LOGINIcarusSeeing Diantha being emotional made me emotional too. Tears began forming in my eyes, and for the first time since I lost my grandmother, I let my tears fall down in front of someone else. I allowed myself to be emotional.I knew my tears weren't just because of happiness, though. It was more than that. I couldn't explain it properly, but I knew it definitely was more than just happiness.Diantha changed her position. From leaning on me, she straightened her back and turned around, and before I realized it, she was already kneeling and her arms were already wrapped around me. She embraced me so tightly, not even saying anything.It's like she was telling me that I didn't need to say anything because she already understood what I was feeling, exactly like how I always understood her first before she could even understand herself.Tumindi ang aking pag-iyak. Bumilis ang pag-agos ng aking mga luha. It seemed that all the tears I had held back were now making their appearance, maki
IcarusDiantha leaned her body into mine comfortably. The back of her head was on my shoulder, while she put her hands on top of mine that was on her waist. She had also straightened her legs.She was fully relaxed—exactly what I wanted her to be.Pareho kaming tahimik lamang na pinagmamasdan ang tanawin sa aming harapan.Magmula noong bata ako, itong parte na ito ng hacienda na ang pinakapaborito kong tambayan. Sa tuwing gusto kong mapag-isa, o gusto ko lamang na patahimikin ang ingay at ang gulo na pumapasok sa utak ko, dito ang palagi kong puntahan.Ito rin ang paboritong lugar ng lola ko. Sa katunayan, dito sa parteng ito ng hacienda ang huling lugar na pinuntahan niya bago siya dinala sa ospital, kung saan na siya nanatili hanggang sa bawian siya ng buhay.This place was very special to me, and I was very happy to show and share it with someone I'd like to spend the rest of my life with—kay Diantha."This place is beautiful," pagbasag ni Diantha sa katahimikan na bumalot sa aming
DianthaAng nagniningning kong mga mata ay lalo pa na nagningning habang nakatitig ako sa kabayo ni Icarus.It wasn't my first time seeing a horse. But it was my first time seeing one so close. And my God, Daisy was a beauty."Hi," bati ko sa kabayo na para bang sasagot ito sa akin."Is it a male or a female?" Tanong ko kay Icarus, ang aking mga mata ay nakatuon pa rin sa puting kabayo."Daisy is a she," sagot naman ni Icarus habang marahan na hinahaplos ang makintab na balahibo ni Daisy."She's beautiful," I said in pure awe."Indeed, she is." Even without looking at Icarus, I could easily tell that he was smiling so widely.After more than ten minutes of just admiring Daisy, I finally brought my attention back to Icarus."So, si Daisy ang sasakyan natin?" excited na tanong ko.Tumango si Icarus. "Yep. Would you be alright with that?""Anong klaseng tanong 'yan? Of course! Hindi ba halata sa mukha ko na excited ako, ha?"He chuckled. "Gusto ko lang makasigurado."I glanced at Daisy,
DianthaMuli kong itinulak si Icarus palayo sa akin, but he hasn't budged this time. Nanatiling nakayakap ang mga kamay niya sa aking bewang at napakalapit pa rin ng aming mga mukha sa isa't-isa."Don't change the topic, you asshole," I told him nang manumbalik na sa akin kung ano ang pinag-usapan namin bago niya hinuli ang mga labi ko. "Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. May iba pa ba talaga maliban sa akin? At wag na wag kang magsisinungaling dahil sinasabi ko sa'yo, malilintikan ka talaga sa'kin." Dinuro ko pa siya habang nanlilisik ang mga mata ko sa inis.But the asshole looked unaffected. He just kept grinning, looking like he had lost his goddamn mind.Was that really such a big deal for him? To know that I got jealous?Well, whatever he was feeling about it doesn't matter...at least for now. Dapat ko munang malaman ang sagot sa tanong ko. Only then will I be happy that he's fucking happy about me being jealous."I am waiting for your answer, Icarus," muling sabi ko. Inip na
DianthaFor the hundredth time today, I got speechless again.I knew he could tell I was jealous, and I also knew he would clock me for it, but despite knowing all that, I still wasn't able to make myself be ready for it.Mabuti na lamang at mas mabilis na akong nakakabawi.Once again, I cleared my throat. Pinilit ko rin na tingnan pa rin siya sa mga mata, as I wanted to give him the impression that I was cool and calm, kahit pa halata naman na hindi ganoon ang nararamdaman ko."Ako? Nagseselos? Asa!" Sagot ko sa kanya. "Nagtatanong lang ako because I am curious. Kung ayaw mong sagutin, edi wag. You don't have to accuse me of something I am not feeling."'Did I sound okay? Don't I sound like I was also convincing myself? Or that I was being defensive?'Iyon ang kaagad na mga itinanong ko sa aking sarili. After so many times of arguing with Icarus, and after a number of times of me denying the truth to him, I already fully knew well that sounding defensive doesn't help in making me sou
IcarusIsang matagumpay na ngisi ang namutawi sa aking mga labi nang muling napatigagal si Diantha.Ang mapula na niyang mukha ay lalo pa na namula. At dahil magkadikit ang aming mga katawan, ramdam ko rin ang mabilis at malakas na pagtibok ng kanyang puso.Sa totoo lang ay wala naman talaga sa isipan ko na bigkasin ang dalawang salita na iyon. It just slipped out of my mouth without me even realizing it. And I'd like to think it was probably because that's what Diantha was to me.She's my love. She's what love is to me.And so, using that endearment on her wasn't simply a tease. It was me, telling her what she meant to me, even though I was not doing a good job at showing it to her right at that moment.I mean, what could I do? She looked so freaking cute when she was embarrassed.Halata din na kinikilig siya, isang emosyon na ngayon lamang niya ipinakita sa akin. And damn, it felt so good to know that I was the reason why kinikilig siya.Mas lalo tuloy akong ginanahan na tawagin siya
ICARUSMahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao habang naglalakad ako. Kung saang parte ng bahay ako patungo? Hindi ko alam. I was too fucking mad that my brain had stopped working. All I know is that I need to put a distance between me and Diantha before I could say anything that would ruin the a
DIANTHAI didn't want to do it because I knew it would be rude, but I just couldn't help but stare at the three people eating with me at the same table.In a rectangular table, our sitting arrangement goes: Icarus in the middle, I am on the left side, while Ruby and Klarisse are sitting side by sid
DIANTHA"What's with the face?" Ang tanong sa akin ni Ana nang madatnan niya ako sa aking opisina na nakabusangot ang mukha. "May nakaaway ka na naman ba sa kalye? Or is it your nosy neighbor again?"Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Sana nga ay iyon lang talaga ang mga nagpapagu
DIANTHAIcarus and I were both quiet habang lulan kami ng sasakyan niya, making our way to his hacienda. It wasn't odd that I am quiet since I don't want to talk to Icarus, but for Icarus to be quiet? That's the odd thing and quite suspicious as well. With how our conversation at my house went, aka







