บททั้งหมดของ HOMBRES CALIENTES 4: KUATRO - LIE WITH ME: บทที่ 1 - บทที่ 10

“H-help, please . . . H-help me . . .”Napamulat si Kuatro kasabay ng pangungunot ng kaniyang noo. Naroon siya sa kaniyang sala, sa loob ng condo niya at sandaling nagpapahinga, habang hawak-hawak ang isang canned beer.Lumipad ang kaniyang mga mata kung saan niya naulinigan ang mahinang tinig na iyon— nakikiusap, may bahid ng pag-iyak. Hindi niya alam kung totoo ba iyon, o guni-guni lang dahil sa pagod na nadarama.Ilang sandaling katahimikan ang dumaan. Nanatili siya sa kinauupuan habang hinihintay kung mauulit pa ba ang narinig, pero wala naman. Binalewala niya na lang iyon dahil wala rin naman siyang inaasahang bisita. Isa pa, alas-dos na iyon ng madaling araw!“H-help! P-please . . . H-help me,” anang tinig na nagmumula sa isang babae. Sa pagkakataong iyon, mas klaro na iyon sa kaniyang pandinig, lalo na nang sabayan pa nito iyon ng pagkatok. Mahina lang iyon, halatang ayaw makabulabog sa mga katabi niyang unit.Dahan-dahang tumayo si Kuatro. Ipinatanong niya ang hawak na beer sa

Nakikipagtitigan si Mayumi sa kulay dilaw na kisame ng kaniyang silid. Sari-sari ang tumatakbo sa kaniyang isip, ngunit mas lamang doon ang nangyari sa eskwelahan niya.Kaya pala parang kilala niya ang lalaki. He is none other than Kuatro de Leon Mallari, son of the infamous lead vocalist and composer of hundreds of hit songs— J.E. Mallari! At hindi niya alam na nagtuturo pala ito. Kung sabagay, ano nga bang malalaman niya gayong tutok ang atensyon niya sa pag-aaral?Kumurap-kurap siya. Nakikita pa niya sa kisame ang mukha ng lalaking may mapanuksong ngiti. Hindi niya alam kung napansin ba siya nito, dahil hindi naman nagagawi sa puwesto niya ang mga mata ng lalaki noong nagtuturo ito. Pero sana naman hindi. Katakot-takot kasi na kahihiyan ang nadarama niya nang mga sandaling iyon.Tumagilid siya at iniunan ang magkasag-op na mga palad sa may bandang pisngi niya. Wala naman siyang masabi sa paraan ng pagtuturo nito. In fact, he’s great. Para itong well-experienced na talaga, kahit ala

“Lumuwas pa talaga tayo? Makakauwi naman ang tatay ninyo nang hindi natin sinusundo. I’m sure the company car will be waiting for him,” wika ng kaniyang ina habang inaayos ang sarili.Pagkatapos niyang kausapin sina Singco at Amelie; na madali namang pumayag sa plano niya, ang kanila namang inang si Bettina ang kinausap nila. Sinabi nila rito na sila na lang mismo ang susundo sa kanilang ama, tutal, pare-pareho namang wala silang mga pasok. Hindi na nakatanggi ang kanilang ina dahil tatlo sila.“Ngayon niyo sabihin sa aking hindi ka nagtatampo kay Tatay,” nakangising sabi ni Kuatro. Nasa kuwarto siya ng mga magulang at hinihintay na matapos ang inang mag-ayos ng sarili. Tinulungan pa niya itong magtuyo ng buhok nito para mapadali ang lahat, dahil kanina pa nakalapag ang eroplanong sinasakyan ng kaniyang ama.Dinner with the family ang napagkasunduan nilang tatlo. Siya na ang nag-arrange kung saan iyon gaganapin. Si Amelie naman ang inatasan niyang imbitahan ang kanilang Lola Pedring a

Tahimik na nagbabasa ng kaniyang libro si Mayumi nang may tumabi sa bench na kaniyang kinauupuan. Nasa unibersidad siya noon dahil may pasok.Hindi niya ito pinansin. She was engrossed in what she was reading. Saka, para sa lahat naman ang mga bench na roon sa ilalim ng mga punong acacia kaya wala siyang pakialam kung may katabi siya.Mabilis na dumalaan ang ilang minuto na ang tanging atensyon niya ay sa libro pa rin nakatutok. Kahit alam niyang tambayan din ng ibang estudyante o guro ang mga bench na naroon, pakiramdam niya, nag-iisa pa rin siya. Distractions were the least she could think of at that place. Bukod sa malamig ang simog ng hangin, she felt at peace there.When she was about to turn the page of the book she was reading, she was stunned when a big hand extended in front of her. May hawak itong isang resealable plasctic na may sandwiches sa loob. Doon niya nilingon ang katabi sa nangungunot na noo. Subalit, kagyat din iyong nawala nang makilala kung sino ang naroon.Umayo

“Professor Mallari, can I have a second?” anang kasamahan niyang lalaking propesor din pagpasok niya ng faculty room. “Yes?” Lumapit siya rito na may ngiti sa mga labi. “Do you play basketball?” tanong nito. “And by the way, I’m Professor Pangan,” pakilala nito sabay lahad ng kamay sa harapan niya. Madali niya iyong tininanggap. “Nice meeting you.” “So? You play?” Tumango si Kuatro. “Yes. Why?” “Okay!” masayang wika nito na ikinakunot ng noo niya. Nakita naman iyon ng kaharap. “Oh, sorry. The professors were asked to play basketball against UP Fighting Maroons. Buwan-buwan iyong ginagawa rito kada departamento, at ang department natin ang lalaban sa kanila ngayon,” paliwanag nito. “Ah . . .” &l