Semua Bab HIDDEN LOVE ไม่ควรรัก: Bab 1 - Bab 7

KINN Talks. “ฮึก.. ฟืดดด!!!” ผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวที่อยู่ในมือ ถูกผมยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากทางหางตา แล้วตามด้วยการสั่งน้ำมูกที่ดังคล้ายกับเสียงระเบิดปรมาณูลงที่ไหนสักที่ หลังจากที่ได้รับข่าวร้ายจากแม่ผู้เป็นที่รัก ผมก็มีสภาพอย่างที่เห็น เนื่องจากเมื่อคืนวานผมกลับมาเลี้ยงสังสรรค์กับครอบครัว เพราะมหาวิทยาลัยกำหนดวันหยุดยาวให้ ผมเลยตกลงกับไอ้เฟียตเพื่อนสนิทว่าจะกลับมาหาครอบครัวที่บ้านอยู่กรุงเทพ เราเรียนมหาวิทยาลัยที่อยู่เชียงใหม่กัน ดังนั้นวันหยุดยาวแบบนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้กลับมาหาครอบครัว แต่พอกลับมาปุ๊บ ผมก็พบว่าน้องสาวสุดที่รักของตัวเองได้เรียนจบแล้ว เป็นการจบมัธยมปลายด้วยเกรดเฉลี่ยที่สูงเป็นอันดับต้นๆของโรงเรียนด้วย ซึ่งแตกต่างจากผมโดยสิ้นเชิง เมื่อคืนครอบครัวของเราก็เลยจัดงานเลี้ยงให้กับน้องสาวคนนี้ของผม แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้น เมื่อผมเผลอไปปล้ำเพื่อนของน้องตัวเองเข้า และความรับผิดชอบหนึ่งเดียวที่แม่ยัดเยียดให้ คือผมต้องหมั้นกับเด็กคนนั้น ซึ่งมันเป็นอะไรที่แบบ.. โคตรบรรยายความรู้สึกไม่ไ

“เบาๆดิพี่คินทร์ ไอ้น้ำมันร้องไห้แล้วเนี่ย!” เป็นเคทที่วิ่งเข้ามาพยุงฉัน และปัดมือของพี่คินทร์ออกไป วินาทีนี้ฉันรู้สึกขอบคุณเพื่อนอย่างเธอจริงๆ “อ่อนแอ!” พี่คินทร์ถลึงตาใส่เคท ก่อนจะเบนสายตาคมดุนั้นมาจ้องฉันเขม็ง ฉันรีบเลี่ยงการสบตาจากพี่คินทร์โดยการหันไปมองเคทแทน พลางส่งยิ้มบางเบาให้เคทไปด้วย “ไม่เป็นไรหรอกเคท น้ำเดินเองได้” “ดูแลตัวเองดีๆนะน้ำ เดี๋ยวฉันโทรหาทีหลัง” เคทยื่นมือมาลูบมือฉันเบาๆ ก่อนจะหันไปหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน พลางส่งเสียงแกมตำหนิรอดไรฟันให้คนเป็นพี่ชาย “ดูแลไอ้น้ำด้วยนะพี่คินทร์ ถึงยังไงมันก็เป็นเมียพี่!” “…” ไร้เสียงตอบกลับจากพี่คินทร์ แต่หูฉันยังคงได้ยินเสียงลมหายใจกระฟัดกระเฟียดจากคนตัวสูงอยู่ดี เขาไม่พอใจ “ไปล่ะครับพ่อแม่” พี่คินทร์หันไปไหว้คุณลุงกับคุณป้า ก่อนจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว “น้ำไปก่อนนะคะ” ฉันก็หันไปไหว้พวกท่านสองคนด้วย ก่อนจะไหว้เพื่อนพี่คินทร์อย่างพี่เฟียตเป็นการปิดท้าย ทั้งคุณลุงคุณป้าและพี่เฟียตต่างรับไหว้ฉันโดยการยกมือไหว้ตอบ

“มะ..ไม่มีนี่คะ น้ำไม่มีอะไรปิดบังพ่อกับแม่เลย” ฉันรีบยกมือขึ้นบอกปฏิเสธทันควัน “แล้วนี่เสื้อใคร ตัวใหญ่จัง เหมือนไม่ใช่เสื้อของเคทเลย” พ่อชี้มาที่เสื้อหนังสีดำของพี่คินทร์ที่ฉันสวมอยู่ วินาทีนี้หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่พื้นแล้วเรียบร้อย “สะ..เสื้อของพี่ชายเคทค่ะ น้ำยืมมา” ฉันฉีกยิ้มร่าให้พ่อกับแม่ แต่การจะฝืนยิ้มทั้งๆที่ตัวเองเจอเรื่องแย่ๆมา มันก็หนักหนาเอาการอยู่เหมือนกันนะ ยิ้มที่ฉันตั้งใจจะให้มันเป็นยิ้มที่ร่าเริงดูมีความสุข กลับกลายเป็นยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดในจิตใจไปซะดื้อๆเลย “แล้วเมื่อกี้ใครมาส่ง ทำไมไม่เรียกเขาเข้าบ้านก่อนล่ะลูก” แม่ถามพร้อมกับชะเง้อคอมองออกไปมองนอกบ้าน “พี่ชายของเคทค่ะ พอดีพี่เขามีธุระ เลยขอตัวกลับก่อน แต่เมื่อกี้น้ำชวนพี่เขาแล้วนะคะ” เหตุผลที่ฉันใช้อ้างกับพ่อแม่ล้วนสวนทางกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง ฉันน่ะเหรอเอ่ยชวนพี่คินทร์ แค่จะพูดให้เป็นประโยคตอนอยู่ต่อหน้าพี่คินทร์ ฉันยังทำยากเลย นับประสาอะไรกับเอ่ยชวนให้พี่คินทร์เข้ามาในบ้านล่ะ อีกอย่าง... พี่