Lahat ng Kabanata ng Hahamakin Ko ang Lahat: Kabanata 1 - Kabanata 10

“Ma, ayoko! Hindi ko siya mahal!”Malakas ang boses ni Jason Curry, umalingawngaw sa buong mansyon ng mga Curry.Napatigil si Pia, ang kanyang ina, habang hawak ang tasa ng kape. Nagtagpo ang tingin nila ni Amor Curry, ang mahigpit na ama ni Jason.“Jason, hindi mo kailangang mahalin siya,” malamig na sabi ni Amor habang pinapatag ang tono ng boses. “Ang kailangan mo lang… ay pakasalan siya. Si Lorie Philip ang tanging tagapagmana ng Philip Empire. Kapag naganap ang kasal na ‘yan, maliligtas ang kumpanya natin sa pagkalugi.”Napasinghap si Jason, galit at pagkadismaya ang gumuhit sa kanyang mukha.“Hindi ako alipin ng negosyo n’yo, Dad! May buhay ako! May minamahal akong iba—si Necy!”Napalingon si Pia. “Anak, please, huwag mo nang palalain pa. Alam mong gagawin natin ‘to para sa ikabubuti ng pamilya.”“Pamilya?” mapait ang tawa ni Jason. “O para sa ikabubuti ng bulsa n’yo?”Isang malakas na hampas sa mesa ang sagot ni Amor. “Isa pa at masasampal kita, Jason! Huwag mong kalilimutan ku

Ang tinig ni Pia ay parang malamig na hangin sa umaga nakapapawi sa unang pakinig, ngunit may taglay na yelong hindi mo agad maramdaman hanggang sa huli.“Jason…” mahinang sambit ni Lorie, “nandito rin po ba siya?”Ngumiti si Pia, bahagyang umiling. “He’s on his way. Hindi ka niya matitiis.”Sa labas ng silid, dumating nga si Jason Curry nakaitim na coat, maayos ang postura, at may dalang bouquet ng lilies.Ang mukha niya ay maamo, ngunit ang mga mata… malamig, parang asong naghihintay ng utos.Pagpasok niya, agad siyang napatingin kay Lorie sa babaeng hindi na makakita, walang muwang, at handang magtiwala.“Lorie…” tawag niya, malambing ngunit may lamig na parang kalawang sa boses. “I’m sorry for what happened.”Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ng dalaga.“Kung may magagawa lang ako para mapawi ang sakit mo…”Ngumiti si Lorie, marahang pinisil ang kamay niya.“Salamat, Jason. Wala na sila, pero… andiyan ka pa rin.”Ang ngiting iyon inosente, tapat, at puno ng pag-asa a

Pinutol ni Amor ang salita niya.“Dokumento? Iha, alam mo bang kaya kong mawala lahat ng ‘yan kung gusto ko? Pero hindi ko ginawa. Alam mo kung bakit? Kasi ayokong masira ang pangalan ng papa mo. Hindi ko iririsk ang matagal naming pagkakaibigan. Tinuring ko siyang kapatid, at ikaw… anak.”Tahimik si Lorie.Hindi niya makita ang mukha ng kausap, ngunit dama niya ang lalim ng boses, ang kunwa’y sinseridad.At dahil sa kadilimang bumalot sa kanyang paningin, mas madali siyang maniwala sa mga salitang maririnig.“Uncle… salamat po,” mahina niyang sabi. “Gusto kong paniwalaan kayo.”Ngumiti si Amor, bahagyang sumulyap kina Pia at Jason na nakatayo sa gilid.“Good girl,” bulong niya sa sarili.Lumapit si Pia, hinaplos ang buhok ni Lorie.“Anak, pagkatapos mong ma-discharge, dun ka na muna sa bahay namin. Mas makakabuti ‘yan kaysa mag-isa ka sa condo. Paghahandaan natin ang lahat… kasama na ang kasal niyo ni Jason.”Natigilan si Lorie, bahagyang natawa.“Kasal? Tita, ambilis naman hindi pa

Tinitigan siya ng abogado, may alinlangan.“Sigurado ka ba, Miss Philip? Once you sign, the document becomes legally binding.”Tumango siya, kahit hindi makita ang mga matang nanlilimahid sa luha.“Yes. Gusto kong maging matatag… gaya ng itinuro nila sa akin.”At sa mismong sandaling iyon, inilapit ng abogado ang dokumento sa kanya.Hinawakan ni Lorie ang pluma, pinirmahan ang papel hindi alam na iyon ang pirma ng kanyang kapahamakan.Sa gilid ng chapel, nanatiling nakamasid si Pia, nakangiti.“Good girl,” bulong niya sa sarili.Habang si Jason, nakapamaywang, halos hindi maitago ang tagumpay sa mukha.“Soon,” sabi ni Pia, may malamig na ngiti, “magiging Curry ang lahat ng mga ari-arian ng mga Philip.”“At ako,” sagot ni Jason, “ang magiging tagapagmana ng lahat.”Ngunit hindi nila alam may mga matang nagmamasid sa dilim.Sa malayong bahagi ng kapilya, nakatayo si Franco, dating tauhan ng ama ni Lorie.Ang kanyang mga kamao’y nakasuntok, ang panga’y nakatensyon.Tahimik niyang pinan

Lumingon si Amor, hindi makapaniwala sa narinig.“So you’re both gambling the company’s future for a woman?”Matigas ang kanyang tinig, punô ng pagkadismaya.“Fine, Jason. Pero tandaan mo ‘to — once this plan fails, mawawala sa’yo lahat. Hindi lang ang mana mo, pati ang respeto ko.”Napayuko si Jason, ngunit sa ilalim ng kanyang ngiti ay may bahid ng pagmamataas.“Yes, Dad. Pero hindi ako papalpak. Trust me — I know how to play her.”Samantala, sa sala, patuloy ang mabait na usapan nina Lorie at Necy.“Ang bait mo naman, Necy,” ngiti ni Lorie, habang maingat na humihigop ng gatas na inihanda ng bagong caregiver.“Para kitang kapatid. Salamat ha, kasi kahit di mo ako kilala, inaalagaan mo ako.”Ngumiti si Necy, sabay haplos sa balikat ng dalaga.“Don’t mention it, Miss Lorie. You’re too kind. Minsan nga, naiisip ko… sayang, ang dami pa sanang matututunan sa’yo.”“Sayang?” tanong ni Lorie, inosenteng nakangiti.“Bakit mo naman nasabi ‘yan?”Umiling si Necy, ngiting mapait. “Wala, naisip