KABANATA 3

RICA

Hindi ako inuwi ni Chase sa bahay.

Hindi na rin ako nakipagtalo. Hindi ko na kaya. Sobrang lakas ng buhos ng ulan na imposible nang makakita kahit ano sa harapan mo. Basang-basa ako at nanginginig nang labis na halos hindi ko na masuportahan ang sarili ko.

Mahina siyang nakipag-usap sa isa sa mga staff ng resort, nag-abot ng card, at sa loob lang ng ilang minuto ay inakay na kami patungo sa isang suite sa West Wing.

Mainit ang suite, mamahalin, at sobrang ganda para sa uri ng gabing kinakaharap ko. Diretso akong naglakad patungo sa sofa, umupo, at nanatili doon.

Hindi ko hinubad ang basang damit ko. Hindi ako gumalaw. Nakaupo lang ako doon at nakatitig sa dingding habang ang ulan ay pumupukpok sa mga bintana at ang isang bagay sa loob ko ay paulit-ulit na nawawasak.

Tahimik na gumagalaw si Chase sa paligid. Narinig ko ang pag-aayos niya sa heater. Narinig ko ang kalansing ng mga tasa sa kitchenette. Hindi siya nagsasalita at nagpapasalamat ako doon dahil wala rin naman akong masasabi.

Ipinatong niya ang isang tasa ng kape sa mesa sa tapat ko.

Nakatitig lang ako doon.

"Drink it," aniya. Hindi naman sa ma-awtoridad na paraan.

Inangat ko iyon gamit ang dalawa kong kamay dahil hindi kayang maging matatag ng isang kamay lang. Ang init ay humahawa sa mga palad ko at kumapit ako doon na para bang iyon na lang ang tanging matibay na bagay na natitira sa mundo.

Tahimik akong umiyak nang matagal. Hindi 'yong malakas at madrama. Luha lang na patuloy na umaagos kahit ilang beses ko pang punasan. Ang uri ng pag-iyak na hindi nagpapaalam at hindi humihinto kahit gustuhin mo man.

Umupo si Chase sa tabi ko. Hindi siya masyadong malapit. Sapat lang para maramdaman ko ang presensya niya.

Sa gitna niyon, muli akong nanginig sa lamig kahit na nakabukas ang heater. Basa pa rin ang mga damit ko at ang lamig ay tumagos na sa mga buto ko mula pa noong nasa garden kami, at ayaw na nitong umalis.

"Come here," sabi ni Chase.

Hindi iyon isang tanong. Pero hindi rin naman sapilitan. Kalmado lang at sigurado, tulad ng bawat salitang sinasabi niya.

Sumandal ako sa kaniya nang hindi man lang nag-iisip, at ipinalupot niya ang braso niya sa akin para ilapit ako sa kaniya. Mainit siya, matipuno, at amoy ulan na may halong amoy ng malinis na sabon sa ilalim niyon.

Umiyak pa ako nang kaunti.

Hindi niya ako sinabihang tumigil. Hindi niya sinabing magiging maayos din ang lahat. Hinawakan niya lang ako at hinayaang mawasak ang sarili ko, at ewan ko ba, iyon mismo ang kailangan ko.

Hanggang sa hindi ko na naalalang nakatulog ako.

—

Dumating ang umaga na kulay abo at tahimik.

Mabagal kong iminulat ang mga mata ko at ang unang bagay na napansin ko ay nag-iisa na ako sa sofa. May kumot na nakabalot sa akin na wala naman doon kagabi. Gumagana pa rin ang heater. Ang ulan ay humina na at naging tuloy-tuloy na lang na ambon sa labas ng bintana.

Umupo ako at tumingin sa paligid.

Walang Chase. Siguro umuwi na siya.

Naalala kong nakatulog ako sa balikat niya. Naalala ko ang init ng braso niya sa akin at ang pantay na pagtaas at pagbaba ng dibdib niya. Mabilis kong pinalis ang alalang iyon at inabot ang cellphone ko.

Tatawag ako ng taxi. Uuwi ako. Aalamin ko kung ano ang susunod na mangyayari.

Nakatitig pa rin ako sa screen habang pinipilit na paganahin ang utak ko nang bumukas ang pinto ng suite at pumasok si Chase na may dalang dalawang plastic bag.

Nakatitig lang ako sa kaniya.

Ibinaba niya ang mga plastic bag sa counter. "There's a pharmacy and a small shop about ten minutes from here. Mag-ayos ka na. Nag-order na ako ng breakfast. I'll drive you home after I shower."

Ibinuka ko ang bibig ko. Itinikom ko rin. "Hindi mo naman kailangang gawin 'yan."

"Alam ko."

Simpleng sabi niya, nang hindi naghihintay ng pasasalamat. At dahil doon, may isang bagay sa lalamunan ko ang sumikip sa paraang hindi ko pinaghandaan.

"Thank you," nagawa kong sabihin.

Tumango siya patungo sa mga plastic bag. "Go ahead."

—

Ang mga gamit sa banyo ay ang eksaktong kailangan ko. Matagal akong tumayo sa ilalim ng mainit na shower at hinayaan kong umagos ang tubig sa akin habang pinipilit kong 'wag mag-isip ng kahit ano.

Bumagsak ako nang tuluyan.

Paulit-ulit na bumabalik ang mukha ni Jordan sa akin. Ang paraan ng pagtingin niya kay Nadine. Ang paraan ng pag-abot niya rito na para bang sa kaniya ito at kailanman ay sa kaniya lang. Ang paraan ng pagtawa niya habang nakatayo ako sa ulan, mga dalawampung talampakan lang ang layo, habang pinapanood na maglaho na parang bula ang akala kong akin.

Ipinatong ko ang noo ko sa malamig na tiles at huminga nang malalim doon.

Nang sa wakas ay lumabas na ako, inabot ko ang mga damit na binili ni Chase.

Inangat ko ang mga iyon at napakurap.

Sobrang iksi ng shorts. Ang top naman ay fitted at maliit sa bahagi ng dibdib. Isinukat ko ang dalawa at tiningnan ang sarili ko bago halos matawa, na ikinagulat ko dahil akala ko ay wala nang tuwa na natitira sa akin.

Parang napakahaba ng mga binti ko. Halos hindi matakpan ng shorts ang mga legs ko at ang top naman ay nakalapat sa paraang malinaw na hindi disenyo para sa hubog ng katawan ko.

Lumabas pa rin ako. Didiretso naman na ako pauwi. Hindi na importante ang suot ko.

Nasa counter si Chase at naglalagay ng tubig sa baso nang lumabas ako. Humarap siya at ang mga mata niya ay sumulyap sa akin nang mabilis, iyong tipong ginagawa mo kapag pinipilit mong 'wag maging halata.

Tapos nag-iwas siya ng tingin.

"They were the only options available," aniya sa boses na perpekto.

“It’s fine," sabi ko. "Uuwi na rin naman ako."

Isang tuyong emosyon ang gumuhit sa mukha niya, parang natutuwa na hindi ko mawari. "I bought them based on Nadine’s size."

Bumagsak ang pangalan sa pagitan namin tulad ng isang batong inihagis sa tahimik na tubig. Pareho naming naramdaman iyon.

"Of course, alam ko ‘yon," mahinang sabi ko.

Tumikhim siya at itinuro ang mesa kung saan nakahain ang breakfast. "Eat. I already had mine. I'll be quick."

Nawala siya sa loob ng bedroom at umupo ako sa may mesa.

—

Nilaro ko lang ang pagkain sa plato ko kaysa kainin ang mga ‘yon.

Patuloy akong hinahatak ng isip ko pabalik sa garden ng resort. Ang mga kamay ni Jordan. Ang tawa ni Nadine. Ang ulan. Ang paraan ng pagsandal nito sa punong iyon na para bang pagmamay-ari niya ang mundo at ang lahat ng naroroon… pati na ang asawa ko.

Ibinaba ko ang tinidor ko at tumitig sa bintana.

Nandoon pa rin sila ngayon. Sa parehong resort na ito. Dalawang wing lang ang layo. Intimate na magkasama, at walang anumang alalahanin habang nakaupo ako rito, suot ang hiram na damit na masyadong maliit sa akin, pinipilit na huminga sa kabila ng kasikipan nito.

Bumukas ang pinto ng kwarto.

Lumingon ako at agad kong pinagsisihan na ginawa ko iyon.

Lumabas si Chase na walang ibang suot kundi ang isang puting tuwalya na nakatapis nang mababa sa baywang niya. Klarong nakalimutan niya ang damit niya. Tumawid siya patungo sa sofa kung saan nakasabit iyon sa armrest, walang kaabog-abog, at may tubig pa sa balat niya mula sa shower.

Hindi ko planong tumingin.

Pero tumingin ako.

Walo. Nabilang ko nang hindi ko sinasadya. Walong abs sa tiyan niya, iyong tipong hindi nanggaling sa gym membership kundi mula sa totoong disiplina. Malapad ang mga balikat niya at ang dibdib niya ay ang uri ng dibdib na magpapaintindi sa'yo kung bakit ang isang babae ay gagawa ng mga maling desisyon.

Isang isipin ang gumalaw sa utak ko bago ko pa man ito mapigilan.

Nadine Celestino, ano bang problema mo?

Araw-araw na nakatayo ang lalaking ito sa bahay mo tapos naghanap ka pa ng iba?

Kinuha ni Chase ang shirt niya at humarap para bumalik sa kwarto. Mabilis akong nag-iwas ng tingin, inabot ulit ang tinidor ko at nagkunwaring interesadong-interesado sa mga itlog sa plato ko.

"Chase," sabi ko bago ko pa man makapag-isip nang mabuti.

Huminto si Chase.

Pinanatili ko ang mga mata ko sa plato ko. "Ano sa tingin mo ang ginagawa nila ngayon?"

Nagkaroon ng maikling katahimikan. Saka ko narinig ang paggalaw niya, at nang tumingin ako sa kaniya, nakasandal na siya sa frame ng pinto, hawak pa rin ang shirt sa kamay niya, at nakatitig sa akin na may hindi mabasang ekspresyon.

"Probably keeping each other warm," sagot niya. "Dahil mukhang masama pa rin ang panahon."

Mabagal akong tumango. "We were good to them."

"Yeah."

"Naging sobrang bait natin sa kanila." Mas matatag ang boses ko kaysa sa inaasahan ko. "At ginawa pa rin nila 'to sa atin."

Nagpakawala siya ng isang mahabang hininga. "I know."

Tumingin kami sa isa't isa sa kabilang dulo ng kuwarto nang ilang sandali. Sa labas ng bintana, patuloy ang mabagal at kulay-abong pagbuhos ng ulan.

Pilit akong tumawa at tumingin palayo. "Maybe we should just cheat on them too."

Nagkaroon ng katahimikan sa pagitan namin.

Naramdaman kong nakatitig siya sa akin. Pinanatili ko ang mga mata ko sa bintana.

"You’re joking," sabi niya.

Humarap ako at sinalubong ang mga mata niya. "Nagbibiro ba ako?"

Pinag-aralan niya ako nang mahabang sandali. May isang bagay na nagbago sa ekspresyon niya. Hindi naman eksaktong pagkagulat. More like, pinag-iisipan niyang mabuti ang ideyang ‘yon, tinitingnan ito sa bawat anggulo.

"Paano kung gawin nga natin?" mahinang wika niya.