CHASING HIS MISSING HEIR

Clara Beatriz Gonzales

Nanginginig ang kamay ko habang hawak 'yong manipis na white paper. Ang lamig at ang sikip sa pakiramdam ng clinic—para akong nabuhusan ng malamig na tubig.

Positive. Four weeks pregnant.

Pilit kong pinalalamig ang ulo ko habang nakatitig sa resulta. Magkahalong takot at hindi maipaliwanag na saya ang humaplos sa puso ko. Isang sanggol—isang buhay na nabuo mula sa amin ni Damon Ezekiel Romero.

Si Damon. Ang lalaking makapangyarihan, malamig, at tinitingala sa mundo ng negosyo. Siya ang lalaking lihim kong minahal at pinaglingkuran bilang personal secretary sa loob ng dalawang taon. Kahit alam kong isa lang akong ordinaryong babaye sa buhay niya, nagbakasali ako. At ngayon, may bunga na ang mga gabi na kami lang dalawa ang magkasama.

Huminga ako nang malalim at ngumiti nang bahagya. Siguro naman, kapag nalaman ni Damon ang tungkol dito, lalambot ang puso niya. Baka sakaling magbago ang lahat. Baka pwedeng maging isang totoong pamilya kami.

Pagkalabas ko ng klinika, agad akong dumiretso sa Romero Tower. Hawak ko ang kulay puting sobre sa loob ng bag ko, tila ba iyon ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo. Kabado man, dinala ako ng mga paa ko patungo sa executive floor. Gusto kong sabihin sa kanya nang personal. Gusto kong makita ang reaksyon ng mga mata niya.

Tahimik ang hallway patungo sa opisina ni Damon. Sanay ako rito, kaya hindi na ako kumatok nang makitang bahagyang nakabukas ang malaking p***o ng kanyang silid. Ngunit bago ko pa man maitulak iyon nang tuluyan, narinig ko ang boses ng kanyang ama, si Don Fernando Romero.

"Hindi pwedeng malaman ng publiko na may mangyayari sa inyo ng babaeng iyan, Damon," maawtoridad na saad ng matanda. "Clara is just a secretary. She doesn't belong in our world."

Napatigil ako. Nanlamig ang buo kong katawan at kusang huminto ang mga paa ko sa labas ng p***o.

"Don't worry, Dad," malamig at walang kaemosyong sagot ni Damon. Ang boses niyang iyon—ang boses na madalas kong marinig kapag may winawasak siyang kalaban sa negosyo—ay parang kutsilyong tumarak sa dibdib ko. "I know my priorities. Clara is just convenient."

Nalaglag ang puso ko. Para akong sinaksak nang paulit-ulit sa gitna ng dibdib. *Convenient?* Iyon lang pala ako sa kanya? Isang bagay na madaling gamitin at itapon?

"Good," patuloy ng matanda. "Dahil nalaman ng tauhan natin na madalas siyang pumunta sa ob-gyne ngayong linggo. Kung sakaling buntis ang babaeng iyan, kailangan nating mag-ingat. Ang dugo ng mga Romero ay hindi pwedeng palakihin ng isang hampaslupa."

Napatakip ako sa aking bibig upang pigilan ang anumang tunog na pwedeng lumabas sa aking mga labi. Umatras ako nang bahagya, ngunit mas lalo akong napako sa kinatatayuan ko sa mga kasunod nilang salita.

"Anong balak mo kung magdadalang-tao nga siya?" tanong ni Don Fernando.

"Simple lang," sagot ni Damon. Walang alinlangan. Walang hesitation. "Kapag nanganak siya, kukunin ko ang bata. Ako ang magpapalaki sa anak ko bilang legal na tagapagmana ng Romero Empire. Bibigyan natin si Clara ng pera kapalit ng pananahimik niya, at sisiguraduhin kong hindi na siya muling makakalapit sa bata kahit kailan. Babayaran natin siya para mawala sa buhay natin."

Para akong nawalan ng hangin. Lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang biglang pumatak sa aking mga pisngi.

Gusto nilang kunin ang anak ko. Gusto akong itapon ni Damon na parang basahan pagkatapos kong ibigay sa kanya ang lahat-lahat. Hindi man lang niya ipaglalaban ang kung anong mayroon kami. Mas mahalaga pa rin sa kanya ang pangalan, ang kapangyarihan, at ang negosyo ng pamilya niya.

Kinuha ko ang kulay puting sobre sa aking bag at mahigpit iyon na piniga sa aking palad hanggang sa magkabukol-bukol ang papel.

Hindi ko ibibigay ang anak ko. Hinding-hindi.

Nanginig ang buo kong katawan sa halo-halong galit, takot, at labis na sakit. Dahan-dahan akong umatras mula sa pintuan, pilit na hindi gumagawa ng kahit anong ingay. Bawat hakbang ko pabalik sa elevator ay parang may mabigat na kadena na nakatali sa aking mga paa, ngunit hindi ako pwedeng magpadala sa takot.

Bumaba ako ng gusali habang nakayuko, iniiwasan ang tingin ng mga security guard at empleyado na nakakakilala sa akin. Paglabas ko ng Romero Tower, dinala ako ng hangin ng lungsod pabalik sa realidad.

Wala akong makapangyarihang pamilya. Wala akong milyun-milyong piso sa bangko para makipaglaban sa korte laban sa mga Romero. Kapag nalaman ni Damon na totoo ang hinala nila, gagamitin niya ang buo niyang kapangyarihan para kulungin ako o tuluyang ilayo sa akin ang sanggol sa tiyan ko.

Huminga ako nang malalim at pinunasan ang luha sa aking mga pisngi gamit ang likod ng aking kamay. Tumingin ako sa malaking billboard sa tapat ng kalsada kung saan nakapaskil ang seryosong mukha ni Damon Ezekiel Romero—ang lalaking minahal ko, ngunit ngayon ay ang pinakamalaking banta sa buhay ng anak ko.

Inayos ko ang hawak sa aking bag at sumakay agad sa unang taksi na huminto sa tapat ko. Sa oras na ito, alam kong wala na akong babalikan.