KABANATA 2

RICA

Alas-singko ako sinundo ni Chase.

Hindi kami gaanong nag-usap sa loob ng kotse. Ano pa nga ba ang pag-uusapan namin? Dalawa lang naman ang pupuntahan nito. Alin man sa mapapatunayan naming mali siya, o kaya naman ay tuluyan nang magugulo ang buong buhay namin.

Nakatayo ang Mondragon Resort sa dulo ng lungsod, puro salamin, may mainit na ilaw, at may aura ng yaman na hindi kailangang ipangalandakan. Ayon sa sinabi ni Chase, nirentahan ni Jordan ang buong East Wing kaya hindi ito bukas sa ibang tao.

Pero naayos na ni Chase ang lahat. Dalawang empleyado ang sumalubong sa amin sa back entrance, at kapalit ng isang pulpon ng pera, dinala nila kami sa isang service corridor palabas sa private garden ng resort sa East Wing.

Kanina pa kumukulog ang langit. Mabilis na nag-aagawan ang madidilim na ulap. Amoy na amoy ko na ang paparating na ulan.

"We have to be quick," mahabang bulong ni Chase.

Naglakad kami sa gilid ng mga puno at sa ikasandaang pagkakataon, sinabi ko sa sarili ko na wala kaming makikita. Isang bakanteng garden. Isang simpleng misunderstanding. Isang bagay na maiuuwi ko at maipagmamalaki bilang patunay na hindi ako isang tanga.

At doon ko siya nakita.

Si Jordan.

Nakatayo ang asawa ko sa pagitan ng dalawang puno ng palmera sa garden ng resort. Kaswal ang suot niya sa paraang hindi ko kahit kailan nakitang outfit niya kapag pumupunta siya sa mga business trip. Naka-linen shirt siya, nakatupi ang mga manggas, at may hawak na inumin sa isang kamay.

At nakasuksok si Nadine sa kabilang braso niya na para bang doon talaga ang pwesto nito.

Nagtatawanan sila.

Nagtatawanan na para bang ang buong mundo ay isang magandang biro na silang dalawa lang ang nakakaunawa.

Napatigil ako sa paglalakad. Hindi ko na maramdaman ang mga binti ko.

Hindi. Sumisigaw ang isip ko. Hindi, hindi, hindi.

Huminto si Chase sa tabi ko. Naramdaman kong tiningnan niya ako, isang mabilis na tingin lang, tulad ng pagtingin mo sa isang taong akala mo ay hindi nakakakita sa'yo. Para bang tinitingnan niya kung nakatayo pa ba ako.

Nakatayo pa naman ako. Pero halos hindi na.

Nanginginig ang mga kamay ko nang ilabas ko ang cellphone ko at tinawagan ang number ni Jordan.

Sa kabilang dulo ng garden, sumulyap si Jordan sa screen ng phone niya. May sinabi siya kay Nadine. Nakita kong napairap si Nadine. Saka niya sinagot ang tawag.

"Baby." Mainit ang boses niya. Masaya. Normal na normal. "I was just thinking about you. Miss na miss na kita agad."

Parang nagbara ang lalamunan ko, pero pilit kong inilabas ang mga salita. "Nasaan ka ngayon?"

"Nasa desk ko." Ang dali niyang magsinungaling, walang kapagud-pagod. "Medyo baon sa trabaho pero hindi ka mawala sa isip ko. Did you sleep okay? Ang sarap ng tulog mo nung umalis ako, ang ganda-ganda mo. Miss mo na ba ako?"

"I do," sabi ko.

"I miss you more." Mahina siyang tumawa. "Tatawagan kita bago ako matulog, okay? 'Wag kang magpapakapuyat."

Saka naputol ang tawag.

Sa kabilang dulo ng garden, ibinalik ni Jordan ang cellphone niya sa bulsa at humarap ulit kay Nadine. Inabot ni Nadine ang mukha niya at iniyuko ito bago siya hinalikan ni Jordan.

Hinalikan niya ito sa paraang tulad ng paghalik niya sa akin noon.

Biglang bumuhos ang langit. Mabilis at malakas ang bagsak ng ulan na agad na nagpabasa sa mga damit ko sa loob lang ng ilang segundo. Tumayo lang ako doon at hinayaan iyon.

Nakatayo ako sa gitna ng ulan habang pinapanood sila sa bisig ng isa't isa, habang ang mga luha ko ay umaagos sa mukha ko at humahalo sa tubig-ulan, hanggang sa hindi ko na maipagkaiba ang dalawa.

Saka tumawa si Nadine sa sinabi niya at tumalikod, sumandal sa puno.

At hindi nag-atubili si Jordan.

Kusa nang nahanap ng mga kamay niya ang katawan nito na para bang kabisadong-kabisado na kung saan pupunta. Na para bang libo-libong beses na nilang ginawa iyon.

Dahil ginawa na nga nila.

Nawalan ako ng hininga.

Inangat niya ang hita nito na para bang napakagaan nito. Na para bang hindi ako kailanman nag-exist.

Ang sumunod na nangyari ay nagwasak sa isang bagay sa loob ko na alam kong kailanman ay hindi na gagaling pa.

Pinanood ko kung paano angkinin ng asawa ko ang pinakamatalik kong kaibigan sa gitna ng ulan, at hindi ko maiwas ang mga mata ko.

Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Wala akong magawa kundi ang tumayo lang doon, tuluyang nablangko habang pinapanood ang buong mundo ko na nagiging abo sa paligid ko.

Biglang humawak ang kamay ni Chase sa braso ko.

"Tayo na," mahinang wika niya. "Sobra-sobra na ang nakita mo."

Pumayag akong hilahin niya ako palayo sa ulan, palayo kay Jordan at kay Nadine, at palayo sa mga gumuhong bagay na akala ko ay akin.

Tama siya. Sobra-sobra na ang nakita ko.

Sapat na para malaman na ang bawat bulaklak na ipinadala niya sa akin ay walang kuwenta. Ang bawat tawag, ang bawat bulong na ‘i love you', ang bawat halik sa umaga, at ang bawat pangako ng magpakailanman ay walang kakuwenta-kuwenta.

Dalawang taon ng buhay ko.

Natapon nang gano’n lang.

Hindi ako sumigaw o lumuhod man lang tulad ng ginagawa ng iba sa mga pelikula. Naglakad lang ako sa gitna ng ulan sa tabi ng isang lalaking halos hindi ko naman kilala, basang-basa, blankong-blanko ang isipan, habang may isang tanong na paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko na parang sirang plaka.

Ano bang mali sa akin?

Ano bang nagawa kong mali?