ตอนที่ 03 แหวนหมั้น

               MAWNUM Talks.

               Rrrr!

               เสียงริงโทนจากโทรศัพท์ที่แผดเสียงขึ้น ทำให้ฉันค่อยๆลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่อยู่ใกล้กับโต๊ะข้างเตียงที่สุดควานหามัน เมื่อเจอแล้วก็รับสายและจ่อลงที่หูของตัวเองทันที ก่อนหน้านี้ผล็อยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็คือร่างกายของฉันเมื่อยล้าจนไม่มีแรงไปแล้ว

               “ฮัลโหล...” ฉันกรอกเสียงเอื่อยเฉื่อยของตัวเองลงไปในสาย

               [ไอ้น้ำ.. แกเป็นไงบ้างวะ โอเคไหม] เป็นเสียงของเคทเอง

               “น้ำโอเค” ฉันตอบเคทกลับไป ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงของตัวเอง

               [พ่อฉันโทรไปบอกพ่อแม่แกแล้วนะ เพิ่งคุยกันเสร็จเมื่อกี้เลย] ประโยคที่เคทบอกทำให้มือฉันชาจนโทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนที่นอน

               ก๊อกๆ

               เสียงเคาะประตูห้องนอนของฉันดังขึ้นสองที ฉันหันขวับไปมองที่ประตูห้องอย่างรวดเร็ว พลันความร้อนผ่าวที่ขอบตาก็ปรากฏขึ้น พ่อแม่ของฉันต้องรู้เรื่องทั้งหมดแล้วแน่นอน

               ตึกตัก... ตึกตัก...

               หัวใจฉันกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัว ฉันกลัวไปหมดทุกอย่างเลย กลัวพ่อแม่จะรับไม่ได้ กลัวพวกท่านจะเสียใจ กลัวตัวเองจะถูกด่าทอ ยิ่งพอคิดมาถึงจุดนี้แล้ว ร่างกายของฉันก็ชาวาบ ไม่ขยับไปไหน และไม่แม้กระทั่งจะเดินไปเปิดประตูบานนั้นออกเพื่อพบกับความจริง

               “น้ำ!” เสียงของแม่ฉันตะโกนเข้ามา “เปิดประตูให้แม่!”

               “ฮึก...” น้ำใสๆร่วงหล่นออกจากหางตาฉันอีกครั้ง ก่อนที่เสียงสะอื้นเบาๆจะดังขึ้นมา และถูกปิดไว้ด้วยฝีมือฉัน

               “พ่อไปเอากุญแจสำรองห้องแมวน้ำมาให้แม่เดี๋ยวนี้เลย!” นั่นเป็นเสียงคำสั่งของแม่ที่สั่งพ่อ

               ฉันรีบลุกขึ้นและเดินลงจากเตียงไปขดตัวอยู่ที่มุมห้อง เสียงด้านนอกเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่เสียงก๊อกแก๊กที่ประตูจะดังต่อมา ลูกบิดที่ควรจะล็อกไว้ถูกคนภายนอกไขออก ประตูบานใหญ่ถูกเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง

               “ฮึก... มะ..แม่” ฉันมองหน้าบุพการีทั้งสองคนด้วยอาการหวาดกลัว

               “นี่มันเรื่องอะไรน้ำ!” แม่เดินเข้ามาหาฉัน ก่อนที่ฝ่ามือของท่านจะจับที่แขนฉันแล้วกระชากร่างฉันขึ้นจากพื้น ความเจ็บที่บริเวณนั้นยิ่งทำให้น้ำตาฉันพรั่งพรูมากกว่าเดิม “อธิบายแม่มาเดี๋ยวนี้นะ!”

               “ฮึก... แม่คะ น้ำเจ็บ” นั่นเป็นเพียงประโยคสื่อสารเดียวที่ฉันสามารถพูดออกมาได้ ส่วนประโยคแก้ตัวทั้งหมดฉันไม่ขอพูด ในเมื่อทุกอย่างมันคือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขอดีตได้

               “เจ็บเหรอ?!” แม่ตวาดเสียงลั่นห้อง โดยมีพ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้ามาห้ามปราม พ่อดึงแขนแม่ไว้ และพยายามพูดเพื่อให้แม่ใจเย็น “ตอนทำทำไมไม่คิด!”

               “แม่คะ น้ำไม่ได้ตั้งใจ ฮึก...”  ฉันจับมือของแม่ที่บีบแขนของตัวเองจนเกิดอาการเจ็บไว้ มองหน้าท่านด้วยความรู้สึกเสียใจระคนรู้สึกผิด

               ใบหน้าของผู้เป็นแม่ บัดนี้มีแต่น้ำตาแห่งความเสียใจเต็มไปหมด สีหน้าของแม่แสดงออกถึงความผิดหวังในตัวฉัน โดยเฉพาะคิ้วที่ขมวดนั่น ดูก็รู้แล้วว่าท่านกลุ้มใจและกังวลมากแค่ไหน และมันยิ่งทำให้ฉันอยากจะร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมที่เห็น พ่อไม่พูดอะไร แต่ฉันก็พอเดาออกว่าท่านก็คงรู้สึกผิดหวังไม่ต่างจากแม่เท่าไหร่

               “น้ำรู้ไหม.. แม่ไม่เคยห้ามเลยถ้าน้ำจะมีแฟน แต่ทำไมต้องเป็นแบบนี้ลูก ทำไมหนูถึงทำแบบนี้ แม่ผิดหวังมากเลยนะ ทำไมน้ำเป็นเด็กไม่ดีแบบนี้” น้ำเสียงที่แม่เปล่งออกมาผสมปนเปกับเสียงสะอื้น

               “แม่.. พ่อว่าแม่ใจเย็นๆก่อนดีกว่านะ” พ่อที่พยายามห้ามแม่ก็พูดเพื่อให้แม่ใจเย็นลงด้วย

               “แม่คะ...” ฉันเรียกแม่หนึ่งคำ และพยายามจะเดินเข้าไปใกล้ แต่แม่กลับถอยห่างออกไป วินาทีนี้ฉันถึงกับชะงักปลายเท้าลง หัวใจรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างและบีบคั้นให้รู้สึกเจ็บเจียนตาย “แม่อย่าเดินหนีน้ำ ฮึก...”

               “อาทิตย์หน้า... น้ำต้องเก็บข้าวของไปอยู่กับพี่เขาที่เชียงใหม่ แม่ตกลงกับพ่อของเคทแล้ว” ประโยคเด็ดขาดของแม่ทำให้น้ำตาที่คลออยู่ในหน่วยตาของฉันร่วงหล่นลงทันที “อีกสองวันจะมีงานหมั้น น้ำเตรียมตัวไว้ พรุ่งนี้พี่เขาจะเข้ามารับน้ำไปเลือกแหวนหมั้น”

               “แม่คะ น้ำไม่อยากไปอยู่ที่เชียงใหม่” ฉันบอกแม่ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ลำพังแค่ให้ฉันหมั้นกับพี่คินทร์ก็หนักหนาสาหัสมากพออยู่แล้ว นี่ฉันต้องไปอยู่ร่วมกันกับเขา ซึ่งเขาไม่ได้มีความรักให้ฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันไม่อยากไป...

               “แล้วน้ำจะให้แม่ทำยังไง น้ำคิดว่าเรื่องแบบนี้มันยังจะแก้ปัญหาอะไรได้อีก น้ำเพิ่งเรียนจบม.ปลายนะ”

               “แม่ออกไปข้างนอกก่อน ขอพ่อคุยกับน้ำเอง” พ่อที่ยืนเงียบอยู่นาน รีบเข้ามาบอกแม่ ก่อนจะหันมามองฉันนิ่งๆด้วยความเห็นใจ ฉันรู้ว่าพ่อก็ทุกข์ไม่ต่างจากแม่