Hahamakin Ko ang Lahat Chapter 4

“Alam n’yo po ba kung paano mamatay ang isang kaluluwa na buhay pa?”

Napatigil siya, nagulat sa tanong.

“Paano?”

“’Yung alam mong wala ka nang makikita… wala ka nang maririnig... pero kailangan mo pa ring huminga.”

Mabigat ang bawat salita ni Lorie, parang hinugot sa kailaliman ng sugatang puso.

“Gano’n po ako ngayon.”

Hindi nakapagsalita si Fernan.

Ngunit sa loob niya, may biglang namuong pangako hindi lang bilang isang prosecutor, kundi bilang isang lalaki.

Hindi kita hahayaan, Lorie. Hindi habang ako si Fernan James.

Araw-araw, dumadalaw si Pia Curry sa ospital.

Lagi niyang kasama ang anak na si Jason, bitbit ang mga prutas, bulaklak, at matatamis na ngiti na kayang linlangin kahit ang pinakamasakit na kaluluwa.

Sa bawat pagpasok nila sa silid ni Lorie, tila mas lalong nagiging bahagi sila ng kanyang mundo.

Isang mundong puro puti, malamig, at walang liwanag.

“Lorie, anak,” mahinahong sabi ni Pia, ang tinig ay tila musika sa gitna ng dilim.

“Ang ganda mo pa rin kahit ganito. Alam kong kaya mong malagpasan lahat ng ito. Ang mahalaga, buhay ka.”

Pilit na ngumiti si Lorie.

Sa kabila ng hapdi at pagkawala, ramdam niya ang init sa tinig ng ginang.

“Tita Pia, salamat po sa lahat. Parang kayo na po ang pangalawang ina ko.”

Sandaling nagtagpo ang tingin nina Pia at Jason  isang tahimik na kasunduan, isang lihim na hindi kailanman mababasa ng babaeng hindi nakakakita.

Lumapit si Jason, dahan-dahan, parang ayaw makalikha ng ingay sa pagitan nilang dalawa.

“Lorie...” bulong niya, mababa at puno ng emosyon.

“Every time I see you like this, gusto kong ako na lang sana ang nasaktan.”

Hinaplos niya ang kamay ni Lorie.

Mainit. Malambot. Walang alam.

At sa haplos na iyon, nagsimulang gumuhit ang panlilinlang.

“Jason...” mahinang sabi ni Lorie, nanginginig ang tinig.

“Wag mong sisihin ang sarili mo. Hindi mo naman ginusto ang nangyari.”

Ngumiti si Jason, ngunit malamig ang ngiting iyon

isang ngiting hindi abot ng kanyang boses.

Sa ilalim ng kanyang malumanay na tinig ay ang kasinungalingang unti-unting lumalason sa puso ni Lorie.

“Hindi lang ‘yon, Lorie...”

Huminga siya nang malalim, sinadya ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig.

“Matagal ko na sanang gustong sabihin...”

Tumigil siya, tila nag-aalangan  isang eksenang sadyang nilalaro para magmukhang totoo.

“...na mahal kita.”

Parang tumigil ang oras.

Ang bawat pintig ng puso ni Lorie ay kumalabog sa kanyang tenga, parang paalala ng mga damdaming pilit niyang iniiwasan.

Hindi niya nakikita ang mukha ni Jason, pero dama niya ang panginginig ng boses nito  ang init ng palad, ang bigat ng mga salitang hindi niya inaasahan.

“Jason... wag ngayon, please.”

Pakiusap iyon ng pusong pagod, sugatan, at naliligaw.

“Hindi ko pa kaya...”

Ngunit hindi tumigil si Jason.

Lumapit pa siya, halos idikit ang labi sa tenga ng dalaga.

“Hindi ko hinihingi na mahalin mo ako ngayon, Lorie. Pero gusto kong malaman mong hindi kita iiwan. Kahit kailan.”

At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Lorie na may kumapit sa kanya sa gitna ng kadiliman.

Isang kamay na akala niya’y magdadala ng liwanag 

ngunit sa katotohanan, iyon ang kamay na magtutulak sa kanya sa bangin.

Sa labas ng pinto, nakamasid si Pia.

Tahimik, nakatayo, nakikinig sa bawat salitang binibitawan ng anak.

At sa dulo ng kanyang mga labi, sumilay ang ngiti ng tagumpay.

“Good job, my son,” bulong niya sa sarili.

“Unti-unti na nating nabubulag hindi lang ang kanyang mga matakundi pati ang kanyang puso.”

Sa isang tahimik na hallway ng St. James Hospital, naroon si Pia Curry, hawak ang cellphone, nanginginig ang kamay habang tinatawagan si Amor.

“Amor… may problema tayo,” bulong niya, halatang kinakabahan.

“Yung pulis na si Franco — ‘yung batang prosecutor na madalas bumisita kay Lorie na nagtanong na naman tungkol sa aksidente. Duda siya. Sinabi niyang may nakita raw na kakaibang marka sa gulong ng sasakyan ng mga Philip!”

Sa kabilang linya, mabilis na sumagot si Amor, halatang nabalisa.

“Damn it, Pia! Hindi ba’t sinabi ko na ayusin niyo ‘yan? Ayokong may umaamoy sa ginawa natin!”

“Ginagawa ko na ang lahat, Amor,” mariin ni Pia. “Pero kung patuloy na mag-iimbestiga ‘yung Franco na ‘yan, baka malaman ni Lorie ang totoo!”

Tahimik.

Ilang segundo bago muling nagsalita si Amor.

“Okay, I’ll handle this.”

Agad niyang dinial ang number ng isang dating kaklase  ngayon ay hepe ng pulisya.

“Pre,” wika ni Amor sa mababang tinig, “may favor ako. Alam kong busy ka, pero kailangan ko ‘to. Yung batang si Franco, ‘yung naka-assign sa kaso ng mga Philip  gusto kong ipalipat. Ngayon din.”

“Ha? Bakit?” tanong ng hepe. “Magaling ‘yon ah.”

“Hindi mo na kailangang malaman ang dahilan. Basta isipin mo na lang  may isang inaanak akong babae, si Lorie. Blind, traumatized, at ayokong mastress. Lagi siyang iniistorbo ni Franco. Naiiyak na raw tuwing nakakausap siya.”

“Ahh…” ngumiti ang hepe sa kabilang linya. “Gusto mong ilayo sa kaso?”

“Exactly.”

“Consider it done, Amor. Sa susunod na linggo, idedestino siya sa Cebu.”

Lumawak ang ngiti ni Amor. “Good. Malaking utang na loob ‘to, pre.”

At bago pa niya ibaba ang tawag, pumasok sa opisina si Pia kasama si Jason, dala ang mamahaling alak.

“Problem solved,” sabi ni Amor habang tinitingnan ang mag-ina.

“Franco’s out. By next week, Cebu na siya madedestino.”

Natawa si Jason, may halong kayabangan. “So wala nang istorbo sa plano natin?”

“Wala na,” tugon ni Amor, sabay sabong ng alak sa baso.

“Ngayon, focus tayo sa susunod na hakbang  kay Lorie.”

Ilang araw makalipas.

Ang araw ng discharge ni Lorie.

Nasa wheelchair siya, nakasuot ng itim na shades, at marahang tinutulak ni Jason palabas ng silid.

Kasunod si Pia, abala sa pag-aayos ng mga papeles, abot hanggang tenga ang ngiti.

Pagdating nila sa lobby, naroon na si Amor Curry, matikas, naka-dark suit, at may bitbit na bouquet ng lilies.

“Lorie,” bungad niya, habang kunwaring may lambing sa tinig, “how are you feeling now, iha?”

Nakangiti si Lorie, kahit halatang pagod.

“Uncle Amor… okay na po ako. Salamat po sa pagpunta.”

Umupo si Amor sa tabi niya, kunwaring may kalungkutan sa mukha.

“Lorie, gusto ko lang linawin ang lahat. Yung mga issue tungkol sa kumpanya ng papa mo puro allegations lang ‘yon. Mga taong naiinggit lang sa akin. Ni hindi tuloy nalaman ng daddy mo ang tunay na nangyari.”

Nagsalubong ang kilay ni Lorie.

“Pero… Uncle, may mga dokumento raw na nagsasabing..”