CHAPTER 4

Lucian nakatingin sa kanya ng masama ng ilang segundo.

Samantalang si Aubree, sinasakal ang kanyang palad para pigilin ang tunay niyang emosyon.

“Dapat hindi ka nagkukunwari.”

Pagkatapos ng ilang sandali, umiwas si Lucian at tumingin kay Cayden. “May balita na ba mula sa pulisya?”

Malungkot ang boses ni Cayden. “Wala pa.”

Nag-alinlangan siyang lumingon kay Lucian at nagtanong, “Puwede bang may kumuha kay Ms. Estella?” Kitang kita ang pag-aalala sa kanyang boses.

Ang batang babae ang mahal na anak ni Lucian. Siya ay pinalad na nakatira sa Farwell family at naging target ng maraming kaaway ni Lucian. Noong nakaraan, muntik na siyang mawala.

Ngayon, wala na siya, at kahit ang pulisya ay hindi siya mahanap. Kaya’t hindi maiwasan ni Cayden na isipin ang pinakamasama—baka may kumidnap sa kanya.

Naging madilim ang tingin ni Lucian. “Palakihin ang bilang ng mga tao at palawakin ang search area. Gusto kong makita siya bago matapos ang araw!”

“Okay!” malakas na sagot ni Cayden.

Naramdaman niya ang panginginig sa kanyang gulugod nang mapagtanto niyang malapit nang magalit ang kanyang amo.

Mabilis na umikot si Lucian para umalis nang biglang tumunog ang kanyang telepono.

Ngayon, wala siyang gana makipag-usap. Ibinaba niya ang telepono para hindi sagutin, pero nang makita niyang hindi kilalang numero, naisip niya ang sinabi ni Cayden. Nakakunot ang kanyang noo nang sagutin ang tawag.

“Hello,” boses ng isang babae ang umabot sa kanyang tainga.

Nang marinig iyon, umigting ang kanyang mga mata sa pagdududa.

Bakit parang boses niya ‘yan?

Bumalik sa kanyang isip ang pigura na nakita niya noong hapon sa paliparan.

“Hello? Nandiyan ka ba?” ulit ni Roxanne nang tila nag-aalinlangan.

Nagising si Lucian sa kanyang mga isip at sumagot ng maiikli, “Yeah.”

Sobrang ikli ng sagot niya, kaya’t hindi nakilala ni Roxanne ang kanyang boses.

Pumihit si Roxanne sa kanyang telepono, naginhawaan nang marinig ang kanyang sagot. “Hello. Nakakita ako ng isang batang babae na nagbigay sa akin ng numero mo. Ikaw ba ang kanyang tatay? Puwede mo ba siyang pick-upin ngayon?”

Ang boses niya ay umabot sa kanyang tainga at umuugong sa kanyang isipan.

Habang nagsasalita siya, lalo pang umitim ang tingin ni Lucian.

Nang tumigil siya sa pagsasalita, halos yelo na ang kanyang mga mata.

Siyempre! Matagal na tayong hindi nagkita, pero walang paraan na hindi ko siya makilala! Roxanne Jarvis, finally, bumalik ka!

Pinipigilan ang kanyang galit, sinikap ni Lucian na kalmahin ang boses habang nagtanong, “Nasaan ka?”

“Nandito kami sa Drunken Fairy. Maghihintay kami dito kasama siya. Puwede bang pumunta ka sa restaurant para pick-upin siya?” sagot ni Roxanne.

“Yeah. Papunta na ako diyan,” sagot ni Lucian.

Pagkatapos nito, binaba niya ang tawag at nag-utos, “Ihanda ang sasakyan. Papunta tayo sa Drunken Fairy.”

Hindi alam kung bakit biglang nagalit ang kanyang amo, nagpasya si Cayden na sumunod agad.

Nakatitig si Roxanne sa kanyang telepono habang unti-unting nalalambungan ang screen. Nakakabahala, pero walang dahilan para mag-alala.

Bakit parang pamilyar ang boses ng lalaking iyon?

Habang wala siyang maisip na sagot, huminto siya sa pagninilay-nilay.

“Hindi ka gutom?” tanong ni Madilyn.

Siyempre, naghintay sila sa labas ng ilang oras. Dagdag pa niya, “Gutom na gutom na ako. Pasok tayo para kumain. Ilalabas na lang natin siya pagdating ng tatay niya mamaya.”

Sumang-ayon si Roxanne at ngumiti. “Sige, pasok na tayo.”

Muli niyang inabot ang kamay ng bata at tinanong, “Gutumin ka ba? Gusto mo bang ipasok kita para kumain? Nasa daan na ang daddy mo. Kapag dumating siya, ilalabas kita. Okay lang ba?”

Tumitig ang little girl sa kanya ng ilang saglit, tila nag-aalangan.

“Kung ayaw mong pumasok, maghihintay ako sa iyo,” dagdag ni Roxanne ng may pag-unawa.

Nang marinig iyon, sumagot sina Archie at Benny, “Hihintayin ka rin namin, Mommy!”

Nakangisi si Madilyn, nahulog ang kanyang ulo sa pagkadismaya. “Ako na lang ang walang gutom dito? Little girl, hindi kami masamang tao. Walang masamang tao ang magtatrato sa iyo ng mabuti sa mamahaling restaurant! Siguradong gutom ka rin. Halika na, pumasok ka na. Wala nang dahilan para maging matigas.”

Lahat ng tingin ay napunta sa batang babae.

Dahil gutom na rin sina Archie at Benny, tinitigan nila ang little girl ng umaasam.

Nagbabadya ang bata, tila nagdadalawang-isip, ngunit lumapit siya kay Roxanne at hinawakan ang manggas nito. Dahan-dahan siyang tumango.

“Hindi mo kailangan magpilit,” sabi ni Roxanne ng mahinahon, nahahalata ang iniisip ng bata.

Pinigilan ng little girl ang kanyang ulo.

Nang makita iyon, pinat pat ni Roxanne ang kanyang ulo nang may pagmamahal. Kinuha niya ang kamay ng little girl at dinala ito sa restaurant.

Hawak-hawak ni Madilyn ang mga kamay ng mga bata habang pinapanood ang little girl na sumunod kay Roxanne. Nagbiro siya, “Hindi ka na nag-iingat sa amin kanina, pero mukhang naging malapit ka na sa kanya ngayon.”

Habang napabuntong-hininga, nagreklamo siya, “Talaga namang palaging pinapaboran ang mga magaganda.”

Tumawa lang si Roxanne at mahigpit na hinawakan ang kamay ng little girl, hindi na lang nagkomento sa mga biro ni Madilyn.