LOGIN“Professor Mallari, can I have a second?” anang kasamahan niyang lalaking propesor din pagpasok niya ng faculty room.
“Yes?” Lumapit siya rito na may ngiti sa mga labi.
“Do you play basketball?” tanong nito. “And by the way, I’m Professor Pangan,” pakilala nito sabay lahad ng kamay sa harapan niya.
Madali niya iyong tininanggap. “Nice meeting you.”
Napangiti si Kuatro mula sa kaniyang kinatatayuan. He wasn’t really expecting Mayumi to watch the game, but he still hoped that she’d come— and she did. Mas lalo tuloy siyang ginanahan sa paglalaro.Malakas na pito mula sa referee ang nagpabalik ng isip niya sa game.“Personal foul, number eleven! Counted, one free throw,” anang referee na sa kaniya nakatingin.Lumakas na naman ang tilian sa loob ng gym. Parang kanina lang ay iilan ang estudyanteng nanood sa kanila, ngayon halos mapuno na iyon. At ang iba roon ay mga kapwa nila guro. Kuatro knew that it wasn’t just because the varsity team has a solid fan base, but he also drew the attention of the whole campus. Siya ang dahilan kung bakit maraming tao roon. And he was sure that he will become viral because of that. Nakikini-kinita na niyang aani na naman ng samu’t saring komento iyon, karamihan ay positibo. At baka mamaya, lalap
“Mayumi!” mahinang tawag sa kaniya mula sa likuran.Paglingon niya ay tumambad sa kaniya ang hinihingal na si Ces. Nakatayo ito ilang dipa mula sa kinauupuan niya, sa isang sulok ng library at nanonood ng documentary videos. Isa iyon sa madalas niyang tambayan kapag gusto niyang mapag-isa.“Kanina pa kita hinahanap nandito ka lang pala,” mahinang wika nito at tuluyan ng lumapit sa kaniya. Naupo ito sa tabi niya.“Bakit?” tanong niya.“May game sa gym, hindi ka ba manonood?”“Game?” Napakunot ang noo niya. Hindi naman siya mahilig sa kung ano-anong event sa school nila, hindi rin siya madalas um-attend. Bawas oras lang iyon sa kaniyang pag-aaral.“Oo. May game ang department natin— mga professor. Lalaban sila sa UP Fighting Maroons,” paliwanag nito.“Sa var
“Professor Mallari, can I have a second?” anang kasamahan niyang lalaking propesor din pagpasok niya ng faculty room.“Yes?” Lumapit siya rito na may ngiti sa mga labi.“Do you play basketball?” tanong nito. “And by the way, I’m Professor Pangan,” pakilala nito sabay lahad ng kamay sa harapan niya.Madali niya iyong tininanggap. “Nice meeting you.”“So? You play?”Tumango si Kuatro. “Yes. Why?”“Okay!” masayang wika nito na ikinakunot ng noo niya. Nakita naman iyon ng kaharap. “Oh, sorry. The professors were asked to play basketball against UP Fighting Maroons. Buwan-buwan iyong ginagawa rito kada departamento, at ang department natin ang lalaban sa kanila ngayon,” paliwanag nito.“Ah . . .”&l
Tulalang nakatingin sa unahan si Mayumi, habang patuloy na nagtatalakay ang kanilang professor tungkol sa kung ano pa ang mga kayang gawin ng makabagong teknolohiya sa larangan ng telebisyon at pelikula. Totoo na mas napadadali nito ang lahat at mas nagiging kaakit-akit ang isang palabas, lalo na kapag may mga tagpuan at karakter na binabago. Iyong mga historical drama, fantasy, scifi at kung ano-ano pa na kinakailangang gamitan ng animation.Alam na iyon lahat ni Mayumi dahil madalas siyang nanonood kapag nag-e-edit na ng mga video ang editor ng kanilang kompanya. Computer animation has a vital role in television and film industry. Pero kailangan din ng pag-iingat kasi minsan, hindi na nga makatotohanan ang palabas; dahil sa tinatawag na poor video editing, lumalabas din ang poor quality ng isang eksena sa pelikula man, drama o kahit sa mga patalastas.Malayo ang nilalakbay ng isipan ni Mayumi. Naroon pa rin sa naging engkwentro nila ng pro
Tahimik na nagbabasa ng kaniyang libro si Mayumi nang may tumabi sa bench na kaniyang kinauupuan. Nasa unibersidad siya noon dahil may pasok.Hindi niya ito pinansin. She was engrossed in what she was reading. Saka, para sa lahat naman ang mga bench na roon sa ilalim ng mga punong acacia kaya wala siyang pakialam kung may katabi siya.Mabilis na dumalaan ang ilang minuto na ang tanging atensyon niya ay sa libro pa rin nakatutok. Kahit alam niyang tambayan din ng ibang estudyante o guro ang mga bench na naroon, pakiramdam niya, nag-iisa pa rin siya. Distractions were the least she could think of at that place. Bukod sa malamig ang simog ng hangin, she felt at peace there.When she was about to turn the page of the book she was reading, she was stunned when a big hand extended in front of her. May hawak itong isang resealable plasctic na may sandwiches sa loob. Doon niya nilingon ang katabi sa nangungunot na noo. Subalit, kagyat din iyong nawala nang makilala kung sino ang naroon.Umayo
“Kuatro . . .” tawag sa kaniya ng Ninang Trina niya.“Yes po, Ninang.” Nakangiting lumapit siya rito saka humalik sa pisngi nito.“Itatanong ko lang kung kumusta na ang pagtuturo ng paborito kong inanak,” wika nito, pabulong lang.Natawa siya. “What is it, Ninang?” Kilalang-kilala na niya ito. Kapag ganoong may halong pambobola ang sinasabi nito, ibig sabihin, may hihingin itong pabor sa kaniya.Napakamot sa ulo ang ninang niya. “Si Charlie kasi . . . ’Di ba alam mo naman na paborito niya ang Insane5? Magpapahingi sana ako sa iyo ng autograph nila,” anito sabay gala ng mga mata sa paligi.Ang tinutukoy nitong Charlie ay ang pangalawa nitong anak na babae. Ang Insane5 naman ay isa sa mga banda at artists ng JEM Entertainment. Namamayagpag ang karera ng mga ito ngayon hindi lamang sa Pilipinas, maging sa iba’t ibang panig mundo. Ang mga ito rin ang sinamahang concert ng kaniyang ama. At isa siya sa mga composer ng ilan sa mga sikat na kanta ng mga ito.“Iyon lang ba, Ninang? Akala ko na







