KABANATA 006

006

TULALA at hindi mapakali si Karina habang nakikinig sa lecture. Hindi kasi maalis sa kanyang isipan ang nangyari kagabi. Madaling araw na nang umalis siya sa kwarto ng lalaki at lumabas ng hotel. Dahil sa nangyari, ramdam pa rin niya ang hapdi sa pagitan ng kanyang hita.

In her mind, it was intense. At hindi pa rin siya makapaniwala na nagawa niya ang bagay na iyon—isang bagay na ni minsan ay hindi pumasok sa kanyang isipan.

Matapos ang klase, inayos na niya ang kanyang mga gamit at handa nang umuwi, dahil wala na rin siyang susunod na subject. Maaga kasi ang klase niya at apat na subjects na ang natapos niya ngayong araw. Kaya kahit kulang sa tulog, pumasok pa rin siya.

“Makakapagpahinga na rin ako sa wakas,” bulong niya sa sarili habang pababa na mula sa kanyang floor.

“Karina?” agad siyang napalingon sa tumawag sa kanya, at bahagyang kumunot ang kanyang noo.

“Hmmm… ano na naman?” iritadong tugon niya sabay irap.

“Can we talk?” Karina rolled her eyes.

“Ano na naman ang pag-uusapan natin? Sobra isang buwan na ang nakalipas, Karina ka pa rin nang Karina.” Carson chuckled.

“I didn’t realize how cute and charming you are,” he said, sounding regretful.

“Uy, salamat sa compliment mo, pero hindi mo ako madadala diyan,” sagot niya sabay talikod. Ngunit mabilis na hinila ni Carson ang kanyang braso.

“Please… I just missed you,” bulong nito. Napatahimik naman si Karina sa sinabi niya.

“Hala siya… ano bang nakain mo, Dong? May lagnat ka ba? Pustahan na naman ba ’yan?” sunod-sunod niyang tanong. “Kung ano man ang nararamdaman mo, lilipas din ’yan.” dagdag pa niya bago siya tuluyang umalis.

Naiwan mag-isa si Carson sa hagdan habang sinusundan lang ng tingin ang dating kasintahan.

“Makukuha rin kita, Karina. Just wait for me — I’ll f**king devour you.”

....

**MR. MENDEZ — OFFICE**

Naka-upo siya sa sofa, nakasandal ang mga siko sa hita at ang mga kamay ay nasa ilalim ng kanyang baba. Seryoso ang itsura niya mukhang may malalim na iniisip.

Kakapasok pa lang ni Kennedy sa opisina ng boss niya ay sinalubong na agad siya ng masamang tingin ni Luther. Kumunot ang noo ni Kennedy.

“May problema po ba, Sir?” inosenteng tanong niya.

“And you have the guts to ask me that, after what happened last night?” malamig ang sagot ni Luther.

Napa-kamot si Kennedy sa ulo at mapait na ngumiti. “Sir, ginawa ko po ‘yun para hindi na kayo guluhin ng mag-amang ‘yon. Besides, binayaran ko rin naman po si Miss Bermudez,” sabi niya na ikinagulat ng boss.

“You did what?” nagulat si Luther at tumayo mula sa upuan.

“Fvck. What have you done, Kennedy? I’ve lost my virginity at thirty-five,” sabay himas ng mukha ni Luther sa pagkabigla at galit.

Nalito si Kennedy sa aksyon ng amo hanggang na-realize niya ang sinabi nito.

“Virginity?”

“Kennedy…” itinuturo ni Luther gamit ang index finger, habang ang isang kamay ay nasa baywang. “I took someone’s virginity last night— and mine, as well,” paliwanag niya.

Nanlaki ang mata ni Kennedy at gulat na tinakpan ang bibig.

“S-sir, b-bakit ganun ang nangyari?” hindi makapaniwala ang tanong niya. “Ang sinabi ko kay Miss Karina ay ihatid na lang kayo sa kwarto niyo, at iwanan na kayo kapag nakapasok na kayo. Malinaw naman ‘yun sa kanya,” paliwanag niya sa boss.

“Tsk! Shit. I was dr*gged last night. Why did you leave us alone? Ano ba pumapasok sa isip mo, ha?” galit na sabi ni Luther.

Ngumiti si Kennedy nang mapait at muli niyang kinamot ang ulo. “Like I said, para tigilan na kayo ng mag-ama na ‘yon, kinuha ko si Karina na magpanggap. At effective naman, Boss. Sigurado akong titigil na sila.” Proud pa nitong salita.

“What do you mean?” nagtatakang wika ni Luther.

“Here!” kinuha ni Kennedy mula sa lamesa ang envelope na nilapag niya kanina. Binuksan niya ito at ipinakita sa Boss.

“Nag-trending ang post ng isang nakakakilala sa ’yo kagabi na may kasama kang babae sa kotse.” Nakangiting saad nito.

Maingat na tiningnan ni Luther ang hawak na litrato. At tulad ng sinabi ni Kennedy, hindi kita ang mukha ng babaeng kasama niya.

“Paano mo naisip ang ganitong bagay? Tsk… Alam mo namang ayaw ko sa ganito, ’di ba? Ano na lang iisipin ng pamilya n—”

“Sir, kalma. Palabas lang ang lahat. And sa nangyari sa inyo ni Miss Bermudez, pwede n’yo namang pag-usapan. Pwede rin natin siyang bayaran ng malaking halaga, since kailangan niya rin ng pera.”

“Kennedy. No!” mariing sagot ni Luther. “Hindi nabibili ang dignidad ng isang tao. Hindi mo pwedeng bayaran, no matter what happened. Always keep that in mind.”

Tumango na lang si Kennedy sa sinabi ng Boss niya. Kahit malamig itong makitungo, alam niyang mabuting tao pa rin ito.

“Kakausapin ko na lang po si Miss Bermudez,” saad ni Kennedy.

“I will talk to her, as well.”