Karısı Gittikten Sonra, Hamilelik Raporunu Bulan Patron Kaan Çıldırdı

Otel odası tam bir karmaşa içindeydi.

Nil Deniz uyandığında, tüm vücudu fena halde sızlıyordu.

Şakaklarını ovup kalkmak üzereyken, yanındaki uzun boylu silüeti fark etti.

Keskin hatları ve derin çehresiyle fazlasıyla yakışıklı bir yüzü vardı.

Adam hâlâ derin bir uykudaydı, uyanacağına dair hiçbir belirti yoktu.

Nil yatakta doğruldu. Yorgan kayınca, beyaz ve çekici omuzlarında kalan izler ortaya çıktı.

Yataktan kalktığında, çarşafın üzerindeki kan lekesini açıkça gördü.

Saate baktı, işe gitme vakti yaklaşmıştı. Yerdeki dağılmış takım elbiseyi alıp üzerine geçirdi.

Külotlu çorabı adam tarafından parçalanmıştı.

Çorabı buruşturup çöp kutusuna attı ve topuklu ayakkabılarını giydi.

Kapı çalındı.

Nil çoktan giyinmiş, profesyonel ve soğukkanlı sekreter tavrına bürünmüştü. Çantasını alıp dışarı doğru yürüdü.

İçeri giren, saf ve duru güzelliğe sahip genç bir kadındı.

Kadını ayarlayan oydu.

Kaan Taşdemir'in sevdiği türdendi.

Nil, "Sadece yatakta kalıp Kaan Bey'in uyanmasını bekleyeceksin. Başka tek kelime bile etmeyeceksin," dedi.

Yatakta uyuyan adama son kez dönüp baktı. İçini bir anda keskin bir burukluk kapladı ama yine de odadan çıktı.

Nil, Kaan'ın dün gece birlikte olduklarını bilmesini istemiyordu.

Aralarında bir anlaşma yapılmıştı: Üç yıl sürecek gizli bir evlilik ve ardından boşanma.

Bu süre boyunca sınırı aşacak hiçbir şey yapamazlardı.

Yedi yıl boyunca Kaan'ın özel sekreterliğini, üç yıl boyunca da eşliğini yapıyorduı.

Mezun olduğu günden beri bir an bile yanından ayrılmamıştı.

O gün de onu net bir şekilde uyarmıştı: Aralarındaki ilişki yalnızca patron ve çalışan sınırında kalacaktı.

Bu sınırın aşılmasına asla izin verilmeyecekti.

Nil, koridordaki açık terasta durmuş dün geceyi düşünüyordu. Yatakta ona sarılışını, "Ceylan..." diye seslenişini...

Kalbi aniden acıyla sıkıştı.

Ceylan onun ilk aşkıydı.

Kaan onu Ceylan'ın yerine koymuştu.

Kaan'ı çok biliyordu. Adam onunla bir şey yaşamak istemezdi.

Bu evliliği ciddiye alan tek kişi Nil'di ve artık bunun bitmesi gerekiyordu.

Dün gece yaşananlar, bu üç yıla koyduğu son bir nokta olacaktı.

Telefonunu çıkardığında bir haber başlığı gözüne çarptı: "Yeni yükselen yıldız şarkıcı Ceylan Aksoy, nişanlısıyla ülkeye döndü!"

Nil telefonu sıkıca kavradı, kalbindeki o buruk sızı daha da yoğunlaştı, burnunun ucu sızladı.

Dün gece onun neden sarhoş olduğunu, neden kucağında ağladığını şimdi anlamıştı.

Soğuk rüzgar yüzüne vururken acı bir gülümseme belirdi dudaklarında. Telefonunu cebine koyup çantasından bir paket sigara çıkardı.

Bir tane yaktı. İnce uzun parmaklarının arasından yükselen duman, o yalnız ve büyüleyici yüzünü gölgeliyordu.

O sırada Serenay Avcı nefes nefese koşarak geldi: "Nil abla, Kaan Bey'in takımı geldi, hemen içeri götürüyorum."

Nil'in düşünceleri bölündü, başını çevirdi.

Kıyafete üstünkörü bir bakış attı: "Bir dakika."

Serenay duraksadı: "Bir şey mi oldu Nil abla?"

"Maviyi sevmez, siyahla değiştir. Kravatı kareli olsun. Bir de tekrar ütüle, tek bir kırışıklık bile kalmasın. Şeffaf poşete de koyma, plastik sesinden nefret eder. Askıda götür, o şekilde yeter." Nil, Kaan'ın adeta kişisel asistanı gibiydi; onun en küçük alışkanlıklarını bile ezbere biliyordu. Bunca yıl boyunca tek bir hata bile yapmamıştı.

Serenay şaşkına dönmüştü. Üç aydır buradaydı ve Kaan Bey'in o cellat gibi yüzünü görmek bile onu korkutmaya yetiyordu.

Bugün az kalsın yine başını belaya sokacaktı.

Serenay hemen değiştirmeye gitti: "Teşekkürler Nil abla."

Aniden süit odanın içinden bir bağırma duyuldu: "Defol!"

Hemen ardından bir kadının korku dolu çığlığı yükseldi.

Kısa süre sonra kapı açıldı.

Serenay kapıda dikilmiş, gözleri dolmuş bir halde duruyordu. Morali tamamen bozulmuştu, çünkü içeri adım atar atmaz azar işitmişti.

Üstelik bu sefer Kaan Bey her zamankinden çok daha öfkeliydi.

Yardım isteyen gözlerle Nil'e baktı: "Nil abla, Kaan Bey senin içeri girmeni istiyor."

Nil, ardına kadar açık duran kapıya baktı. Serenay'ın bu işin altından kalkamayacağını anlamıştı. "Sen git o zaman."

Sigarasını kül tablasında söndürüp doğrudan süit odaya girdi.

Kapıdan girdiğinde içerinin darmadağın olduğunu gördü; Kaan'ın etrafındaki her şey birbirine girmişti.

Devrilmiş bir lamba, ekranı tuz buz olmuş ve hâlâ titreyen bir telefon...

Nil'in ayarladığı kadın korkudan kımıldayamıyordu. Çıplak halde nereye sığınacağını bilemiyordu, gözlerinde suçlulukla karışık bir korku vardı.

Kaan yatağın üzerinde karanlık bir ifadeyle oturuyordu. Vücudu kusursuza yakındı. Yılların antrenmanı her çizgisinde kendini belli ediyordu. Belirgin kasları, geniş göğsü ve sert karın kasları insanın gözünü alamayacağı türdendi. Çarşafın altında ise belli belirsiz seçilen V çizgisi gizleniyordu.

Oldukça çekici görünüyordu ancak yüzü bulutlanmıştı, gözleri kasvetli ve sertti.

Nil öne doğru yürüyüp devrilen lambayı düzeltti, ardından bir bardak suyu komodinin üzerine bıraktı. "Kaan Bey, saat dokuz buçukta bir toplantınız var. Artık kalkmanız gerekiyor."

Kaan'ın bakışları o kadının üzerinde sertçe sabitlenmişti.

Sanki hâlâ olanlara inanamıyordu.

Nil durumu fark edip kadına döndü: "Çıkabilirsin."

Kadın rahatlamıştı, hemen kıyafetlerini toplayıp arkasına bile bakmadan odadan kaçtı.

Ortam yeniden sakinleşmişti.

Kaan bakışlarını Nil'in yüzüne çevirdi.

Nil her zamanki alışkanlığıyla suyu ona uzattı ve gömleğini yatağın kenarına bıraktı. "Kaan Bey, hazırlanmanız gerekiyor."

Kaan'ın bakışlarındaki hoşnutsuzluk açıktı. Soğuk bir sesle sordu: "Dün gece neredeydin?"

Nil bir an duraksadı. Kaan onu, görevini yapamadığı ve başka bir kadının yatağına girmesine izin vererek Ceylan'a ihanet etmesine sebep olduğu için mi suçluyordu?

Gözlerini kaçırarak, "Kaan Bey, sarhoş olduğunuz için kendinizi kontrol edemediniz. Hepimiz yetişkiniz, bunu fazla büyütmenize gerek yok," dedi.

Duygularını bastırmış, mesafeli bir tonla konuşuyordu; sanki her şeyi halledeceğini ve o kadının onu rahatsız etmeyeceğine dair güvence veriyor gibiydi.

Kaan ona dik dik baktı, şakaklarındaki damarlar belirginleşti: "Sana son kez soruyorum... Dün gece neredeydin?"

Nil'in kalbi hızla çarptı. "Son projeler beni çok yormuştu, ofiste uyuyakalmışım."

Sözleri biter bitmez, Kaan soğuk bir şekilde homurdandı.

Sert bir ifadeyle dudaklarını birbirine bastırıp yataktan kalktı ve havluya sarındı.

Nil onun arkasından bakarken gözleri biraz doldu.

Kaan onun önünde her zaman mesafeliydi, sanki onun tarafından görülmek bile iğrenç bir şeymiş gibi davranıyordu.

Oysa dün gece onu Ceylan sandığında hiç de öyle değildi.

Nil kendine geldiğinde Kaan çoktan duşunu almış, boy aynasının önünde duruyordu.

Nil yanına gitti ve her zamanki gibi gömleğinin düğmelerini iliklemeye başladı.

Kaan çok uzundu, 188 cm boyundaydı. Nil de 168 boyundaydı ama kravatını bağlamak için boyu yetmiyordu.

Kaan kendini kirlenmiş hissettiği ve Ceylan’a karşı suçluluk duyduğu için hâlâ öfkeliydi; gururundan eğilmiyordu.

Nil parmak uçlarında yükselmek zorunda kaldı, kravatı boynundan geçirdi.

Tam kravatı bağlamaya odaklanmışken, Kaan'ın sıcak nefesini kulağında hissetti. Sesi oldukça boğuk ve kısıktı: "Nil, dün geceki kadın sendin, değil mi?"