Hahamakin Ko ang Lahat Chapter 3

Ang tinig ni Pia ay parang malamig na hangin sa umaga nakapapawi sa unang pakinig, ngunit may taglay na yelong hindi mo agad maramdaman hanggang sa huli.

“Jason…” mahinang sambit ni Lorie, “nandito rin po ba siya?”

Ngumiti si Pia, bahagyang umiling. “He’s on his way. Hindi ka niya matitiis.”

Sa labas ng silid, dumating nga si Jason Curry  nakaitim na coat, maayos ang postura, at may dalang bouquet ng lilies.

Ang mukha niya ay maamo, ngunit ang mga mata… malamig, parang asong naghihintay ng utos.

Pagpasok niya, agad siyang napatingin kay Lorie  sa babaeng hindi na makakita, walang muwang, at handang magtiwala.

“Lorie…” tawag niya, malambing ngunit may lamig na parang kalawang sa boses. “I’m sorry for what happened.”

Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ng dalaga.

“Kung may magagawa lang ako para mapawi ang sakit mo…”

Ngumiti si Lorie, marahang pinisil ang kamay niya.

“Salamat, Jason. Wala na sila, pero… andiyan ka pa rin.”

Ang ngiting iyon  inosente, tapat, at puno ng pag-asa ay parang bulaklak na tinatapakan ng mga kasinungalingan.

Habang yakap ni Lorie ang dilim, yakap naman siya ng mga taong may lihim na layunin.

Ngumiti si Jason, dahan-dahan, tuso.

“Of course,” bulong niya, halos di marinig. “Habang nandito ka… hindi mo na kailangang mag-alala.”

At sa loob-loob niya, may ibang ibig sabihin ang bawat salita.

Habang nandito ka… siguradong mapapasa’kin ang lahat.

Lumabas siya ng kwarto, marahang isinara ang pinto, at sumalubong sa kanya ang malamig na tingin ng kanyang ina.

“Good job, son,” bulong ni Pia, sabay abot ng isang maliit na sobre. “Ngayon, ikaw na ang aasahan ni Lorie. At kapag nakuha mo ang tiwala niya… sa atin na ang Philip Empire.”

Ngumisi si Jason, bahagyang yumuko.

“You don’t have to worry, Mom. Wala siyang makikitang kahit anong mali  dahil… bulag siya.”

Tumaas ang kilay ni Pia. “Huwag kang masyadong kumpiyansa. Bulag siya sa paningin, pero hindi sa pakiramdam. Kaya kailangan mong magaling magpanggap.”

Umiling si Jason, kumpiyansang-kumpiyansa.

“Hindi niya ako kailanman iisiping may kinalaman ako sa aksidente. Hindi siya gano’n katalino… at masyado siyang mabait.”

“Bakit, anak,” malamig na sabi ni Pia, “nagsisimula ka na bang maawa sa kanya?”

Napangiti si Jason  isang ngiting walang kaluluwa.

“Hindi, Mom. Pero… minsan, nakakatawa lang isipin. Habang umiiyak siya sa pagkawala ng pamilya niya, ni hindi niya alam na kaming dalawa ang dahilan kung bakit sila nawala.”

Nanlamig ang paligid.

Ang mga salita ni Jason ay tila lasong pumulandit sa hangin.

Sa malayo, dumaan ang isang nurse, hindi namalayang may dalawang kaluluwang nagbubuo ng kasalanan sa gitna ng ospital na dapat ay tahanan ng paggaling.

“Siguraduhin mo, Jason,” bulong ni Pia, “na makuha mo hindi lang ang puso niya, kundi pati lahat ng papeles ng kumpanya. Kailangang sa iyo mapunta ang posisyon ni Franco bago siya makarekober.”

Ngumisi ang lalaki, dahan-dahan, at tumango.

“Walang makakaalam, Mom. Akala ng lahat, aksidente. Pero sa totoo lang—”

Tumigil siya sandali, nilingon ang saradong pinto kung saan naroon si Lorie.

“kami ang gumawa ng aksidente.”

At sa kabilang dulo ng ospital, sa madilim na hallway,

may isang lalaking nakamasid mula sa malayo — si Fernan James,

isang batang prosecutor na tahimik ngunit matalim ang isip.

Hawak niya ang isang folder na may markang:

CASE 07-14: THE PHILIP TRAGEDY.

Pinanood niya si Lorie sa loob ng silid,

nakaupo sa kama, umiiyak habang nakayakap sa unan —

isang babaeng halos mawasak sa bigat ng pagkawala.

Tahimik siyang lumanghap ng hangin.

“Hindi aksidente ‘to…” bulong niya sa sarili.

“May amoy ng dugo at pera.

At hindi ko hahayaan na walang hustisyang makamit ang babaeng ‘yon.”

Sa bawat patak ng ulan sa bintana,

parang naririnig niya ang sigaw ng nakaraan

ang putok ng baril, ang preno ng kotse,

at ang huling iyak ng isang batang babae sa gitna ng apoy.

“Nakita ko ang pattern,”

mahina niyang sabi habang binubuksan ang folder.

“Dalawang bala sa gulong. Isa sa windshield.

Walang duda  may pumatay sa kanila.”

Ngunit nang marinig niya ang tinig ni Lorie mula sa loob 

ang mahina, durog, at puno ng pangungulila na tinig 

parang may humaplos sa kanyang puso.

“Wala siyang alam…”

buntong-hininga ni Fernan, habang pinagmamasdan ang babae.

“Wala siyang kamalay-malay na pinatay ang pamilya niya.”

Tahimik niyang isinara ang folder,

ang mga mata’y nagningning sa gitna ng dilim.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng silid.

Lumabas si Pia Curry at si Jason, may mga ngiti sa labi at lamig sa mga mata.

Saglit na nagtagpo ang mga tingin nila ni Fernan.

Magaan ang ngiti ni Pia, ngunit ang aura — mabigat, mapanganib.

“Prosecutor James,” bati ni Pia. “I didn’t expect to see you here.”

“Just doing my job, Mrs. Curry,” sagot niya, kalmado pero matalim ang mga mata.

“Tinitingnan ko lang si Miss Philip. She’s under investigation protection.”

Bahagyang natawa si Pia, tila walang tinatago.

“Oh, you don’t have to worry about her. We’re taking good care of her, like family.”

“Family,” mahinang ulit ni Fernan, may bahid ng sarkasmo. “That’s comforting to hear.”

Nilingon niya si Jason, tahimik lang ang lalaki pero bakas sa mga mata ang tensyon.

Parang aso na handang kumagat kapag naramdaman ang panganib.

Pag-alis ng mag-ina, huminga nang malalim si Fernan at kumatok sa pinto.

“Miss Philip?”

Bahagyang tumaas ang ulo ni Lorie. “Sino po kayo?”

“Fernan James,” mahinahong sabi niya. “Ako po ang prosecutor na humahawak sa kaso ng aksidente ng pamilya ninyo.”

Nanahimik si Lorie. Ang mga labi niya ay bahagyang nanginig.

“Accident…” bulong niya. “So, aksidente lang talaga?”

Sandaling natigilan si Fernan. Alam niyang hindi pa panahon para sabihin ang lahat.

“Sa ngayon, Miss Philip, iyon pa lang ang opisyal na report. Pero gusto ko sanang malaman mula sa inyo kung may napansin kayong kakaiba bago ang aksidente.”

Umiling si Lorie, pinilit alalahanin. “Wala akong matandaan, Mr. James. Bigla na lang… may putok, may liwanag, tapos… dilim.”

Napahawak siya sa ulo, parang binabalikan ng trauma.

“Ang huli kong narinig, tinatawag ako ng daddy ko…”

Tahimik si Fernan.

Sa kanyang mga mata, may halong awa at paghanga.

Naroon sa harap niya ang babaeng nawalan ng lahat — magulang, paningin, at tiwala sa mundo.

“Miss Philip,” mahinahon niyang sabi, “Kung may maalala ka, kahit maliit na detalye, tawagan mo ako. Gusto kong makamit mo ang hustisya.”

Ngumiti si Lorie, pilit. “Salamat po. Pero... wala na akong magagawa. Wala na rin naman sila.”

Tumango si Fernan, ngunit bago siya umalis, biglang nagsalita si Lorie.

“Mr. James…”

“Hmm?”