Todos os capítulos de Her Billionaire Ex-husband's Regret : Capítulo 1 - Capítulo 10

ARIA"Dalhin mo na sa akin ang mga file ngayon na! Hindi ko kayang mawala ang kontratang ito dahil sa katamaran mo!" Sumigaw ang asawa ko, si Rowan, sa telepono."Pero Rowan, tinanong kita kaninang umaga kung kailangan mo ang mga file at sinabi mong hindi." Sumigaw ako, nagulat sa paratang niyang tono sa akin."Kaya ngayon akala mo pwede mo na akong tanungin? Walang kwenta ka at pangit, ang pinakakonting kaya mong gawin ay ang maging masunurin. Dalhin mo na sa akin ang mga file na 'yon ngayon o magsisisi ka!" Sabad niya bago siya bumaba ng telepono.Alam kong seryoso si Rowan sa bawat salita niya. Naging mapang-insulto at magagalitin siya sa akin nitong nakaraang tatlong buwan. Alam kong dahil ito sa malaking deal na nagpapastress sa kanya, kaya hindi ko siya sinisisi.Nagmadali akong lumabas ng bahay, pero bumuhos ang malakas na ulan habang lumilipat ako ng bus papunta sa bus para maihatid sa kanya ang file.Isa si Rowan Zane sa mga pinakamayayamang tao sa Luxenburg, pero kahit kaila

ARIAHindi ako nagulat nang sipain ako ni Rowan para gisingin kinaumagahan."Bumangon ka at pumasok sa loob ng bahay bago makita ng mga kapitbahay kung gaano ka kalat." Sabad niya, halos hindi man lang ako nilingon nang umalis siya papunta sa opisina.Hindi ako makagalaw. Nanginginig ako at mahina, at may nananalasak na sakit na patuloy na kumakagat sa tagiliran ko. Parang may nag-alis ng mga organo ko at nagbuhos ng yelo sa katawan ko.Nagpumilit akong gumapang papasok at hanapin ang telepono ko. Tinawagan ko ang matalik kong kaibigan, si Talia. "Please pumunta ka. Parang mamamatay na ako sa lamig."Pumunta siya at agad akong dinala sa ospital. Nawalan ako ng malay dahil sa shock bago pa man kami makarating sa ospital.Nang muling dumilat ang mga mata ko, nasa tabi ko na si Talia sa kama, mahigpit na hinahawakan ang kamay ko. Nagbuntong-hininga siya sa ginhawa. "Salamat sa Diyos gising ka na, akala ko talaga namatay ka na."Dumaing ako habang umuupo. Hindi ba mas mabuti pang mamatay

ARIAWala akong paraan para umalis sa ospital, kaya kinailangan kong tawagan ang boss ko, si Josh. Binayaran niya ang operasyon ko sa buto at nagpumilit ang doktor na maghintay ako hanggang lubusan akong gumaling.Wala akong kinausap na kahit sino, pero sa araw na ilalabas na ako sa ospital, dumating si Rowan.Napataas ang kilay niya nang makita ako. Marami akong nawalang timbang, at mas payat ang itsura ko.Tumayo siya sa tabi ng kama ko, tinitingnan ako nang may pagkasuklam. "Ito ba ang paraan mo para pahalagahan mo ako, Aria?"Umirap ako, kinagat ang ngipin ko. "Bakit ko pa gagawin iyon? Malinaw naman na wala itong kahulugan sa 'yo kung ako ay mabuhay o mamatay."Lumaki ang berdeng mga mata ni Rowan sa tono ko.Napanood kong humigpit ang mga daliri ni Rowan sa kamao sa tabi niya na parang gusto niya akong sampalin. Sa halip, huminga siya nang malalim. "Tama ka. Kaawa-awa kang patutot lang. Paano ka natulog sa isang lalaki sa ganoong pampublikong lugar?"Napanumbaling ako, tumingin

ARIANamula ako, parang katulong ang itsura ko sa tabi ni Zara na maayos na maayos ang ayos at nakasuot ng bagong damit na kagagawad lang sa kanya ni Travis.Nagbubulungan ang lahat."Ugh, paano ba siya naging kapatid ni Zara? Walang kahalintulad ang itsura nila!""Hindi ba siya iyong nahuling nagpapalandi ni Zara?"Naramdaman kong gumapang ang hiya sa likod ko kahit na wala akong ginawang mali. Parang walang katapusan ang kahihiyang dinudulot ng mga taong ito.Hindi krimen ang umibig, pero tila pinaparusahan talaga ako dahil dito!Tumayo si Zara sa maliit na entablado na inupahan ng tatay para sa kanya. Nanginginig ang labi niya, tumutulo ang luha sa mga pisngi niya na parang siya ang biktima."Ang damit ko sa kaarawan…" napahikbi siya, hawak ang punit na tela gamit ang magiliw niyang mga kamay. "Sigurado akong hindi sinadya ni Aria na sirain ito. Aksidente lang siguro."Lumingon ang mga tao sa akin. May pagkasuklam sa mga mata nila at nakita kong nanghuhusga silang lahat sa akin.It

ARIANagmadali akong umuwi mula sa ospital, puno ng pag-asa. Nakita ko na ang bahay. Dumaan ako sa gate, ngumingiting malapad.Nakita ko ang mga damit ko sa lupa, sa labas mismo, at nanigas ako. Basang-basa at punit ang mga ito.Lumuhod ako, nanginginig ang mga daliri habang pinupulot ko ang scarf ko.Binuksan ni Rowan ang pinto. "Ipapasunog ko na sana ang basura mo," malamig niyang sabi.Tumingala ako sa kanya, bumigat ang dibdib ko kahit ngumiti ako sa kanya, sabik ipahayag ang magandang balita ko. "Buntis ako, Rowan! Sa wakas, makakaroon na tayo ng anak na palagi nating gusto."Sumuklam at namuhi ang mukha niya. Bumukas ang pinto sa likod niya at lumabas si Zara na nakasuot ng manipis, laseng damit-pantulog.Sumimangot si Rowan. "Sinungaling."Umiling ako, kinakapa ang bag ko para sa resulta ng test. "Totoo ito. Tingnan mo, nasa akin ang resulta ng test."Nanlisik ang mukha ni Zara sa galit. "Kanino iyan? Akala mo ba dahil buntis ka, naging espesyal ka na?"Tumawa si Rowan. Malupit