4.

ARIA

Kasama ng mensahe ang address ng isang sikat na nightclub. Kumikirot sa lalamunan ang takot, nagmadali akong kumuha ng cab papunta roon.

Hinanap ko ang room 245 sa nightclub at nang matagpuan ko ito, biglang binuksan ko ang p***o, umaasang makikita kong ligtas si Talia, kahit na parang walang magawa at balisa ang tunog niya.

Siya ang tanging mabuting bagay sa buhay ko, at kahit ang pag-iisip lang na masaktan siya ay hindi ko na kayang tiisin.

Madilim ang kwarto at may amoy sandalwood at usok. Narinig kong nagsara at nag-lock ang p***o sa likod ko.

Bigla akong natakot sa kadiliman, sinubukan kong hanapin ang light switch pero narinig ko ang isang daing habang may kamay na kumuyom sa baywang ko.

"Laura? Ikaw ba iyan, Laura? Salamat sa Diyos bumalik ka, na-miss kita." Kumagat ang gutom na labi sa mukha ko habang lumaganap ang amoy ng sandalwood sa ilong ko.

Amoy mint ang labi niya.

Itinulak ko siya nang malakas, nabigla sa kakila-kilabot na pangyayaring ito. Sino ang lalaking ito, at sino si Laura? At nasaan ang matalik kong kaibigan?

"Bitawan mo ako! Hindi ako si Laura, Aria ang pangalan ko." Sigaw ko, sumisipa at kumakalmot sa lalaki.

Pero masyado siyang matangkad at mabigat. Sa halip na bitawan ako, binuhat niya ako at maingat akong ibinaba sa kama, hinahaplos ako nang erotiko.

"Wag kang lumaban, Laura. Bibigyan kita ng masayang oras, pangako." Dumaing siya sa leeg ko.

Halos hindi ako makagalaw habang sinasalakay niya ang labi ko, tinatawag ang pangalang Laura sa buong panahon. Pinunit niya ang damit ko at pumatong sa akin, at sa lalong madaling panahon, ang tanging nagawa ko na lang ay kagatin ang labi ko habang nananatili ang mainit na luha sa mga mata ko, tumutulo nang tahimik sa aking mukha.

Una, inabuso ako ng asawa ko, at ngayon itong estrangherong ito na hindi ko man lang makita ang mukha?

Nang matapos siya, gumulong siya papalayo sa akin, isinuot ang pantalon niya at pumasok sa banyo. Agad akong tumalon mula sa kama at napilay papunta sa p***o.

Sa pagkakataong ito, bukas ito. Tumayo ako, nalilito sa biglaang liwanag, pero alam kong kailangan kong maglaho bago bumalik ang lalaki para maghanap sa kanyang Laura.

Nadurog ang puso ko sa maliliit na piraso. Ginahasa lang ba niya ako sa loob dahil sa akala niyang ibang tao ako?

Napahikbi ako sa punit na kalagayan ng damit ko na isinuot ko nang nagmamadali.

Nananakit ang hita ko habang tumatakbo ako palabas ng hallway, pero natanggap ko ang pinakamalaking pagkabigla sa buhay ko nang makita ko sina Talia at Zara, nakaupo sa mismong unang pribadong booth.

Bumubulong si Zara ng isang bagay kay Talia, at pareho silang masayang tumitingin.

"Talia?" Tinawag ko ang pansin niya, napipilay papunta sa kanya, tumatanggi akong maniwala sa ebidensyang nasa harap ng aking mga mata.

Habang ginagahasa ako ng lalaking iyon sa loob, kasabwat pala ang kaibigan ko sa stepsister ko? Kalokohan ito.

Tumingin siya at umirap nang may pagwawalang-bahala. "Ah, narito ka pala. Paano mo naman ako maililigtas, ganito kahuli dumating?"

Sumabog sa sakit ang ulo ko kasabay ng puso ko sa tono niya. Tumawa si Zara sa mga salita niya.

Ngumisi si Zara. "Paano mo pa matatawagan ang taong sobrang nakakadiring iyan para lang iligtas ka? Ang taba niya, hindi ba't matitisod agad siya sa sarili niyang paa?"

Kumislap ang maputi, walang-kapintasang balat niya sa dilim ng liwanag habang inihahagis niya ang mga salita na parang sampal sa tiyan ko.

"Ibig mong sabihin hindi ka pala ginagahasa?" Bulong ko, umaasang hindi sila kasindemonyo nito.

"Kailangan mo bang maging ganito katanga palagi? Mukha ba siyang ginahasa?" Sabad ni Zara.

Kaya ang kaibigan ko at stepsister ko ay nag-plano at ang gantimpala ko sa pagmamalasakit ay ginahasa?

Tumingin ako sa mga mata ni Talia at walang nakita; wala man lang kahihiyan, kasiyahan lang.

Doon dumaloy ang sakit at luha sa aking mga pisngi. Lumingon ako para umalis, pero hinawakan ako sa braso nina Talia at Zara.

"Binalaan na kita na iwan mo na siya sa ospital, pero tumanggi ka. Paano mo pa kayang manatili sa lalaking napopoot sa 'yo nang ganyan?" Dumura ng salita si Talia sa mukha ko. "Hindi mo ba nakikita na nalulungkot mo ang matalik kong kaibigan?"

"Matalik mong kaibigan?" Tanong ko, nanginginig ang boses.

"Oo. Akala mo ba karapat-dapat kang maging matalik na kaibigan ng katulad ni Talia?" Nanggigil na sabi ni Zara. "Sobra kang tanga, pero siguradong gumagana ang mga mata mo? Napakabuti para sa 'yo ng matalik kong kaibigan!"

Sumaksak ang pagtataksil sa dibdib ko, at mas masakit pa ito kaysa sa poot ni Rowan.

Kahit paano, may dahilan si Rowan, dahil umiibig siya kay Zara, pero itong dalawang ito ay tanging masasama at mapanlinlang lamang.

Iniwan ko sila, sobrang pagod at mahina para makipagtalo. Habang maingat akong bumababa sa hagdan, narinig ko ang mga bulungan sa likod ko, at biglang, may kamay na nagtulak sa akin pababa sa hagdan.

Gumulong ako pababa, tumatama ang braso, binti, at ulo ko sa bawat baitang. Sumisigaw ako sa nakakadurog na sakit habang bumagsak ako nang bunton sa sahig.

Nagmadaling bumaba sina Talia at Zara sa hagdan, pareho silang nag-aalala ang itsura habang tumitingin sa akin. Naakit ng sigaw ko ang ibang tao.

Nagkunwaring tumulong sina Zara at Talia na itayo ako habang may pagkaawa na sabi ni Zara. "Ay, pasensya na, Aria. Alam mo namang madilim ang club, kailangan mong maging mas maingat."

Hinawakan ni Talia ang kabilang braso ko, mahigpit na hawak, hanggang sa masaktan ako. "Alam mo namang palaging pabaya ka." Pareho silang nagpakita sa akin ng malasakit pero malinaw ang tunay nilang hangarin sa mga mata nila.

Isa sa kanila ang nagtulak sa akin pababa sa hagdan.

Nagpumilit akong tumayo, muling nabagsak nang masakit na masakit ang mga binti ko. Nagdala ng kotse ang tagapangalaga ng club at dinala ako sa ospital.

Kailangan kong manatili roon nang isang linggo pagkatapos ng operasyon, pero hindi ko iyon inalala. Alam kong kailangan kong umalis sa Luxenburg.

Kaagad na natanggal ang cast sa mga binti ko, tinawagan ko si Rowan na hindi man lang nag-abalang bisitahin ako sa buong pananatili ko.

Sumagot siya, ang malamig niyang boses ang sumalubong sa akin. "Ano ang gusto mo?"

"Kailangan kong padalhan mo ako ng kotse para sunduin ako." Sabi ko. May wheelchair ako kaya kailangan ko ng tulong.

Huminto siya. Nang bumalik ang boses niya, dumagundong ito. "May tapang ka pang humingi ng kahit ano sa akin matapos kang gumala-gala na parang patutot? Kahihiyan ka, Aria. Gusto ko ng diborsyo!"

Sobrang nabigla ako; sobrang nabigla na nahulog ang telepono mula sa kamay ko.

Kaka-hingi lang ba ng diborsyo sa akin ng asawa ko sa telepono?