Chapter 2

PARANG natameme naman si Donya Alessandra dahil sa sinabi niya. Mas lumakas pa ang bulungan sa paligid. The crowd was on her side now.

Looking back to the time they were together, nagmukha siyang sugar mommy ni Marcus. Kasi bigay lang siya nang bigay. Mapapera man o gamit. Actually, hindi nga ito marunong magbayad ng utang. Marcus used to borrow money from her for betting whenever he had basketball game. At kahit isang beses ay hindi siya nito binayaran.

“What nonsense are you spouting? Don’t slander me or my son, bitch!” galit na galit na wika ng donya sa kaniya. Napahiya kasi ito sa harap ng maraming tao kaya pilit nitong pinabubulaanan ang sinabi niya. “Huwag kang magsinungaling na babae ka! Isa ka lamang hamak na private school teacher na sumasahod ng sampung libo buwan-buwan. May kaltas pa! Kaya sinong maniniwala sa’yo na ikaw ang bumili ng relong ito na nagkakahalagang libo-libo?” ani ng donya saka tumawa nang pagak. Ang mga mata nito ay nanghahamak na nakatitig sa kaniya.

She just realized how she became a fool for love. Tiniis niya ang masasakit na salita ng ina ni Marcus sa loob ng dalawang taon. Ginalang niya ito kahit hindi naman ito karapat-dapat. Tapos ganito ang balik sa kaniya. Kung tratuhin siya nito ay tila ba siya isang basura.

“Bakit hindi mo tanungin ang anak mo kung kanino galing ang relong ‘yan?” tanong niya rito pabalik. Binili niya ang Seiko Presage watch na iyon sa SM mall gamit ang credit card niya. Hinulog-hulugan niya iyon sa loob ng six months. May resibo siya. Nangangati siyang isampal iyon sa mayabang na donya.

“Mom, that’s enough. Let’s just go. People are gossiping about us already,” awat ni Marcus sa ina nito.

“No! Tell me who gave that watch to you, so this bitch could stop making up stories!” Hindi pa rin paawat ang donya.

“Mom, Eca gave this to me. Stop making a scene please,” pakiusap ni Marcus rito sa mahinang boses. Pero dahil lahat ng tao sa café ay tahimik na nanonood sa kanila, rinig na rinig pa rin ang boses nito.

Nagsinghapan ang mga nakarinig at nag-umpisa na naman ang bulungan. Napangisi siya. Kinuha niya iyong card pati ang sapatos na regalo niya dapat kay Marcus. He didn't deserve it.

"Hey! Those are my shoes!" wika ni Marcus at tangka pa sana nitong kukunin sa kaniya iyon pero tinulak niya ito palayo.

"Diyan ka sa Mama mo magpabili. Marami naman kayong pera, 'di ba? We're done!" angil niya rito bago ito tinalikuran.

Taas-noo niyang nilisan ang lugar na iyon. Magkasubong ang kilay at may galit sa mga mata niya habang binabagtas ang daan pauwi. Wala siyang pakialam kahit pinagtitinginan siya ng mga nakakasalubong dahil sa basang damit. Niyakap na lamang niya ang paper bag para matakpan kahit papano ang dibdib niya.

Binenta niya sa kaibigan ang sapatos kaya naibalik din ang pera niya. Pang-tuition na rin kasi iyon ng kapatid niyang nasa college. She loathed that encounter in the café. Akala nga niya ay iyon na ang huli na pupunta siya roon. However, after a few months, she found herself in that same café facing another rich lady.

There was this co-teacher of hers who admired her. His name was Dylan Cordova. He tried to pursue her but she refused. Ilang beses niya itong tinanggihan kasi nga bukod sa hindi pa siya nakaka-move on kay Marcus, mayaman din ito. Ayaw niya nang ma-involve sa mga mayayaman. Ang tingin kasi nila sa mahirap na gaya niya ay pera lang ang habol. Gustong umangat at makatikim ng maginhawang buhay.

“I don’t like you for my son. You’re just an opportunistic gold digger from a low profile family. Leave my son alone,” puno ng panunuyang wika ng matandang babae kay Eca.

Napangisi siya rito. Gasgas na ang linyahan nitong ganoon. Ilang beses na niya iyong narinig mula sa mga kamag-anak ni Marcus. Pati na rin sa mga taong nakapaligid sa kanila noong maging sila.

“Madam, I think you’re mistaken. Your son is the one clinging to me. Kung mayroon man kayong dapat pagsabihan na lumayo ay ang anak niyo iyon. I will not accept your false accusations. Hindi po ako oportunista o gold digger. Wala akong pakialam sa yaman niyo. Sa katunayan ay naririndi na ako sa kasusunod ng anak niyo sa’kin. Pakigapos naman. Para nang aso eh,” inis na sagot niya sa matandang babae.

Napatda ito dahil sa pagiging prangka niya. She hated people like her. Kung pwede lang sanang huwag niya na itong kausapin. Pumunta ito sa school na pinagtatrabahuhan niya at pina-excuse siya sa principal. She faced her just out of respect.

“How could you? My son is not a dog!” galit na wika ng ginang.

"Kayo po ang naunang mang-insulto sa’kin. Binabalik ko lang. Kung iyon lang ang sinadya niyo, aalis na po ako. My students are still waiting for me," sabi niya rito. Tumayo siya at diretsong lumabas sa café na iyon.

Imbes na bumalik sa school ay naglakad siya. She just walked aimlessly until she reached the seaside. Wala masyadong tao kaya nakahinga siya nang maluwag. Naupo siya sa buhangin habang pinagmamasdan ang mga alon. Naramdaman niyang nabasa ang kaniyang pisngi. At first, she thought it was rain. Luha pala niya.

She cried hard. Not the pretty kind. It was ugly, desperate, and breathless like she was drowning on dry land. She fought back and won the argument. But winning didn't make it hurt any less.

It scarred.

 

FROM a short distance away, a young man stood there with an angelic, almost fragile face. His eyes never left her.  Hindi siya makalapit kaya nagkasya na lamang siyang tanawin ang dalaga mula sa kinatatayuan niya.

"Young Master, aren’t we going home yet?" the butler asked. His voice was careful, like he’d been waiting for hours but didn’t dare to rush him.

"I want to wipe her tears away… I want to erase all the pain she’s feeling. How should I do that, Victor?" Hiro murmured. Mababa ang tinig pero maririnig pa rin sa boses niya ang determinasyon.

The butler named Victor looked at his young master in quiet confusion. Nakakunot din ang noo nito. "What do you mean, Young Master?" he asked. This was the first time his young master had shown interest in anyone. Lalong-lalo na sa isang babae.

"I want her to be mine," he said simply. He sounded innocent, like a child asking for a toy. But his eyes burned with strange possessiveness.