Novels by amon nonma

“แป๊บหนึ่งดิ ปลดเบลท์ก่อน” ผมถลึงตาใส่น้องสาวของตัวเอง ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยที่คาดตัวออก หลังจากนั้นถึงได้เอื้อมมือไปเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไป“…” ทันทีที่ผมยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ไอ้เคทก็ทำการสแกนผมโดยการมองตั้งแต่ใบหน้าลามไปยันเท้า ก่อนจะไล้สายตาจากเท้าลามมายันใบหน้าอีกที จากนั้นรอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากของมัน แล้วรู้ไหมยิ้มของมันเป็นแบบไหน คือเป็นยิ้มที่แม่งน่าขนลุกโคตรๆ “พี่ตายแน่!”“…” ผมนิ่งเงียบ ขมวดคิ้วอย่างงุนงงกับคำพูดชวนสงสัยของเคท“แม่จะให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่” เคทพูดเสียงราบเรียบ“ว่าไงนะ?!” แต่ผมกลับตอบกลับน้องอย่างมันด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีดไปอยู่กับผมที่เชียงใหม่ วั๊ทเดอะฟ๊อท! เอ้ย! ว๊อทเดอะฟัค! แม่เล่นจ้อจี้อะไรอยู่เนี่ย ไม่เอานะเว้ย ผมไม่เห็นด้วย ผมจะตั้งโต๊ะแถลงการณ์ฝ่ายค้านแน่นอน“แม่ให้ข้อตกลงว่า ถ้าพี่ยอมให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่เป็นเวลาสามเดือนได้ กลับมาแม่จะให้พี่ถอนหมั้นกับแมวน้ำทันที แต่ถ้าพี่ไม่ยอมให้แมวน้ำไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่ กลับมาแม่จะให้พี่แต่งงานกับแมวน้ำทันที พี่มีทางเลือกอยู่สองทาง” เคทแจกแจงรายละเอียดข้อตกลงของแม่ให้ผมฟัง โดยยกน

“มะ..ไม่มีนี่คะ น้ำไม่มีอะไรปิดบังพ่อกับแม่เลย” ฉันรีบยกมือขึ้นบอกปฏิเสธทันควัน “แล้วนี่เสื้อใคร ตัวใหญ่จัง เหมือนไม่ใช่เสื้อของเคทเลย” พ่อชี้มาที่เสื้อหนังสีดำของพี่คินทร์ที่ฉันสวมอยู่ วินาทีนี้หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่พื้นแล้วเรียบร้อย “สะ..เสื้อของพี่ชายเคทค่ะ น้ำยืมมา” ฉันฉีกยิ้มร่าให้พ่อกับแม่ แต่การจะฝืนยิ้มทั้งๆที่ตัวเองเจอเรื่องแย่ๆมา มันก็หนักหนาเอาการอยู่เหมือนกันนะ ยิ้มที่ฉันตั้งใจจะให้มันเป็นยิ้มที่ร่าเริงดูมีความสุข กลับกลายเป็นยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดในจิตใจไปซะดื้อๆเลย “แล้วเมื่อกี้ใครมาส่ง ทำไมไม่เรียกเขาเข้าบ้านก่อนล่ะลูก” แม่ถามพร้อมกับชะเง้อคอมองออกไปมองนอกบ้าน “พี่ชายของเคทค่ะ พอดีพี่เขามีธุระ เลยขอตัวกลับก่อน แต่เมื่อกี้น้ำชวนพี่เขาแล้วนะคะ” เหตุผลที่ฉันใช้อ้างกับพ่อแม่ล้วนสวนทางกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง ฉันน่ะเหรอเอ่ยชวนพี่คินทร์ แค่จะพูดให้เป็นประโยคตอนอยู่ต่อหน้าพี่คินทร์ ฉันยังทำยากเลย นับประสาอะไรกับเอ่ยชวนให้พี่คินทร์เข้ามาในบ้านล่ะ อีกอย่าง... พี่

หลังจากถูกพี่คินทร์บังคับให้กินยาคุมฉุกเฉินเสร็จเรียบร้อย เขาก็ขับรถพาฉันกลับมาบ้าน โดยมีฉันบอกทางกลับบ้านให้พี่คินทร์ได้รู้ พี่คินทร์ถามอะไร ฉันก็มีหน้าที่ตอบไป แต่การสนทนาของเรากลับไม่ได้มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยินดีที่จะพูดคุยกันเลย โดยเฉพาะพี่คินทร์ที่เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเวลาที่อยู่บนรถ แถมกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเอ็นที่ข้อมือของเขา แล้วก็ยังขับรถเร็วยิ่งกว่าอะไรดี “พี่คินทร์ขับเบาๆก็ได้ค่ะ มันอันตราย” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบากเนื่องจากตัวรถมันไม่มั่นคง เพราะพี่คินทร์ขับปาดซ้ายปาดขวาไม่ไว้หน้าใครเลย ร่างกายฉันก็เลยสั่นคลอนตามรถไปด้วย “เงียบ!” เสียงเข้มตวาดกลับมา ทำให้ร่างกายของฉันสะดุ้งเล็กน้อย “…” ฉันเงียบเสียงของตัวเองลง พลางมองออกไปนอกหน้าต่างแทน ทั้งรถเลยเกิดความเงียบและความอึดอัดขึ้นอีกครั้ง ฉันไม่กล้าพูดอะไรกับพี่คินทร์อีก ได้แค่นั่งจิกเล็บลงกับเบาะรถเพื่อเป็นหลักยึดไม่ให้ตัวเองถลาไปข้างหน้าก็เท่านั้น ในที่สุดการเดินทางอันแสนอึดอัดหัวใจก็สิ้นสุดลง เมื่อรถของพี่คินทร์เลี้ยวเข้ามาใ

“เบาๆดิพี่คินทร์ ไอ้น้ำมันร้องไห้แล้วเนี่ย!” เป็นเคทที่วิ่งเข้ามาพยุงฉัน และปัดมือของพี่คินทร์ออกไป วินาทีนี้ฉันรู้สึกขอบคุณเพื่อนอย่างเธอจริงๆ “อ่อนแอ!” พี่คินทร์ถลึงตาใส่เคท ก่อนจะเบนสายตาคมดุนั้นมาจ้องฉันเขม็ง ฉันรีบเลี่ยงการสบตาจากพี่คินทร์โดยการหันไปมองเคทแทน พลางส่งยิ้มบางเบาให้เคทไปด้วย “ไม่เป็นไรหรอกเคท น้ำเดินเองได้” “ดูแลตัวเองดีๆนะน้ำ เดี๋ยวฉันโทรหาทีหลัง” เคทยื่นมือมาลูบมือฉันเบาๆ ก่อนจะหันไปหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน พลางส่งเสียงแกมตำหนิรอดไรฟันให้คนเป็นพี่ชาย “ดูแลไอ้น้ำด้วยนะพี่คินทร์ ถึงยังไงมันก็เป็นเมียพี่!” “…” ไร้เสียงตอบกลับจากพี่คินทร์ แต่หูฉันยังคงได้ยินเสียงลมหายใจกระฟัดกระเฟียดจากคนตัวสูงอยู่ดี เขาไม่พอใจ “ไปล่ะครับพ่อแม่” พี่คินทร์หันไปไหว้คุณลุงกับคุณป้า ก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว “น้ำไปก่อนนะคะ” ฉันก็หันไปไหว้พวกท่านสองคนด้วย ก่อนจะไหว้เพื่อนพี่คินทร์อย่างพี่เฟียตเป็นการปิดท้าย ทั้งคุณลุงคุณป้าและพี่เฟียตต่างรับไหว้ฉันโดยการยกมือไหว้ตอบ

MAWNUM Talks. “ฮึก.. เคท.. น้ำเจ็บอ่ะ” ฉันโผเข้ากอดเคทแน่นเมื่อร่างกายทุกส่วนร้าวระบมไปหมด “โอ๋ๆๆ ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ยไอ้น้ำเอ๊ย!” เคทกอดตอบฉันพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นลูบแผ่นหลังฉัน ราวกับต้องการจะปลอบประโลม เคทคือน้องสาวของพี่คินทร์ เป็นเพื่อนสนิทของฉันมาตั้งแต่สมัยประถม เราเรียนห้องเดียวกัน นั่งโต๊ะใกล้กัน จนกระทั่งตอนนี้ที่เราเรียนจบมัธยมปลาย เราก็สัญญากันไว้แล้วด้วยว่าเราจะไปเรียนที่เดียวกัน คือมหาวิทยาลัยKUT เป็นมหาวิทยาลัยประจำเมืองเชียงใหม่ ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่พี่คินทร์กำลังศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์อยู่ในขณะนี้ “ฮึก.. น้ำไม่อยากหมั้นกับพี่คินทร์” น้ำตาหยดโตร่วงลงจากหางตากระทบกับแขนของฉันที่มีรอยจ้ำสีม่วงอยู่เป็นหย่อมๆ “ก็ไหนแกชอบพี่ชายฉันไง ตอนนี้ก็ได้หมั้นกันแล้ว ทำไมถึงมาร้องไห้ขี้มูกโป่งแบบนี้ล่ะ” ใช่... ที่เคทพูดมามันถูกทุกอย่างเลย ฉันแอบชอบพี่คินทร์ตั้งแต่เรียนประถมแล้ว พี่คินทร์เป็นพี่ชายที่แสนอบอุ่น พูดจาไพเราะ แถมยังอัธยาศัยดีสุดๆเลยด้วย แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉ

KINN Talks. “ฮึก.. ฟืดดด!!!” ผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวที่อยู่ในมือ ถูกผมยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากทางหางตา แล้วตามด้วยการสั่งน้ำมูกที่ดังคล้ายกับเสียงระเบิดปรมาณูลงที่ไหนสักที่ หลังจากที่ได้รับข่าวร้ายจากแม่ผู้เป็นที่รัก ผมก็มีสภาพอย่างที่เห็น เนื่องจากเมื่อคืนวานผมกลับมาเลี้ยงสังสรรค์กับครอบครัว เพราะมหาวิทยาลัยกำหนดวันหยุดยาวให้ ผมเลยตกลงกับไอ้เฟียตเพื่อนสนิทว่าจะกลับมาหาครอบครัวที่บ้านอยู่กรุงเทพ เราเรียนมหาวิทยาลัยที่อยู่เชียงใหม่กัน ดังนั้นวันหยุดยาวแบบนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้กลับมาหาครอบครัว แต่พอกลับมาปุ๊บ ผมก็พบว่าน้องสาวสุดที่รักของตัวเองได้เรียนจบแล้ว เป็นการจบมัธยมปลายด้วยเกรดเฉลี่ยที่สูงเป็นอันดับต้นๆของโรงเรียนด้วย ซึ่งแตกต่างจากผมโดยสิ้นเชิง เมื่อคืนครอบครัวของเราก็เลยจัดงานเลี้ยงให้กับน้องสาวคนนี้ของผม แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น เมื่อผมเผลอไปปล้ำเพื่อนของน้องตัวเองเข้า และความรับผิดชอบหนึ่งเดียวที่แม่ยัดเยียดให้ คือผมต้องหมั้นกับเด็กคนนั้น ซึ่งมันเป็นอะไรที่แบบ.. โคตรบรรยายความรู้สึกไม่ไ

“โอ๊ย!” ฉันทึ้งหัวตัวเองแรงๆหนึ่งทีก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ ‘ทำยังไงดีนะฟิล์มเอ๊ย ทำยังไงดี!’ ฉันบ่นอุบในใจ จ๊อก~ แต่ยังไม่ทันที่จะนึกอะไรให้หม่นหมองจิตใจ เสียงท้องที่ร้องเรียกอาหารดันร้องประท้วงขึ้นมา ฉันกุมท้องตัวเองไว้แน่น หัวคิ้วจรดเข้าหากัน รู้สึกแสบท้องเพราะยังไม่มีอาหารตกถึงตั้งแต่ตอนเช้า! ตอนเช้าฉันกินข้าวไม่ทันเพราะต้องไปเรียน ส่วนตอนเที่ยงก็เกิดเหตุการณ์บ้าๆนั่นเลยทำให้ไม่ได้กินข้าวอีก ส่วนตอนเย็นหลังจากเรียนเสร็จก็ดันลืมซื้อขึ้นมาอีก เวรกรรมของชะนีฟิล์มแท้ๆเลย เมื่อสมองด้านดีและด้านลบโต้เถียงกันจนสำเร็จก็ได้ข้อสรุปว่า ด้านลบชนะด้านดีเป็นที่เรียบร้อย จากที่ตั้งใจว่าจะอ่านวิชาที่จะต้องเรียนในวันพรุ่งนี้ ฉันกลับถูกด้านเดวิลครอบงำจิตใจให้ลงไปหาอะไรกินที่ข้างล่างเพื่อประทังชีวิตในวันนี้แทน ฉันหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเรียนก่อนจะหยิบแบงค์ร้อยออกมาสองใบแล้วรีบวิ่งออกจากห้องด้วยความเร็วแสง ร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้หอคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เดินไปพลางสูดกลิ่นหอมจากน้ำซุปไปพล

“ก็คงต้องหาเวลาไปเจรจาขอโทษพี่เขาอ่ะ แต่ตารางเรียนเราไม่มีทางตรงกับพี่เขาแน่ อีกอย่างช่วงนี้ปีสี่น่าจะเริ่มส่งโปรไฟล์เพื่อไปฝึกงานกันแล้วนะ” ฉันบอกพลางเก็บหนังสือเรียนวิชาแคลคูลัสเข้ากระเป๋าไว้เหมือนเดิมเพราะนาฬิกาข้อมือบอกเวลาใกล้เข้าเรียนแล้ว “เรียนอิ๊งห้องไหนกัน” ปิ่นถาม “เราห้องสอง” พาร์ทตอบเป็นคนแรก ฉันหยิบตารางเรียนที่ปรินท์ออกมาจากเว็บขึ้นมาดู “เราห้องสามอ่ะ” “เราห้องเดียวกับพาร์ท” ปิ่นบอกก่อนจะหันไปทางแก้ว “แล้วแก้วอ่ะ” “เราห้องหนึ่ง” แก้วบอก “โอเค งั้นแยกย้ายกันตรงนี้เลยก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันนะทุกคน” ฉันโบกมือลาเพื่อนๆ เพราะทุกคนเรียนอังกฤษกันคนละห้อง แถมหอพวกเราแต่ละคนยังคนละหออีกด้วย ฉันพักอยู่หอนอกใกล้ๆกับมหาวิทยาลัย ส่วนพาร์ทกับปิ่นอยู่หอใน แก้วอยู่คอนโดญาติซึ่งห่างจากมหาวิทยาลัยไปค่อนข้างไกลนิดหน่อย ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายสองกว่าๆแล้วด้วย เรียนคลาสนี้ก็กินเวลาไปตั้งสองชั่วโมง เลิกคลาสก็คงเย็น เพราะฉะนั้นแยกย้ายกันตรงนี้เลยดีกว่า พอเรียนเสร็จฉั

“ไอ้ฟิล์ม!!!” เสียงเรียกชื่อจากปิ่นทำให้สติฉันกระเจิดกระเจิงทั้งๆที่ใช้เวลาพยายามนั่งรวบรวมมันมาเป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว ฉันหันไปมองปิ่น ก่อนจะตอบเสียงเนือยๆเนื่องจากเอฟเฟกต์จากเหตุการณ์หน้าแตกเป็นผุยผงเมื่อช่วงเที่ยงยังคงตามหลอกหลอน “ว่าไงปิ่น” ฉันหยิบหนังสือเรียนวิชาแคลคูลัสขึ้นมาอ่านสมการฆ่าเวลาเพื่อรอเรียนวิชาภาษาอังกฤษ “แกดังใหญ่แล้วนะฟิล์ม” ดัง? อาการงงงวยตรงเข้าเล่นงานจนทำคิ้วฉันขมวด “ดังอะไรอ่ะปิ่น เรางงว่ะ” “…” ไอ้ปิ่นไม่ได้อธิบายอะไรให้ฉันฟัง มันทำเพียงแค่กวักมือเรียกฉันให้ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์หน้าจอเกือบหกนิ้วมาให้แล้วชี้นิ้วใส่มันถี่ๆ ‘ขาโหดวิศวะ ปะทะ เฟรชชี่หน้าใส’ ฉันอ่านชื่อเพจ ก่อนจะอ่านทวนซ้ำอีกรอบ นี่มันอะไรเนี่ย! “อะไรวะเนี่ย” ฉันแผดเสียงเมื่อกดเข้าดูรูปโปรไฟล์ของเพจที่ว่า รูปฉันที่ยืนเถียงกันกับรุ่นพี่สองคนนั้นเมื่อช่วงเที่ยงไงล่ะ ฉันเลื่อนนิ้วดูข้อมูลบนเพจ มันเขียนบอกว่า ‘เพจนี้เป็นเพจแฟนคลับของน้องผู้หญิงปีหน

ปึก!เสียงฝ่ามือกระทบลงบนบ่าผมหนักๆหนึ่งทีจนผมหันไปมอง เป็นไอ้คินทร์ที่เดินมาสมทบด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน“มีไรวะ” มันถามพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักๆ“นั่นมันโต๊ะกินข้าวประจำของกู” ผมพยักพเยิดหน้าไปยังโต๊ะกินข้าวของตัวเองไอ้คินทร์มองตามก่อนที่มันจะหันกลับมามองที่ผม พร้อมกับสายตาและใบหน้าที่แสดงออกถึงอาการสงสัยอยากจะโบกแม่งให้ความจำเสื่อม โทษฐานโง่เกินมนุษย์มนา...“มึงไม่เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นเหรอ” ผมถามมันพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ตัวผู้หญิงใจกล้าที่นั่งโต๊ะประจำของตัวเองอยู่“ก็เห็น แล้วไงวะ” ไอ้คินทร์ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองควายยังเรียกพี่ เผลอๆควายยังฉลาดกว่ามันนะผมว่า“เพื่อนคินทร์ ใครๆก็รู้ว่านั่นโต๊ะประจำของกูกับมึง ไม่เคยมีใครกล้านั่งมาก่อน” ผมพยายามอธิบายให้มันฟังด้วยอาการใจเย็น“อ้อ.. ให้กูจัดเลยป่ะ” ไอ้คินทร์ทำท่าพับแขนเสื้อขึ้น ใบหน้าฉายแววหื่นกามจนผมอดส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาไม่ได้“มึงพอเลยไอ้สัตว์ เดี๋ยวกูไล่เอง” ผมรั้งแขนมันไว้ก่อนจะเดินนำหน้าไปดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมกำลังจะเดินไปหาเรื่อง เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่เซนต์เดียว“น้องครับ” ผมเรียกหล

FIATT Talks. ผมนั่งกอดอกมองเพื่อนที่กำลังเดินแจกลายเซ็นให้กับบรรดานักศึกษาเฟรชชี่ที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะแสยะยิ้มให้มัน ไอ้ ‘คินทร์’ เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกับผมมาตั้งแต่สมัยมัธยม ด้วยนิสัยปากหมาของผม ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากคบด้วย มีแค่ไอ้นี่แหละที่เข้ามาคุยและอยากผูกมิตรปรองดองกัน รอยยิ้มโปรยเสน่ห์ของไอ้คินทร์ทำให้บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่สาวไซส์มินิหรือแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงที่เรียนอนุบาลก็ยังตกหลุมรักมันได้ง่ายๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ที่เด่นชัดสะดุดตาผมมากที่สุดก็เห็นจะเป็นฟันที่เรียงรายอยู่ในปากของมัน ถ้าให้นับ..ผมว่าเกินสามสิบสองซี่ หลังจากแจกอ้อย เอ้ย! ลายเซ็นเสร็จ ไอ้คินทร์ก็เดินเข้ามาหาผม แต่พวกนักศึกษาผู้หญิงคนนั้นกลับชะงักและไม่กล้าเดินเข้ามาเพียงเพราะเห็นหน้าผม พวกเธอเริ่มซุบซิบนินทาในระหว่างที่เดินหนีออกไป และถ้าให้ผมเดา.. คงเป็นเรื่องของผมที่ว่า ‘ปากหมาแต่หน้าตาเทพบุตร’ ไร้สาระชิบหาย... “หน้าบูดเป็นตูดหมาเลยนะมึง” มาถึงปุ๊บก็ปล่อยหมาออกมาทักทายผมเลย “ปากมึง

FILM Talks. “ว่ากันว่า.. มหาวิทยาลัยนี้มีรุ่นพี่คนหนึ่ง...” เสียงเจื้อยแจ้วปานนกการเวกของเพื่อนตรงหน้าดึงสติทั้งหมดของฉันไปไว้ในกำมือได้เป็นอย่างดี หลังจากที่เมื่อวานโดนอาฟเตอร์ช็อคไป ฉันก็เป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น ตื่นมาอีกทีก็โดนหามมาส่งที่ห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของคนคนนั้นยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของฉัน ผมยุ่งๆพร้อมกับใบหน้านิ่งๆแต่มีรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ หลังจากฉันโดนเขายิ้มใส่พร้อมกับประโยค ‘เหยียบตีนพี่..อยากลองดีเหรอครับน้อง J’ เข้าไป จู่ๆหัวใจฉันก็เต้นเร็วผิดปกติจนเกิดอาการลมจับ ไม่เคยมีใครยิ้มแบบนั้นใส่ฉันมาก่อน มันดูเป็นยิ้มที่หวานจนแทบหลอมละลายใครหลายคนให้ตกหลุมรัก แต่สำหรับฉันมันดูเป็นยิ้มที่เหมือนจะคุกคามข่มขู่กันชัดๆ ยิ่งคิดขนก็ยิ่งลุก บรื๋อ.... ฉันสะบัดหัวเพื่อไล่ภาพสยองออกไป ก่อนจะจดจ่ออยู่กับเรื่องเล่าของเพื่อนที่เพิ่งจะรู้จักกันเมื่อห้านาทีก่อน “รุ่นพี่คนนี้เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตอนเข้ามาปีหนึ่งนะ พี่เขาโคตรเฟี้ยวเลยเว้ย มีเรื่องกับอาจารย์ แ

“กูเนี่ยแม่งสมัครเข้ามา เห็นว่าเท่ไง ได้เป็นพี่ระเบียบ แม่งเอ๊ย... ไม่คิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้” “หึ...” ผมแค่นยิ้มให้กับความคิดของมัน หารู้ไม่ว่าพี่ระเบียบนี่แหละเหนื่อยที่สุดของการเป็นนักศึกษาแล้ว “มึงมีเพื่อนสมัครเข้ามาด้วยไหม” “มี” ผมบอก ก่อนจะสอดส่ายสายตามองหาเพื่อนของตัวเองที่ปะปนอยู่ในขบวนวิ่ง และก็เจอพวกมันสองคนที่กำลังวิ่งกันไปพลางคุยกันไปพลาง “นั่นไง สองคน” ก่อนจะชี้นิ้วไปยังเพื่อนทั้งสองคนของผมให้ไอ้ทีดู “ดีว่ะ กูนี่สมัครมาเดี่ยว ๆ เลย เพื่อนกูไม่มีใครอยากเป็นสักคน” ‘เพราะเพื่อนมึงรู้ไงว่ามันเหนื่อยแค่ไหน’ ผมได้แต่คิดในใจ และแค่นยิ้มให้กับบุคคลใสซื่อที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เกี่ยวกับการเป็นพี่ระเบียบที่กำลังวิ่งอย่างอ่อนแรงอยู่ด้านข้าง “…” “เราต้องฝึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ” ไอ้ทีถาม “คงจนกว่าจะรู้จักกันหมดมั้ง” ผมคิดว่าผมรู้จุดประสงค์ของการเข้าฝึกการเป็นพี่ระเบียบนี้ดี เป็นเพราะการเป็นพี่ระเบียบจะต้องทำงานกันเป็นกลุ่มใหญ่ ต้องช่วยกัน

“SOTUSเป็นระบบที่เรายึดและปฏิบัติกันมาตั้งแต่รุ่นพี่รุ่นแรก ๆ ของพวกเรา พวกมึงมีหน้าที่สืบต่อ! ซึ่งSOTUSเกิดจากการนำอักษรตัวแรกของคำห้าคำมาเรียงต่อกัน! คำแรก... Seniority คือ การเคารพผู้อาวุโส หรือการสำนึกในความเป็นน้องซึ่งเยาว์กว่าทั้งความรู้และประสบการณ์!” “…” “คำที่สอง... Order คือ การปฏิบัติตามระเบียบวินัย สังคมประกอบไปด้วยคนจำนวนมาก เมื่อจะทำงานใหญ่ต้องแบ่งหน้าที่กันทำ ต้องมีผู้นำและผู้ตาม การพาคนหมู่มากไปสู่ความสำเร็จได้ จำเป็นต้องมีระเบียบและรักษาวินัย” “…” “คำที่สาม... Tradition คือ การปฏิบัติตามธรรมเนียมประเพณี มีความภาคภูมิใจในธรรมเนียมประเพณีที่ได้ยึดถือปฏิบัติสืบเนื่องกันมา คุณงามความดีของธรรมเนียมประเพณีเหล่านี้ได้หล่อหลอมต่อเนื่องมาจากรุ่นก่อน ๆ สู่รุ่นน้อง และทำให้ทราบถึงความเป็นหนึ่งเดียวกัน” “…” “คำที่สี่... Unity คือ การเป็นหนึ่งเดียว หรือความสามัคคีร่วมแรงร่วมใจกัน มีใจมุ่งสู่เป้าหมายอันเดียวกัน” “…” “คำที่ห้า... คำสุดท้าย! Spirit คื

Pleum Talks. “เมื่อกี้คุยกับใครวะปลื้ม” เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ พี่เอกก็เอ่ยถาม พลางชะเง้อคอมองผู้หญิงแปลกประหลาดที่เดินออกไป “ไม่มีไร” ผมบอกปัด ๆ ก่อนจะวางแก้วน้ำอัดลมให้พี่ ๆ ทั้งสองคน หางตาเหลือบไปมองเจ้าของร่างเล็กที่เดินดูดน้ำอัดลมออกไปด้วยสายตาเรียบเฉย “แล้วสรุปมึงจะเป็นเฮดว้ากให้กูไหมเนี่ย กูรอคำตอบอยู่นะเว้ย” ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับพี่เอก เงยหน้าสบตากับรุ่นพี่ที่ตัวเองเคารพนับถือนิ่ง ๆ “ถ้าผมเป็น...” “ดีมากไอ้น้องรัก” ยังไม่ทันได้พูดเงื่อนไขเกี่ยวกับการยอมเป็นเฮดว้ากให้พี่เอกได้รับรู้ จู่ ๆ พี่แกก็ชิงตัดบทผมไปดื้อ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำโค้กของตัวเองไปดูดอย่างสบายอารมณ์ เสียงผิวปากอย่างมีความสุขของพี่เอกทำให้ผมขมวดคิ้วแน่น อะไรจะดีใจขนาดนั้น (-_- ) “เดี๋ยวกูไปสั่งข้าวให้ดีกว่า มึงเอาไรไอ้เอก” พี่นายที่นั่งเงียบมาสักพักแล้วพูดขึ้น พลางหันไปถามพี่เอกที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง “ข้าวกะเพราหมูสับก็ได้” พี่เอกว่า ก่อนจะหันมาถามผม “มึงเอาไร เดี๋ยวกูเล

เธอหันมามองผมเหมือนกัน เราจ้องตากันนิ่ง ๆ ไร้การสื่อสารใด ๆ แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าเหมือนคนตรงหน้ามีอะไรบางอย่างจะพูดกับผมนะ“เรา... เคยเจอกันมาก่อนไหม” ผมตัดสินใจถามคนตัวเล็กที่ยืนจ้องกันโดยไร้ปฏิกิริยาใด ๆ ออกไป“…”เงียบกริบ... หรือว่าเธอเป็นใบ้หรือเปล่าวะ“เอ่อ...” ผมครางออกไปแก้เก้อกับคำถามที่ไร้การตอบกลับของตัวเอง พลางยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ดี“เคย” ในที่สุดเธอก็ยอมตอบออกมาผมถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าเธอเป็นใบ้ซะอีก ไม่งั้นเราคงได้สื่อสารกันยากกว่านี้แน่ ๆ“ที่ไหน” ผมถามต่อ เพราะผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอเอามาก ๆ แต่มันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าผมเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน โดยเฉพาะดวงตาสุกใสสกาวของเธอที่ไร้ความรู้สึกคู่นั้น ยิ่งผมมองผมก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย“…” เธอไม่ตอบ แต่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจ้องผมกลับแทน“เรา... เจอกันที่ไหน” ผมถามออกไปอีกครั้ง“น้องคะ ได้แล้วค่ะ” แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบจากปากคนตัวเล็กตรงหน้า พี่เจ้าของร้านก็เรียกผม ก่อนจะยื่นน้ำสามแก้วที่สั่งไปมาให้“…” ผมยื่นแบงก์ร้อยสามใบไปให้พี่เจ้าของร้าน ก่อนจะบอกพี่เจ้าของร้านว่า “ทอนแยกนะครับ”“นี่ค

Plawan Talks.ตุบ!ตึกตัก... ตึกตัก...ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่คนตรงหน้าล้มฟุบลงไปบนพื้นทันทีหลังจากริมฝีปากเขาสัมผัสแก้มฉันได้เพียงสามวินาที เสียงหัวใจฉันเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วแบบที่ไม่ได้ตั้งตัว ทั้งร่างชาดิก สมองไร้การรับรู้ไปชั่วคราว สัมผัสร้อนวูบวาบยังคงติดตรึงอยู่ตรงผิวแก้มฉัน และมันเริ่มทำให้ทั้งใบหน้าฉันร้อนเห่อขึ้นมาอย่างรวดเร็วฉันกะพริบตาหนึ่งทีเพื่อเรียกสติอันน้อยนิดของตัวเองกลับมา ก่อนจะใช้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องลงไปยังร่างที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นดาดฟ้า ผู้ชายคนนั้นนี่... คนที่เดินชนฉันตอนเขาออกมาจากลิฟต์ตายหรือเปล่านะ... แน่นิ่งขนาดนี้“…”ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกนอนไม่หลับเพราะไม่ชินกับสถานที่ ก็เลยคิดว่าจะออกมาตากลมเล่นสักหน่อยก่อนจะนอน แต่พอมาถึงชั้นดาดฟ้า ฉันก็อ่านบทความในอินเตอร์เน็ตเพลินจนลืมดูเวลา จนกระทั่งผู้ชายคนนี้เดินเข้ามา แล้วจู่ ๆ เขาก็เข้ามากอดมาหอมแก้มฉัน แต่ก่อนเขาจะสลบไป เขาบอกขอบคุณฉันด้วยขอบคุณเรื่องอะไรกัน?สมองยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น และเป็นครั้งแรกของฉันด้วยที่โดนผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใ

Pleum Talks. วาฬตัวหนึ่งสื่อสารกับวาฬตัวอื่นด้วยความถี่ห้าสิบสองเฮิรตซ์ เพราะความถี่ที่สูงกว่าปกติเลยทำให้วาฬตัวอื่นไม่ได้ยิน มันเลยกลายเป็นวาฬที่โดดเดี่ยวที่สุดบนท้องทะเล ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก ไม่มีอะไรเลย... อืม... แปลก ผมกวาดสายตาอ่านบทความที่คนแชร์ต่อ ๆ กันมาในเฟซบุ๊ก ก่อนจะครุ่นคิดอย่างหนักเกี่ยวกับวาฬตัวดังกล่าวที่ใช้ความถี่ห้าสิบสองเฮิรตซ์ในการสื่อสารกับวาฬตัวอื่น ๆ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นมาจริง ๆ และผมไม่นึกด้วยว่าวาฬตัวนี้จะไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก เป็นเรื่องราวที่เวอร์วังเกินจินตนาการ แต่ทว่ามันกลับเป็นเรื่องจริงที่อิงได้จากวิทยาศาสตร์ “อ่านอะไรวะไอ้ปลื้ม” เสียงทุ้มจากทางด้านหลัง ทำให้ผมละสายตาจากจอโทรศัพท์ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับรุ่นพี่ในสาขาของตัวเอง “เรื่อยเปื่อย” ผมตอบเสียงเรียบ หลุบตาลงมองรูปวาฬบาลีนสีน้ำเงินแล้วกดปุ่มโฮมออกจากหน้าเฟซบุ๊ก “ตกลงมึงจะเป็นเฮดว้ากให้กูไหม อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันรับน้องแล้ว กูจะได้ส่งรายชื่อให้สาขา” “…”

“พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส”“ค่าน้ำนมบ้านพ่องร้องงี้เหรอวะ” ถึงจะเป็นเสียงที่เหมือนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่มันกลับดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของผมอย่างชัดเจน“ไหนลองร้องให้ฟังหน่อย เพลงค่าน้ำนมร้องยังไง”ก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนเมาจะไปสุดที่ตรงไหน นี่นับว่ายังดีนะที่เธอคุยกับผมรู้เรื่อง ถึงจะดูพูดเยอะจนน่ารำคาญมากก็เถอะ“แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง” แล้วเธอก็ดันร้องออกมาจริง ๆ แถมยังแผดเสียงดังลั่นห้องผมอีกด้วย “โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม”“ก็ข้ามท่อนไปไกลเกิน”คนบ้าอะไรร้องท่อนแรกแล้วกระโดดข้ามไปร้องท่อนสุดท้ายของเพลงเลยวะ จะจ้อจี้ไปไหน ผมกลั้นขำเอาไว้จนปวดหน้า“รำคาญว่ะ”บ่นว่ารำคาญกันเสร็จก็คลายวงแขนที่โอบรอบเอวผมออก ก่อนจะเอนหลังลงไปนอนราบบนเตียง ผมขมวดคิ้วมองการกระทำอันไร้ซึ่งความสมเหตุสมผลของเธออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ปกติคนที่นัดเอากันไม่ค่อยมีใครเป็นแบบนี้เท่าไหร่ เธอเป็นคนแรกเลยที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจว่าโลกใบนี้ยังมีคนไม่บ้าที่เหมือนคนบ้าอยู่ด้วยเหรอ“สบายใจยัง ไม่ร้องไห้แล้วนี่”“ร้อน ได้เปิดแอร์มั่งปะ” แทนที่จะตอบคำถามผม แต่เธอดันปัดตกประโยคคำถามของผมทิ้งอย่างไม่ใยดี แถมยังจุ

Zoon talks.ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ไม่รู้ว่าทำไมถึงตกอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนที่กำลังโอบกอดตัวเองอยู่เลยแม้แต่น้อย รับรู้เพียงว่าคนที่กำลังกระชับอ้อมกอดโหยหาความอบอุ่นตรงหน้านี้คงกำลังต้องการที่พึ่งทางใจอย่างหนักนัดเพื่อจะเอากัน แต่สภาพแบบนี้ใครจะไปทำลงผมกระชับวงแขนกอดคนตัวเล็กกว่าเอาไว้แน่น ก่อนจะเอียงตัวเบี่ยงร่างเล็กให้เข้ามาในห้อง ใช้มือข้างที่ยังว่างอยู่ดึงประตูให้ปิดลงตามเดิมแบกน้ำหนักอันน้อยนิดของเธอตรงไปยังเตียงนอน เมื่อบังคับให้เธอนั่งลงบนเตียงได้สำเร็จ ผมจึงผละตัวเองออกมายืนมองใบหน้าของอีกฝ่าย สายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีดำใสเปล่งประกายราวกับดวงตากวาง มันงดงามจนนึกเสียดายขึ้นมาทันทีเลยว่าไม่น่าต้องมาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ แบบนี้เลย“มีอะไรจะเล่าให้ฟังมั้ยครับ” เอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างระมัดระวังคำพูดเพราะไม่รู้ว่ายามนี้เธอเปราะบางมากแค่ไหน กลัวพูดอะไรไปแล้วกระทบกระทั่งจิตใจเดี๋ยวจะร้องไห้ไปกันใหญ่“มีดิ เยอะแยะ ฮึก...” เสียงหวานเอ่ยตอบพร้อมเสียงสะอื้น มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าออกลวก ๆกลิ่นแอลกอฮอล์ไม่ทราบชนิดลอยโชยออกมาจากตัวเธอจ

เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยม หยาดน้ำใสแห่งความผิดหวังและเศร้าโศกไหลรินออกจากดวงตาคู่สวยหยดแล้วหยดเล่า เธอเอาแต่เฝ้าถามตัวเองมาตั้งแต่ช่วงบ่ายที่ผ่านมาว่าตนเองทำความผิดอะไร ผู้เป็นคนรักถึงเลือกที่จะบอกเลิกกันทั้งที่ระยะเวลาที่คบกันนั้นนานถึง 5 ปี ไม่ว่าสมองจะคิดหาเหตุผลสักเท่าไหร่ก็ไม่มีเหตุผลใดไขข้อสงสัยให้เธอได้เลยมือเล็กคว้ากระป๋องเบียร์และขวดเหล้าขาวรินใส่แก้วผสมกัน ยังมีโซจูรสหวานที่ถูกเทผสมเข้าไปเพื่อให้ดื่มง่ายขึ้นอีกด้วย น้ำมึนเมาในแก้วถูกผสมจนเข้ากัน ก่อนจะถูกเจ้าของดวงหน้าแสนงดงามยกขึ้นจรดริมฝีปาก เรียวคิ้วขมวดยามที่แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหาร กลิ่นของแอลกอฮอล์ที่ผสมกันนั้นช่าง...“แย่สัส...” เสียงเล็กพึมพำหลังจากกลืนน้ำมึนเมาลงคอไม่รู้ว่า ‘แย่สัส’ ในความหมายของคนตัวเล็กนั้นหมายถึงรสชาติของแอลกอฮอล์ที่ผสมปนเปจนแยกรสชาติไม่ได้ หรือหมายถึงความรู้สึกจมดิ่งในจิตใจของเธอกันแน่Rrr!เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ทำให้มือเล็กที่กำลังถือแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นจรดริมฝีปากเป็นรอบที่สองต้องชะงัก เธอวางมันลงบนพื้น ก่อนจะใช้มือควานไปบนโซฟาที่ตนพิงอยู่ทางด้านหลัง เมื่อคว้าโ