ตอนที่ 03 แหวนหมั้น /2

               แม่ปรายตามองฉันแล้วเดินออกไปตามคำบอกของพ่อ ก่อนที่พ่อจะเดินเข้ามาหาฉัน และดึงมือของฉันให้เดินไปนั่งที่เตียงพร้อมกัน พ่อมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของฉัน มือข้างหนึ่งของท่านยกขึ้นมาลูบน้ำตาที่กำลังไหลเอ่อพวกนั้นออกให้อย่างแผ่วเบา พ่อยิ้มให้ฉัน ถึงแม้มันจะเป็นยิ้มที่ผสมความทุกข์ใจอยู่ในนั้น แต่ท่านกลับเลือกที่จะทำให้ฉันสบายใจขึ้น

               “น้ำมีอะไรจะพูดกับพ่อไหม” นั่นคือประโยคแรกระหว่างการสนทนาของเราสองคน

               “ฮึก... พ่อคะ น้ำ...” ฉันพูดไม่ออกเลย ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะพูดอะไรออกไปดี น้ำตามันไหลไม่หยุด เสียงสะอื้นก็ยังมี สิ่งสุดท้ายเลยกลายเป็นว่าฉันโผเข้าไปกอดพ่อแน่น และซบหน้าลงไปร้องไห้บนอกของฉันด้วยความเสียใจ “น้ำขอโทษนะคะพ่อ ฮึก...”

               “พ่ออยากฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น น้ำเล่าให้พ่อฟังได้ไหม” เสียงทุ้มของพ่อเอ่ยที่ข้างหูฉัน

               “เมื่อคืน...” ฉันเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อฟัง โดยเหตุการณ์ทั้งหมดที่ฉันพยายามจะลบทิ้งในห้วงความทรงจำถูกทำให้จำได้อีกครั้งจากการระลึกถึงมัน ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้น ทุกคำพูดที่พี่คินทร์พึมพำออกมา ฉันรับรู้ได้ทั้งหมด แต่ฉันไม่มีแรงโต้ตอบเพราะร่างของเขาโหมทับฉันไว้ทั้งตัว เสียงที่พยายามจะเรียกร้องให้คนช่วยก็ถูกฝ่ามือหยาบใหญ่ของเขาปิดทับไว้อีกที

               “…” หลังจากเล่าให้พ่อฟังจนจบ ฉันก็ผละตัวเองออกมาจากอ้อมกอดอบอุ่นนั้น พ่อไม่พูดอะไรออกมาเลย

               “น้ำขอโทษนะคะพ่อ น้ำเป็นเด็กไม่ดี ทำให้พ่อกับแม่เสียใจ ฮึก...”

               “แล้วน้ำรู้สึกยังไงกับพี่เขา” นั่นเป็นคำถามของพ่อที่ถามขึ้นหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากฉัน

               ฉันมองหน้าของพ่อ ก่อนจะหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่ชื้นเหงื่อไปแล้วเรียบร้อย “น้ำ...”

               “พ่อแค่อยากรู้ว่าน้ำคิดยังไงกับพี่เขา แค่น้ำบอกพ่อมา พ่อจะจัดการกับเรื่องนี้เอง” ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่ออีกครั้ง แววตาสุขุมหนักแน่นของพ่อทอดมองมาที่ฉันราวกับรอคำตอบ

               “น้ำ...” ฉันควรจะบอกพ่อตามตรง หรือควรจะโกหกออกไปดี

               “พ่อต้องการความจริงเท่านั้นนะน้ำ” เสียงของพ่อก็จริงจังมากด้วย “ถ้าน้ำไม่โอเค พ่อยินดียกเลิกงานหมั้นครั้งนี้ แล้วพ่อจะส่งน้ำไปเรียนต่อที่ต่างประเทศทันที”

               “พ่อคะ...” ฉันเรียกพ่อเสียงสั่น คำพูดของท่านทำให้หัวใจของฉันสั่นไหวอย่างรุนแรง “น้ำชอบพี่คินทร์ แต่...”

               “…” เมื่อเห็นพ่อเงียบ ฉันเลยพูดต่อ

               “แต่พี่คินทร์ไม่ได้ชอบน้ำเลย ถ้าน้ำต้องย้ายไปอยู่กับพี่คินทร์ที่เชียงใหม่ แล้วน้ำจะต้องทำยังไง น้ำต้องไม่กล้าคุย ไม่กล้าสบตา น้ำเป็นคนขี้ขลาด น้ำ...”

               หมับ

               พ่อวางมือลงบนบ่าของฉัน นั่นทำให้การพูดของฉันหยุดลงอย่างเฉียบพลัน ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของพ่อนิ่งๆ

               “น้ำคิดว่าตัวเองเป็นยังไง” ฉันขมวดคิ้วให้กับคำถามของพ่อ เพราะไม่รู้จะตีความคำถามนั้นยังไงดี “ถ้าน้ำคิดว่าตัวเองดีพอ แสดงให้พี่เขาเห็นถึงความจริงใจของน้ำ”

               “แต่พี่คินทร์ไม่เคยสนใจน้ำเลย...” ยิ่งพูดมาถึงจุดนี้ หัวใจของฉันก็เจ็บแปลบราวกับโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง

               “พ่อเคยสอนน้ำให้รักนวลสงวนตัวเพราะเราเป็นลูกผู้หญิง ต้องไม่ชิงสุกก่อนห่าม ต้องทำตามกรอบประเพณีที่ดีงาม แต่พ่อรู้ว่าเรื่องแบบนี้สักวันจะต้องเกิดขึ้น ไม่มีใครห้ามได้ เราย้อนกลับไปแก้ไขความผิดพลาดในอดีตไม่ได้ แต่เราสามารถสร้างปัจจุบันให้มันดีขึ้นได้ ถึงแม้มันจะเกิดจากความผิดพลาด แต่น้ำก็ควรประคับประคองความรักของน้ำที่มีให้พี่เขาไว้ให้ดี พ่อเชื่อว่าสักวันพี่เขาจะหันกลับมามองลูกสาวของพ่อแน่นอน”

               “…” ฉันเงียบไปทันทีหลังจากคำพูดของพ่อจบลง

               “เตรียมตัวไว้นะน้ำ พรุ่งนี้ไปเลือกแหวนหมั้น เดี๋ยวพี่เขาจะเข้ามารับ” พ่อพูดพร้อมกับวางมือทั้งสองข้างลงบนบ่าฉันแล้วบีบเบาๆ ราวกับต้องการให้กำลังใจ

               ฉันพยักหน้ารับ ก่อนที่พ่อจะลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังประตูทางออก ฉันเดินไปส่งพ่อที่หน้าห้อง และปิดประตูห้องของตัวเองลง พรุ่งนี้แล้วสินะ การเลือกแหวนหมั้นของฉัน...