Chapter 1

Parañaque City, Metro Manila, Philippines, July 2021

"MARCUS, guess what's special about this day." Eca beamed at her boyfriend, Marcus Alcantara. Her eyes sparkling with joy.

She was the one who asked him out today. Because today was special. Tinapos niya lahat ng paperwork niya kahapon para malaanan niya ng oras ang araw na ito. She saved this entire day for the two of them. For them.

"Did you... get a new tutee?" he guessed casually.

Her smile faltered. "Hindi!" tanggi niya habang napapanguso. Para kasing gusto niyang magtampo.

"Did your salary increase?" he tried again, still not getting it.

Napairap si Eca sa binata. Nakaramdam siya ng kaunting kirot sa dibdib. Mukhang wala talaga itong ideya kung anong araw ngayon. Palagi na lang. Last year ganito din ang nangyari. Hindi nito alam. Nakalimutan nito. Kung hindi niya ito inaya na lumabas ay hindi sila makakapag-celebrate.

"It's our anniversary, Marcus. Happy second anniversary!" masiglang bati ni Eca saka ibinigay sa nobyo ang paper bag na naglalaman ng regalo niya rito. Pinag-ipunan niya ang laman niyon galing sa sahod niya. She bought him the basketball shoes he wanted. Mahigit apat na libo ang halaga niyon. Samantalang iyong sapatos niya ay nabili niya ng one hundred ninety-nine pesos lang sa online shop.

They had been together for two years now. Sa two years na iyon ay palaging nakakalimutan ni Marcus ang monthsary, anniversary, pati nga birthday niya. It was not like she was comparing but she never let any special day in his life passed by without giving him something. Whether it was his birthday, the day his basketball team won a tournament, or when he first started a job.

She always remembered. But he never did. Kahit simpleng pagbati man lang sana. Okay na siya sa ganoon kahit walang regalo. Pero kahit iyon ay hindi nito kailanman nagawa.

However, she didn’t break up with him. She stayed because she loved him. Umasa siya na magbabago pa ito. He was never like this when they weren’t in a relationship yet. He was always thoughtful, caring, and sweet. Palaging may 'I love you' sa bawat text. But he changed when he got her 'yes'.

Nakilala niya ito nang lumipat siya sa school na pinagtatrabahuhan niya ngayon. Late kasi lagi ang sahod doon sa una niyang school kaya nang matapos ang school year ay nag-apply siya sa iba. Buti na nga lang at nakapasok siya kahit pandemic. Hybrid learning ang set-up kaya palaging maraming paperwork.

"Happy second anniversary, honey. What's inside?" ani ni Marcus at sabik na binuksan ang paper bag para makita ang laman.

Kinuha nito sa loob ang box ng sapatos. Sa pagmamadali nito ay hindi nito napansin ang card na kasama sa regalo ni Eca. Pinagpuyatan niya pa naman isulat ang appreciation letter na iyon. It looked like he tossed the card aside.

"Shoes?! These are shoes! Thank you, honey! Kilalang-kilala mo talaga ako. Latest edition pa! Cool!" tuwang-tuwa na wika nito. Niyakap siya nito saglit at hinalikan sa pisngi.

Napangiti na rin si Eca dahil nagustuhan nito ang regalo niya. Mahilig kasing mangolekta ng sapatos ang nobyo niya kaya iyon ang napili niyang bilhin kahit medyo masakit sa bulsa.

"I'm glad you like it," nakangiting wika ni Eca. But her smile faded when someone splashed a glass of cold water on her. Basang-basa ang mukha niya at damit.

"I told you to stay away from my son, you gold-digging bitch!" galit na galit na sigaw ng isang ginang. Si Donya Alessandra, ina ni Marcus. Matagal na itong tutol sa relasyon nila. Kahit noong hindi pa sila ng anak nito ay talagang hindi na siya nito gusto. “Bakit ba dikit ka nang dikit kay Marcus? Desperada ka na bang makaangat sa buhay kaya ginagamit mo ang anak ko? Amoy hampaslupa ka! Kahit pa ilang beses kang maligo, umaalingasaw pa rin ang amoy mong galing kanal! Hindi ka nababagay sa anak ko! Ilusyunada!”

Umugong ang bulungan sa paligid. Nakagat ni Eca ang labi dahil sa hiya. Tiniis niya ang bawat panlalait nito dahil sa pagmamahal niya kay Marcus. However, she reached her breaking point this time. Kinuha niya ang isang baso ng tubig sa table nila para isaboy sa ina ni Marcus pero pinigilan siya ng nobyo.

"Rebecca!" galit na saway nito sa kaniya.

Natawa siya nang pagak. Pumiksi siya sa pagkakahawak ni Marcus at sinampal ito. Siniguro niya na malakas ang pagkakadapo ng palad niya sa pisngi nito para mag-iwan ng marka. Hanggang ngayon ba naman ay kampi pa rin ito sa ina nito?

He never defended her whenever his parents and relatives insulted her, even though she did nothing wrong. She let everything slide but not this time. May hangganan din naman ang pasensiya niya. Oo, mayaman ang mga ito. Pero hindi iyon basehan para insultuhin siya at ipahiya sa harap ng maraming tao.

She splashed the water from the glass to his mom's face like what she did to her. Nagtitili ito dahil sa ginawa niya. Wala namang magandang naidulot ang pakikipagrelasyon niya kay Marcus. Kaya mas mabuti pang tapusin na niya ang pagdurusa ngayon.

“Ay pak si Ate Girl! Solid ‘yong sampal at pagsaboy ng tubig,” said someone from the crowd.

"You leech with poor upbringing! You'll pay for this!" galit na sigaw ng donya sa kaniya. Agad itong naghanap ng tissue sa loob ng designer bag nitong dala.

"Consider that as your payment for all the insults you hurled at me and my family over the past two years! I'm not a gold digger and I'm definitely not a leech! Because I never get anything from your son,” aniya at ngumisi nang nakakainsulto. Matalim na tiningnan niya si Marcus na nawalan ng kibo sa tabi ng ina nito. “If anything, he was the one who benefited more from us. Some of his designer clothes were from me! Even that watch he's wearing right now came from me! I saved for it from my salary at work and side jobs. Kaya huwag mo akong insultuhin na parang may ambag kayo sa buhay ko! Dahil wala akong kinuha sainyo, ni piso! Kahit gastos sa lahat ng date namin ng anak niyo ay galing sa sarili kong bulsa!" nanggigigil niyang litanya rito. Hindi niya naman gustong manumbat pero kailangan niyang ipagtanggol ang sarili niya. Dahil walang ibang gagawa noon kundi siya.