KABANATA 007

007

KARINA’S HOUSE

Pagod na umupo sa sofa si Karina, at mapungay na ang kanyang mga mata. Napansin naman ito ng bunso niyang kapatid na si James. Walang pasok si James ngayon dahil sabado kaya nasa bahay lang siya. Sampung taon gulang na rin ito, at madalas ay naiiwan sa bahay. Sa kabilang bahay lang naman nakatira ang Tita Karla nila, kaya hindi sila nag-aalala kahit minsan ay mag-isa si James.

“Ate, you look tired and sleepy. You should rest muna. Ako na bahala maghanda ng hapunan natin,” malambing na sabi nito.

Agad na napawi ang pagod sa mukha ni Karina, at ngumiti siya habang nakatingin sa bunsong kapatid.

“Hindi na. Si Ate na gagawa mamaya, ha? Matutulog lang ako sandali,” sagot niya, nakangiti pa rin.

Bumusangot si James. Lumapit siya sa kanyang Ate at niyakap ito nang mahigpit. Gumanti rin ng yakap si Karina. Gumaan naman ang bigat ng kanyang dinadala mula pa kanina. Ngiti at lambing lang ng kanyang mga kapatid, agad nang napapawi ang pagod at hinanakit niya.

“Salamat, Ate,” bulong ni James. Hindi napigilan ni Karina na maluha, dahil napakalambing talaga ng bata.

“Para saan naman?” hingal niyang tanong habang pinupunasan ang mga luha.

“For everything. We’re so lucky to have you. Kahit alam namin na nahihirapan ka, hindi mo kayang magreklamo o magalit sa amin. Ikaw ang gumagawa ng lahat,” mahabang sabi ni James.

“Responsibilidad ko kayo, eh. Ayaw kong malayo sa inyo dahil hindi ko kakayanin ’yon. Sa inyo na lang ako humuhugot ng lakas,” hindi na napigilan ni Karina ang sarili at tuluyan nang umiyak sa harap ng bunso niyang kapatid.

“Okay lang naman po kami, Ate. Salamat sa lahat ng sakripisyo mo para sa amin. I promise to do better and won’t disappoint you. I love you, Ate.” Niyakap siya ulit ni James bago bumalik sa ginagawa.

Sinundan na lang ng tingin ni Karina ang kapatid. Maya-maya, tumayo si James mula sa pagkakaupo at tinungo ang kusina. Sinandal naman ni Karina ang kanyang ulo sa sofa.

“Ate, drink ka muna ng water. Then you can sleep na sa room mo po,” ani James sabay abot ng isang basong tubig.

Matapos inumin ni Karina ang tubig, agad itong kinuha ni James at ibinalik sa lagayan matapos hugasan. Pagkatapos, bumalik siya sa kanyang ginagawa—ang homework niya. Wala kasi siyang pasok ngayong araw.

Samantala, humiga na lang si Karina sa sofa dahil sobrang bigat na ng kanyang katawan at talagang pinipikit na ang kanyang mga mata. Wala na siyang pakialam kung saan siya makakatulog—ang mahalaga ay makaidlip siya kahit saglit lang.

.....

PAGBISITA NI LUTHER KAY KARINA

Habang abala si James sa kanyang aralin, biglang tumunog ang doorbell. Agad siyang tumayo at sinilip kung sino iyon. Alam niyang hindi ang mga kuya niya ang dumating, dahil hindi iyon nagdo-doorbell. Lumabas siya ng bahay at tinungo ang gate.

“Sino po sila?” tanong ni James sa dalawang lalaking nakatayo sa labas.

“Nandito ba nakatira si Miss Karina Bermudez?” tanong ng isa sa kanila.

“Opo, dito nga po. Sino naman po sila?” sagot ni James.

“Gusto lang naming makausap ang kapatid mo. Nandiyan ba siya?”

“Opo, nasa loob.” Walang pag-aalinlangan ay binuksan ng bata ang gate. “Pasok po kayo.”

Pagpasok nila sa loob, agad nilang nakita ang natutulog na si Karina sa sofa. Napaubo si Kennedy at palihim na sinulyapan ang boss niyang si Luther—na titig na titig ngayon sa mahimbing na natutulog na babae.

“Kanina pa ba siya natutulog?” biglang tanong ni Luther sa bata.

“Bago lang po. Gusto niyo po ba gisingin ko siya?” tanong ni James.

“Hindi na. Let her sleep. I bet she’s tired,” mukhang nag-aalalang wika ni Luther.

Palihim namang ngumiti si Kennedy na nasa likuran ng boss niya. “Siya lang naman ang dahilan kung bakit pagod ’yan,” bulong ng isip niya.

“Boss, 30 minutes na po tayong nandito. Baka po gabi na kung hintayin pa natin siyang magising. Siguro mas mabuti kung bukas na lang natin siya kausapin. Mukhang pagod na pagod po talaga si Miss Karina,” pabulong na sabi ni Kennedy.

“You go back to the office. I will stay here for five to six hours… hanggang sa magising siya,” mariin na sagot ni Luther.

Nagulat naman si Kennedy sa sinabi ng Boss. "Talaga, Boss?" Paninigurado nito dahil kilala niya si Luther na sobrang mainipin.

"No. Punta kang market at mag-grocery ka rin."

.....

NAGISING si Karina dahil sa ingay mula sa kabilang bahay. Mapungay pa ang kanyang mga mata dahil antok na antok pa siya. Nakayuko lang siya habang nakaupo, at makalipas ang ilang minuto ay tumayo na rin upang tumungo sa kanyang kwarto. Sanay na siyang sa sofa matulog, lalo na kapag sobra na ang pagod.

Pagpasok sa kwarto, agad siyang nag-ayos ng katawan. Habang isa-isang hinuhubad ang kanyang damit, napatingin siya sa sarili sa salamin—at laking gulat niya nang makita ang mga pula-pulang pantal sa kanyang leeg, pababa sa kanyang dibdib.

“B-bakit ako may ganito? May sakit ba ako?” kinakabahan niyang usal sa sarili. Hindi niya mapigilang maiyak at maging balisa.

“Hindi ako pwedeng magkasakit… may mga kapatid pa akong buhayin at pakainin,” umiiyak niyang sambit.

Nagmadali siyang maligo bago lumabas ng kwarto. Nadatnan niya ang tatlong kapatid na kumakain sa mesa. Puno ang lamesa ng iba’t ibang klase ng pagkain—fresh vegetables, fruits, at drinks.

“B-bakit ang daming pagkain? Kanino galing ang mga ’yan?” nagtataka niyang tanong.

“Ate, kain ka muna. Kanina ka pa tulog, tapos pagkagising mo dumeretso ka agad sa kwarto,” ani James.

“H-hindi na… may pupuntahan ako,” sagot niya. Kunot-noo namang nagkatinginan ang magkakapatid.

“Ate, can we talk?” ani Dos sabay tayo. Mabilis niyang hinila si Karina papasok sa kwarto nito.

“B-bakit, Dos? May nangyari ba?” nag-aalala niyang tanong.

“Ate, sino ’yong dalawang lalaki na nandito kanina?” seryosong tanong ni Dos.

Hindi makasagot agad si Karina dahil wala siyang ideya kung sino ang tinutukoy ng kapatid.

“Sinong lalaki?” nagtataka niyang tugon. “Tulog ako kanina. Si James lang naman ang nandito pag-uwi ko. Wala rin akong kasamang lalaki.” paliwanag niya.

“Hindi kasi namin nadatnan ni Ariel. Sabay kaming umuwi dahil maaga ang uwian ko—timing din sa kanya. Pagdating namin, nakaalis na ’yong sasakyan. Sabi naman ni James, babalik daw sila. Hindi rin sinabi kung ano pangalan nila… basta dalawang lalaki raw,” mahabang paliwanag ni Uno.

“Hmm… wala talaga akong idea eh,” naguguluhan na saad ni Karina. “Wag na lang muna natin isipin ’yon. Sabi mo babalik daw, hindi ba? Hintayin na lang siguro natin kung bumalik sila.”