3.

ARIA

Hindi ako nagulat nang sipain ako ni Rowan para gisingin kinaumagahan.

"Bumangon ka at pumasok sa loob ng bahay bago makita ng mga kapitbahay kung gaano ka kalat." Sabad niya, halos hindi man lang ako nilingon nang umalis siya papunta sa opisina.

Hindi ako makagalaw. Nanginginig ako at mahina, at may nananalasak na sakit na patuloy na kumakagat sa tagiliran ko. Parang may nag-alis ng mga organo ko at nagbuhos ng yelo sa katawan ko.

Nagpumilit akong gumapang papasok at hanapin ang telepono ko. Tinawagan ko ang matalik kong kaibigan, si Talia. "Please pumunta ka. Parang mamamatay na ako sa lamig."

Pumunta siya at agad akong dinala sa ospital. Nawalan ako ng malay dahil sa shock bago pa man kami makarating sa ospital.

Nang muling dumilat ang mga mata ko, nasa tabi ko na si Talia sa kama, mahigpit na hinahawakan ang kamay ko. Nagbuntong-hininga siya sa ginhawa. "Salamat sa Diyos gising ka na, akala ko talaga namatay ka na."

Dumaing ako habang umuupo. Hindi ba mas mabuti pang mamatay kaysa sa buhay na ito?

"Nasaan si Rowan?" Tanong ko, nakikitang nakakonekta ako sa hindi bababa sa tatlong makina.

Umiling nang galit si Talia. "Paano mo pa naitatanong ang tungkol sa taong walang awang iyon? Kinamumuhian ka niya, bakit hindi mo ito makita?!" Sigaw niya sa akin. "Iwan mo na siya!"

Hindi ko siya kayang iwan. Ibinigay ko na ang mga taon ng buhay ko sa kanya at wala akong maipapakitang bunga nito, kahit na anak man lang.

Ipinaalam sa akin ng doktor na nagkaroon ako ng pneumonia dahil sa buong gabing panunuod sa lamig, pero inireseta niya ako ng mga painkiller at gamot.

Umalis ako sa ospital habang nagmamakaawa si Talia na manatili ako. Tumanggi ako, sa halip ay ininom ko na lang ang mga painkiller para maalis ang sakit.

Pagdating ko sa bahay, nakasara ang mga p***o at napagtanto kong wala akong susi.

Nag-aatubili, tinawagan ko sa telepono si Rowan. Tinawagan ko siya nang limang beses, pero hindi siya sumagot kahit na nakumpirma ko sa sekretarya niya na nasa opisina siya.

Sa wakas ay nakumbinsi ko siyang ipasa sa kanya ang tawag kahit na binalaan niya akong huwag kailanman subukan iyon, pero kailangan kong makapasok sa bahay.

"Rowan? Please pwede ka bang umuwi? Kagagaling ko lang sa ospital at parang nawala ang susi ko."

Sumimangot si Rowan. "Bakit hindi ka na lang doon namatay? Wag mo nang abalahin ang paghingi ng susi, pinapalitan ko na lahat ng lock. Akala mo pwede kang mawala nang dalawang araw at magkunwaring nasa ospital ka lang?"

Nabigla ako at naapektuhan nang husto.

Kaya dalawang araw akong nawalan ng malay, pero sa halip na mag-alala, pinalitan niya ang mga lock?

Humigpit ang dibdib ko sa kawalan ng awa ng lalaking tinatawag kong asawa. Kung tinawagan lang niya si Talia para tanungin, makukumpirma sana niyang nawalan ako ng malay, pero hindi siya nag-abalang gawin iyon.

Tinapos ko ang tawag, walang emosyon ang mukha ko. Pumunta ako sa bahay ng tatay ko.

Binuksan ni Mr. Partridge, ang butler, ang p***o. Narinig ko ang tunog ng halakhak kahit hindi pa ako lubos na nakapasok.

"Alam ko na noon pa mang siya ay babaeng landi! Ibig mong sabihin ay nawala siya sa bahay nang dalawang araw?" Narinig kong tumawa ang stepmother ko.

"Oo. Kaka-alam ko lang kay Rowan ngayon. Hindi ako makapaniwalang ganito ang magiging anak ko!" Sabi ng tatay ko, may pagkagalit ang tono ng boses niya.

Agad na tumigil ang mga boses nila nang pumasok ako.

Tumayo ang tatay ko, humahamak nang makita ako. "Hindi ako makapaniwalang wala kang kahihiyan para magpakita rito!" Sabi niya.

Tumingin ako sa kanilang dalawa, alam kong walang saysay pang subukang ipaliwanag kung saan ako naroon nitong dalawang araw.

Kailangan ko lang ng lugar para magpahinga hanggang sa umuwi si Rowan mula sa trabaho para makauwi na rin ako.

"Kaya hindi ka lang patutot, bingi ka rin ngayon at pipi?" Sabad ng stepmother ko sa akin.

"Nasa ospital ako dahil nagkaroon ako ng pneumonia mula sa pagkukulong sa akin ni Rowan sa labas." Ipinaalam ko sa kanila.

"Sinungaling ka. Bakit naman ikukulong ka ni Rowan sa labas? Alam nating lahat na hindi kayang saktan ni Rowan ang kahit isang langaw. Tingnan mo kung paano niya trinato si Zara!" Sumigaw ang tatay ko, galit sa akin sa pangahas na paglapastangan sa imahe ng manugang niyang lalaki.

Bakit ko pa sinikap pumunta rito? Palagi akong kinamumuhian ng tatay ko simula nang mamatay ang nanay ko sa isang pagsabog sa isang pribadong isla.

Ngayon, nakatayo siya na parang hindi niya kayang tumingin sa akin. Nakita ko na ang tingin na iyon dati, tuwing naaalala niya siya.

Mahal niya ang nanay ko, pero nagtaksil ito sa kanya kasama ng kalaguyo nito sa isla, kaya inilipat niya ang lahat ng galit niya sa akin, at ako ang nagbabayad ng presyo mula noon.

Umalis ako sa bahay nila. Mas mabuti pang maabutan sa init ng araw at ulan kaysa manatili roon.

Sana pumunta na lang ako sa bahay ni Talia pero sapat na ang ginawa niya sa akin sa pananatili niya sa ospital.

Tumunog ang telepono ko. Ang boss ko ito. "Nasaan ka, Aria? May kliyente kami at kailangan namin ang kadalubhasaan mo!"

"May sakit ako, Josh."

"Hindi, hindi namin kayang mawala ang deal na ito. Pakiusap pumunta ka ngayon." Nagmakaawa siya sa akin.

Ako ang pinakamahusay na videographer sa kompanya kaya nagmadali akong pumunta kahit na sumasabog pa rin sa sakit ang tagiliran ko.

Nakarating ako sa miting, at nakilala ko ang kliyente. Nagpaplano siya ng kasal niya at gusto niyang kaming humawak ng mga video at litrato.

Nang ipinakita ko sa kanya ang mga sample kung ano ang magiging itsura nito, masaya niyang nilagdaan ang deal na nagkakahalaga ng halos dalawang libong dolyar.

Destination wedding ang magiging event kaya na-book kami para sa buong linggo.

Nagbuntong-hininga sa ginhawa ang boss ko. "Maiisip mo ba na halos mawala natin ang kliyenteng iyon? Salamat sa Diyos dumating ka nang tamang oras."

Tumingin ako sa kanya nang walang buhay, iniisip kung paano ako naging napakahalaga sa trabaho, pero hindi kailanman nakita ng asawa at pamilya ko ang halaga ko.

Nanatili ako para gumawa ng plano para sa event kasama si Josh habang tinatanong niya kung kumusta ako.

Sinabi kong okay lang ako, kahit na halos hindi ko mapigilan ang panginginig sa sakit.

"Uuwi na ako para magpahinga, Josh." Ipinaalam ko sa kanya bago umalis ng gabing iyon, mga alas nuwebe. Nanatili ako nang gabing iyon dahil umaasa akong nasa bahay na si Rowan bago ako umuwi.

Nag-vibrate ang telepono ko sa bulsa ko dahil sa isang mensahe. Nakita ko ang text mula kay Talia.

"Please pumunta ka, Aria. Ginagahasa ako!"