2.

ARIA

Napasigaw ako, hinawakan ang ulo ko habang nasusunog ang aking eskalp ng mainit na tsaa. Ibinuhos ni Rowan ang buong tasa, walang emosyon ang mukha niya.

"Sa susunod na maghain ka sa akin ng ganitong pangit na pagkain, sisiguraduhin kong magugutom ka dahil sinasayang mo ang pera ko." Malamig niyang sabi bago umalis papuntang opisina.

Pinigil ko ang panga ko, tumangging umiyak habang pinilit kong tumayo at inalis ang natitirang pagkain.

Hindi ako pumunta sa ospital kahit na nasusunog at namamaga ang eskalp ko buong araw, dulot ng matinding sakit ng ulo.

Hindi ko kailanman ipinagsumbong ang pang-aabuso ni Rowan.

Noong huli akong sumubok, sumitsit ang stepmother ko. "Kaya hindi lang ninakaw mo ang asawa ng kapatid mo, ngayon gusto mo pa siyang paratangan?"

Hindi ko na inulit pa iyon. Itinali ko ang buhok ko at pumunta sa studio na pinagtatrabahuhan ko. Videographer ako sa kompanya ko, pero halos hindi sapat ang sahod ko roon.

Nasa miting ako nang biglang tumawag si Rowan. "Nasaan ka?" Kalmado niyang tanong.

Humingi ako ng paumanhin at agad na umalis sa miting. Kapag kalmado ang tono ni Rowan, may masamang senyales iyon. "Nasa trabaho ako."

Tumawa siya. "Tinatawag mo bang trabaho ang pag-aaksaya ng oras na 'yan? Umuwi ka na, may mas mahalaga akong gagawin sa 'yo."

Umalis ako sa trabaho noong lunch break ko at nagmadaling umuwi.

Pagdating ko sa bahay, ibinigay agad sa akin ni Rowan ang pera. "Darating ang mga kaibigan ko para ipagdiwang ang bagong deal na natapos ko. Magluto ka. At sikaping walang malason."

"Pero Rowan, kailangan kong bumalik sa trabaho." Nagmakaawa ako. Bumigat ang dibdib ko nang makita ko ang nagagalit niyang mukha.

"Wag mong subukang tanungin pa ako, magluto ka na. At sikaping maging presentable para sa mga bisita ko mamayang gabi." Nangindat nang panghahamak ang mga mata niya habang lumalabas siya.

Pumunta ako sa palengke, at niluto ko ang pagkain para sa kanya, umiikot ang paningin ko habang doble ang tibok ng sakit ng ulo ko.

Nagtatrabaho si Rowan nang direkta sa ilalim ng ama niya sa Zane Corp. Siya ang panganay, at magiging CEO siya kapag namatay na ang ama niya, kaya inasahan kong pinaka-elite lang na mga tao sa bayan ang bibisita.

Halos hindi ko pa tapos ang pagluluto nang biglang bumukas nang malakas ang p***o ng kusina at pumasok si Rowan. Nakasuot na siya ng terno, mukhang male model mula sa magazine cover.

"Handa na ba ang pagkain?" Tanong niya habang lumalakad papunta sa kusina.

Tumango ako. Binuksan ni Rowan ang lahat ng putahe at tinikman ang mga ito, tapos ngumiti sa akin nang may pagpapaubaya. "Mabuti. Nasisiyahan ako sa 'yo. At least hindi ka tanga para sirain ang hapunang ito."

Tumango ako nang pagod, natatakot pang magsalita.

Sinuri niya ako. "Magpalit ka ng damit. Parang katulong ang itsura mo."

Lumingon ako para umalis pero huminto sa may pintuan. "Pwede bang tawagin ko ang katulong para tumulong sa akin sa paghahain? Hindi ako gaanong maganda ang pakiramdam…"

Dumilim ang mukha ni Rowan. "Kaya gusto mo nang maging reyna ngayon, uupo habang iba ang naghahain?" Lumapit siya. "Wala ka nang silbi bilang asawa. Maging kapaki-pakinabang ka man lang bilang katulong."

Tumingin ako sa baba, nasusunog sa hiya ang mukha ko sa masasakit niyang salita. "Pasensya na."

Hindi siya sumagot, pero humalakhak at lumakad palayo nang tumunog ang doorbell.

Nagmadali akong nagpalit at bumalik nang papasok na ang mga bisita. Apat na lalaki at tatlong babae. Lahat sila ay mga kaibigan ni Rowan, at lahat sila ay kaakit-akit, magagara ang damit, at mayabang. Bawat isa ay mula sa pinakamataas na pamilya sa Luxenburg.

"Rowan!" Tinapik ni Dimitri ang likod niya. "Congrats sa deal!"

Ngumiti si Rowan. "Salamat. Pasok kayo. Handa na ang hapunan."

Pinuno nila ang sala na parang sila ang may-ari. Puno ng halakhak, pabango, at panghuhusga ang hangin. Tumayo ako sa tabi, nakatungo ang ulo.

"Iyan ba ang asawa mo?" Tanong ng isa sa mga babae, may pang-aalipusta ang boses.

Walang nakakaalam na kasal kami ni Rowan. Palagi niyang itinatago ang kasal namin, lalo na matapos ang aksidenteng nagdulot ng peklat sa mukha ko.

Nagbalikat si Rowan. "Oo."

Nagpalitan sila ng tingin. "Medyo... pangit siya." Sabi ng kaibigan niya, si Travis, nakangisi.

"Naririto lang siya para maghain," sagot ni Rowan nang maayos. "Wala nang iba."

Naghain muna ako ng sabaw. Nanginginig ang kamay ko pero sinikap kong maging mabilis. Lumipat ako sa bawat bisita, nakatungo ang ulo habang nagbubulungan sila.

"Maiisip mo ba? Wala siyang kwenta kumpara kay Zara."

"Mas mahusay si Zara. At maganda. Bagay talaga siya."

Itinaas ni Dimitri ang baso niya. "Apropos, nasaan na si Zara?"

Ngumiti nang bahagya si Rowan, sabik magsalita tungkol sa babaeng minamahal niya. "Naglakbay siya. Pero babalik siya sa loob ng dalawang araw."

May mga bulungan ng kasiyahan.

"Mabuti. Namimiss namin siya."

Sinikap kong hindi magpakita ng reaksyon habang nagbubuhos ako ng alak sa mga baso nila. Hindi ako ipinagtanggol ni Rowan. Tumawa siya kasama ng mga kaibigan niya.

Dinala ko ang dessert. Red velvet cake at vanilla custard ito. Lumipat ako mula sa isang dulo ng mesa hanggang sa kabila.

Pagkatapos, tumayo si Dimitri at itinulak ako nang masyado akong malapit sa kanya. Hindi siya nag-abalang humingi ng paumanhin dahil sinadya niya ito.

Nahulog ang tray mula sa aking mga kamay, at tumilamsik ang makapal na custard sa mamahaling puting terno ni Dimitri.

Tumayo si Dimitri, nagniningas ang mga mata. "Alam mo ba kung magkano ang terno kong ito? Kahit ibenta ka, hindi ka sasapat na pambili nito, kaawa-awang bagay ka!"

"Pa... pasensya na po," napautal ako, makapal sa takot ang boses ko.

Alam kong mas mapait pa ang galit ni Rowan kaysa kay Dimitri, kahit na si Dimitri ang nagtulak sa akin.

Hindi niya ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag. Kinuha niya ang walang lamang platong salamin mula sa mesa at inihagis ito sa akin.

Napasigaw ako at yumuko. Tumama ang plato sa pader sa likod ko, nadurog sa maraming piraso.

Tumayo si Rowan, kumurba ang labi niya. "Binalaan na kita na huwag sirain ang hapunan ko, tapos tingnan mo ang ginawa mo."

Umatras ako, nanginginig. "Hindi ko sinasadya…"

"Lumabas ka," dumagundong siya habang hinawakan ang braso ko at itinulak papunta sa p***o. "Gusto mo akong hiyain? Sige, gawin mo iyon sa labas, sa lamig."

"Please, Rowan, pasensya na. Wag…" Nakipaglaban ako, sumisipa at kumakalmot, pero binuhat niya ako sa balikat niya at inihagis papunta sa gabi.

Malamig, at tumagos ang hangin sa tagiliran ko nang matalim. Nagtipon na naman ang mga ulap ng ulan.

"Please pabalikin mo ako," bulong ko, hinahawakan ang binti niya habang sinusubukan niyang umatras.

Tumingin siya sa akin, nasusuklam, habang sinipa niya ako palayo sa kanya. "Sobrang kaawa-awa mo, Aria. Minsan naiisip ko kung bakit ako nasumpa sa 'yo."

Pagkatapos, isinara niya nang malakas ang p***o.

Kinatok ko ito gamit ang aking mga kamao. "Rowan! Please! Malamig dito!"

Walang sagot mula sa kanya, at isinumpa ko ang araw na inialay ko ang buhay ko para iligtas siya sa nasusunog niyang kotse, pagkatapos na lahat, papunta pa naman siya noon kay Zara.

Umupo ako sa may hagdan, mahigpit na yumakap sa sarili ko habang humahagunot ang hangin sa paligid ko.

Ang huling narinig ko ay tawanan sa loob bago unti-unting nawala ang lahat at nawalan ako ng malay dahil sa lamig.