CHAPTER 3

Sumagi sa isip ni Roxanne ang parehong tanong. Baka bingi ang batang ito?

Nadagdagan ang kanyang pakikiramay sa batang babae. Sa mahinahong tinig, nagtanong siya, “Maaari bang ibigay mo sa akin ang kamay mo?”

Kaya't iniabot niya ang kanyang kamay.

Sa kabila ng pagtingin sa kanya nang may pag-aalinlangan, parang humupa ang takot ng batang babae nang marinig ang kanyang mga salita.

Naghintay si Roxanne nang may pasensya habang nag-aalinlangan pa ang bata na tanggapin ang kanyang kamay.

Matapos ang matagal na pag-aalinlangan, dahan-dahang inabot ng batang babae ang kamay ni Roxanne.

Nang makita ito, dahan-dahang hinawakan ni Roxanne ang kanyang kamay at tinulungan siyang bumangon. Hindi niya nakalimutang suriin kung may sugat ang batang babae.

Dahil sa ginawa niyang iyon, mas napalapit sila sa isa’t isa.

Sobrang lambot ng batang babae. Amoy gatas pa siya.

Hindi maiwasang maisip ni Roxanne ang kanyang anak na babae na ipinanganak na patay.

Kung nabuhay lang siya, kasing-edad na sana siya ng batang ito.

Nang umusbong ang mga kaisipang iyon sa kanyang isipan, nakaramdam siya ng matinding sakit at panghihinayang.

Parang naramdaman ng batang babae ang kanyang nararamdaman at tahimik na nakatingin sa kanya.

Alam ko na hindi dapat makipag-usap sa mga estranghero, pero napaka-ganda ng lady na ito. Weird, pero parang gusto kong lumapit sa kanya.

Maya-maya, nagsalita si Madilyn, “Oh, ang cute ng batang ito. Kasing cute siya ng mga boys natin!”

Tumango si Roxanne sa kanyang sinabi. “Mukhang naligaw siya. Dala natin siya sa police station para makontak ang pamilya niya.”

Pagkasabi niya nito, biglang hinatak siya ng batang babae.

Naguluhan si Roxanne at tumingin pababa.

Ang batang babae ay labis na umiiling, at namumula ang kanyang mga mata. Parang malapit na siyang umiyak.

Kitang-kita na ayaw ng bata na mangyari iyon.

Nakatanggap si Roxanne ng matinding panghihinayang sa nakitang kalungkutan ng batang babae.

Wala siyang ibang magagawa. Kung hindi niya dadalhin ang batang babae sa police station, baka akusahan pa siya ng pagdukot.

Nasa dilemma si Roxanne.

“Oo na. Hindi na natin kailangan pumunta sa police station.” Lumuhod siya at sinubukang makipag-usap sa batang babae. “Meron ka bang numero ng telepono ng mga magulang mo? Pwede kong tawagan para makapunta sila dito at sunduin ka.”

Tumigil na ang bata sa pag-iling, pero napabagsak ito sa kalungkutan.

Dahil hindi siya sumasagot, inisip ni Roxanne na wala siyang numero ng mga magulang. Naghahanda na siyang dalhin siya sa police station nang biglang kumilos ang batang babae.

Tiningnan ni Roxanne habang inaalis ng bata ang isang lapis at post-it note. Agad siyang nagsulat ng numero ng telepono at may nakasulat na “Daddy” bago ito ibigay kay Roxanne.

Matapos kunin ang note, ipinasok ni Roxanne ang numero ng tatay ng batang babae.

“Oh, bingi nga siya,” bulong nina Archie at Benny sa isa’t isa.

Napatigil si Roxanne at itinuro ang mga mata sa kanyang mga anak. “Huwag kayong maging bastos sa kanya.”

Dahil sa sinabi niya, nanginig ang mga bata at nagbigay ng mga ngiting puno ng pagkamahihiyang tingin sa batang babae.

Nang silipin sila, biglang lumapit ang batang babae kay Roxanne at nahawakan ang laylayan ng damit ni Roxanne.

Pero hindi ito napansin ni Roxanne dahil abala siya sa pag-double check ng numero bago tumawag.

Sa Farwell residence, pumasok si Lucian sa mansion na galit na galit. “Nandiyan na ba si Essie?”

Sumalubong ang butler na may alalahanin sa mukha. “Hindi po. Wala akong nakita na si Ms. Estella.”

Nang marinig ito, napansin niya na bumaba ang temperatura sa paligid ng kanyang amo.

Pumangit ang anyo ni Lucian habang nakakunot ang noo.

Nahanap ko na lahat ng puwedeng paghanapan. Nasaan na kaya siya? May nangyari kaya sa kanya?

Nang maisip ito, nagliwanag ang masamang balak sa kanyang mga mata. Parang wala na siyang gustong gawin kundi wasakin ang buong mundo.

Biglang pumasok sa mansion ang isang babae na nakalagay ng makapal na makeup at nagtanong nang may pag-aalala, “Lucian, narinig kong nawawala si Essie? Totoo ba? Nahanap mo ba siya?”

Walang iba kundi si Aubree, ang babaeng gusto sanang pakasalan ni Lucian dati.

Pero pinanatili ni Lucian ang kanyang awtoridad sa harap niya. “Nawawala pa rin siya. Ngayon na nandito ka, gusto kong malaman kung ano ang sinabi mo kay Essie kanina. Bakit siya tumakbo palayo sa bahay ng walang dahilan?”

Nagulat si Aubree sa tanong na iyon at nakatingin sa kanya na parang hindi makapaniwala. “Lucian, ano bang sinasabi mo? Sinasabi mo ba na may kinalaman ako sa pagkawala ni Essie?”

Parang nasaktan siya at nagdagdag, “Wala akong ginawang masama sa kanya! Kahit na may nagkamali sa akin, nakikita mong tinatrato ko siya ng mabuti sa loob ng maraming taon! Kahit na malamig siya sa akin, hindi ko pinansin at inalagaan ko siya. Hindi ko siya sinigawan. Walang paraan na gagawin ko ang bagay na magdudulot para tumakas siya!”

Sa kanyang mga pulang mata at inosenteng ekspresyon, pinipilit niyang kumbinsihin si Lucian na wala siyang kinalaman sa pagkawala ni Estella.

Sa kanyang kalooban, ang tanging nais niya ay mawala ang bingi na batang babae magpakailanman.

Talaga, naging mabagsik siya kay Estella noong hapon na iyon. Sinabi din niya sa batang babae na magkakaroon siya ng mas cute na mga anak kapag pinakasalan niya si Lucian.

Sa mga panahong iyon, hindi na mahalaga si Estella kay Lucian.

Dahil hindi makapagsalita si Estella, hindi natatakot si Aubree na magreklamo ito kay Lucian tungkol sa kanyang pag-uugali.

Ngunit wala siyang kaalaman na tumakas na si Estella sa kanilang bahay.

Ang ganda nito! Mas maganda kung hindi na siya makabalik. Sa ganoong paraan, hindi ko na siya kailangang makita ulit!