülser sözlerini bitirip bıçağı bileğine götürdü.Ayla'nın içine bir korku düştü. Tüm gücüyle onu eng