Chapter 3

One and a half years later, Taguig City, Metro Manila, Philippines

IT was half past five in the morning. Twenty-four-year-old Rebecca Cervantes was quietly walking home to her apartment. The morning breeze was gently caressing her skin. She folded her arms when she felt the cold. Hindi niya napigilan ang mapahikab dahil sa antok habang nilalakad niya ang tila napakahabang daan pauwi sa kaniyang apartment. Kagagaling niya lamang sa kaniyang shift sa trabaho at wala pa siyang tulog. Bumibigat na rin ang talukap ng kaniyang mga mata, tanda na kailangan na niyang magmadali para makauwi na siya.

“Ate!” tawag ng isang lalaki. 

Agad na napakunot ang noo niya. ‘Ako ba ang tinatawag?’ takang tanong niya sa sarili. Mabigat ang mga paa na napalingon siya sa nagsalita.

Isang lalaki na may napakaamong mukha ang kaniyang nakita. May bitbit itong napakalaking backpack na mukhang punong-puno ng mga gamit. Nahihiya itong ngumiti sa kaniya. 

“Ate, pwede po magtanong?” wika ng lalaki. Napakamot pa ito sa batok na tila naiilang. Tinitigan niya ito nang matiim. Mukhang disente naman ito at hindi makabasag pinggan.

‘He looks harmless and hot!’ sabi niya sa isip.

“What do you need?” tanong niya sa pormal na boses. Seryoso rin ang kaniyang mga mata na nakatingin dito.

Nakita niya ang paglunok nito ng laway. Pansin niya rin ang pamumutla nito na tila ba natakot sa kaniya. Nagsalubong naman ang kaniyang kilay. Mukha ba siyang nakakatakot?

Napahinga naman nang malalim ang lalaki at pinilit isantabi ang nerbiyos na nararamdaman. Kinuyom nito ang nanginginig na mga kamay at pilit na nagsalita.

“Ah… magtatanong lang po sana ako kung may alam po kayo kung saan pwedeng mangupahan dito? Bagong salta lang po kasi ako dito sa Taguig at hindi po ako pamilyar sa lugar. Sana po ay matulungan ninyo ako,” magalang nitong pakiusap. 

Napabuntong hininga si Eca dahil sa narinig. Gusto nang pumikit ng mga mata niya pero heto at mukhang maaabala pa yata ang plano niyang pagtulog agad. Isa siyang call center agent sa isang pribadong kumpanya rito sa Taguig kaya magdamag siyang gising at pagod na pagod na siya ngayon. 

“Nagmamadali ako,” sambit niya. Wala siyang balak na magsayang pa ng oras. May shift siya mamaya at kailangan niya ng kompletong tulog. Nakita niya kung paano ito nataranta sa sinabi niya.

“P-Pero…” may pagtutol siyang narinig sa boses nito bago ito dahan-dahang napayuko na tila sumusuko na. “Sige po. Pasensiya na po sa abala,” sabi nito na bakas ang lungkot sa boses. Tumingin ito sa kaniya na tila hiyang-hiya pero mababakas pa rin ang lungkot sa inosente nitong mga mata. Hindi niya maintindihan ang sarili kung bakit nahahabag siya sa hitsura nito. Hindi niya rin maihakbang ang kaniyang mga paa para umalis sa harapan ng lalaki.

“Bakit ka naghahanap ng mauupahan?” tanong niya rito. Pinagmasdan niya ang pagtaas-baba ng Adam’s apple nito bago magalang na sumagot.

“Pinalayas po kasi ako sa dati kong inuupahan kasi hindi po ako nakapagbayad ngayong buwan,” nahihiyang sagot nito na hindi makatingin sa kaniya.

“Are you a student? Where are your parents?” sunod niyang tanong. Mukha kasing bata pa ito at papasa na estudyante pa.

“Opo. Fourth year na po ako ngayong taon sa kursong Civil Engineering. Ang tatay ko po ay nagtatrabaho sa ibang bansa. Hindi po siya nakapagpadala ngayon kaya po ako pinalayas ng dati ko pong landlord,” kumakamot sa batok nitong sabi. Iniiwasan din nitong tumingin sa kaniya. Halatang nahihiya itong magkwento.

Hindi na siya nagtanong pa kasi mukhang hindi naman ito komportable. “Sumunod ka,” sabi na lang niya sa lalaki. Mukhang wala siyang ibang pagpipilian. Dinala niya ang lalaki sa inuupahan niya. Hinanap niya muna ang may-ari para ipaalam na may bagong mangungupahan. 

“May kailangan ka ba, ‘Neng?” tanong ni Mang Yusop, ang may-ari ng apartment na inuupahan niya.

“May naghahanap po ng mauupahan na kwarto,” imporma niya sa matanda.

Lumawak naman ang ngiti ni Mang Yusop. Dagdag pera na naman sa kaniyang kabuhayan.

“Ganoon ba, ‘Neng? Aba’y magandang balita iyan. Sino ba ang naghahanap?” tanong ng matanda 

Sinenyasan niya naman na lumapit ang lalaki na hindi niya pa pala alam ang pangalan. Nalimutan niyang tanungin kanina. Pero hindi na iyon mahalaga. Natulungan na niya ito. Pwede naman na siguro siyang matulog ‘di ba? Pagod na pagod na talaga siya.

“Siya po ang naghahanap, Manong,” sabi niya sa matanda nang tuluyang makalapit na ang lalaki.

“Napakagwapo naman nito, Ineng. Boyfriend mo ba ito?” tuwang-tuwa namang tanong ng matanda.

Nakita niya ang panlalaki ng mga mata ng lalaki sa biro ni Mang Yusop. Napansin din niya ang pamumula ng mga tainga nito. Halatang hiyang-hiya na.

‘What a shy baby,’ natatawa niyang wika sa sarili. “Hindi ko po siya boyfriend, Manong. K-Kapatid po siya ng kaibigan ko,” nasabi na lang niya para huwag na magtanong pa ang matanda. 

Sigurado siya na magtatanong ito nang magtatanong kung sasabihin niyang nakita niya lang ang lalaki sa daan at dinala ito roon. Kilala siya ni Mang Yusop. Hindi niya gawain ang ganoon. Hindi niya nga rin alam kung bakit niya tinutulungan ang lalaki na hindi niya naman kilala.

Naramdaman niya ang nagtatakang titig ng lalaki sa kaniya. Ramdam niya na gusto siya nitong tanungin kung bakit niya nasabi iyon.

“Ah, siya ba ‘yong sinasabi mo noong nakaraan na makakasama mo sa apartment? Welcome, Hijo. Ano bang pangalan mo?” Bumaling si Mang Yusop sa lalaki. 

Gusto sanang tumutol ni Eca sa sinabi ng matanda kaya lang bigla niyang naalala ang sinabi ng lalaki kanina na napalayas ito sa dati nitong inuupahan dahil hindi ito nakapagbayad. Malamang sa malamang na wala rin itong pera ngayon. Wala itong pang-down sa kwarto na uupahan nito. Hindi papayag si Mang Yusop kung iyon ang mangyayari. Kaya hindi man siya sang-ayon ay hindi na lang siya nagsalita.

“Ako po si Hiro Del Fuentes,” magalang na sagot ng lalaki. Hiro pala ang pangalan nito. Mabilis na napasulyap sa kaniya ang lalaki bago nakipagkamay sa matanda. Mababakasan ng pagtataka ang mga mata nito nang sumulyap ito sa kaniya.

“Ilang taon kana ba? Nag-aaral ka pa ba?” magiliw na tanong ng matanda.

“Dalawampu’t isang taong gulang na po ako at graduating na po ako pakatapos ng school year na ito,” magalang nitong sagot at tipid na ngumiti.

“Oh siya sige at kukunin ko lamang ang susi sa magiging kwarto mo,” sabi ng matanda at pumasok sa loob ng bahay nito.

“Ate… bakit niyo po sinabi na kapatid ako ng kaibigan niyo? Hindi ba po masama ang magsinungaling?” marahang tanong nito habang inosenteng nakatingin sa kaniya.

Natawa siya sa huling sinabi nito. Masama raw magsinungaling. Ano ito, bata? “May pera ka ba?” tanong niya rito habang nakataas ang kilay.

Umiling ito. “Wala po.” Nakanguso ito bago lumingon sa ibang direksyon. Napansin niyang namumula ang mga tainga nito. 

‘Nahihiya na naman ang bata. Cute!’ naaaliw niyang sambit sa isipan.