CHAPTER 1

Pagkauwi ko sa bahay ay hindi na ako nag-abala pa kumain at binabad ko na ang sarili ko sa mga trabahong iniwan ko kaninang umaga. The endless emails that I have to check, the papers that needs my signature and the Marketing planning na hindi matapos-tapos are what made me awake for a whole damn night.

Habang nag-iinat ay tumunog ang alarm ko. It only mean one thing. I have to work AGAIN and this time, sa opisina naman.

I inhale and then let out a force exhale na para bang matatanggal nito ang pagod ko. But who am I fooling? Ang simpleng paghinga ay hindi matatanggal nito ang pagod na nararamdaman ko kapalit ng lahat ng tagumpay na natatamasa ko ngayon.

Okay, enough with being sentimental. I have more paperwork waiting for me at office. There's no time for an early drama.

After 1 hour and a few minutes of preparing myself an everything I need to bring at my workplace, bumaba na ako upang magpaalam kina mama. If there's one thing that set me apart from others is how time conscious I am. I always follow the time I gave, the schedule I planned and etc.

Nadatnan kong nag-aalmusal na sina mama kaya nagpaalam na ako.

“Pasok na 'ko, Ma! Sa office na kakain. You know I'll be late if I stay for breakfast.”

Dirediretsong sambit ko habang patungo sa pinto.

“Ingat, Veron.”

Iyon na lamang ang narinig ko bago isinara ang pinto ng bahay.

Gamit ko ang puting Porsche ko ngayon because it's for work. Pagdating ko sa entrance ng kompanya ay nakahilera na ang mga empleyado at sabay-sabay na nag bow nang dadaan na ako.

Yes, I am their boss. I own this place and I know I deserve the respect they are all showing right now.

It's already 7:50 AM and I'm in elevator solely made for me. Special treatment? Yes. For myself.

Pagkalabas ko ng elevator, saktong alas otso na ng umaga. Walang lingon-lingon akong pumasok sa aking opisina and as expected my other secretary that I assigned for some paperworks and to manage my appointments is there with my butler na kasama ko na ata sa lahat ng aspeto ng buhay ko as a CEO of my companies.

“Good morning, Ma'am Veron.”

“Good morning,” tipid kong sagot.

“Bakit ang aga niyo rito ngayon?” tanong ko sa kanilang dalawa. Nagpakita naman sila ng tingin na animo'y naghuhulaan kung sino ang mauunang magsalita. Seryoso ko silang tiningnan habang nakataas ang kanan kilay ko.

“Is there any problem that I should know?”

“Wala, Ma'am Veron. It's just he's here,” kinakabahan sagot ng sekretarya ko.

Ilang segundo ako nag-isip bago tuluyang maalala kung ano ang ibig nilang sabihin.

So, he came.

I checked my wristwatch and it's already 8:05 AM, tinanong ko sila kung anong oras siya dumating at sinabi nilang 7:30 AM pa lang ay nandito na siya.

Sinabihan ko silang papasukin na siya at hintayin na lang nila paglabas because I want to interview him alone. Sumang-ayon naman sila agad.

As if they have a choice.

After few minutes of waiting. Nakarinig ako ng tatlong katok mula sa pinto ng opisina ko at nang ilang sandaling walang sagot na natanggap ay dahan-dahan itong bumukas. Iniluwa nito ang isang matangkad na lalaking may dalang folder at alanganing napangiti nang makitang nakatingin ako rito.

“Good morning po ma'am,” magalang niyang bati.

“Take a seat,” malamig kong utos.

Binuklat ko ang folder kung saan naroon ang information tungkol sa kanya at siya nama'y tahimik lang na nakaupo.

NICKOLAS CASTAÑEDA

29 years old

Business Management graduate

Magna Cumlaude

“Your record is promising. Isang taon na ang nakalipas nang magtapos ka sa kolehiyo. What did you do during that time?

“A-Ah... Wala po,” sagot nito.

Napataas ang kilay ko.

“Wala? You didn't work?”

Baka tamad pala itong taong 'to. Ayaw ko pa naman sa taong tamad. “A-Ah hindi naman po... kasi w-walang naghihire sa akin.”

Halata sa boses nito ang pagiging kabado.

“Kung uutal-utal ka talaga sa interview ay malamang walang maghihire sa'yo. Stop stuttering it's fuckin' annoying,” diretsong sambit ko.

Nakita ko ang mahigpit niyang paghawak sa folder na hawak niya marahil dahil sa kaba.

“For someone na Magna Cumlaude at graduated sa kilalang university. Nakakapagtaka bakit hindi ka nagkatrabaho.”

“They usually prefer those who already have an experience, ma'am. Some are just being hypocrite and use money and connection to get in. It is something i don't have. Money & connection,” aniya.

Nabigla man ako sa paraan niya ng pagsagot ay hindi ko ipinahalata. Walang pag-aalinlangan ko siyang pinagmasdan. Mula sa ayos ng buhok na halatang ginamitan ng gel para mas maging maayos, sa sout na polo, sa bulto ng katawan na halatang inalagaan ng gym dahil sa pagiging matipono nito hanggang sa napadpad ang tingin ko sa kamay nito—mahahaba ang daliri, maugat ang parehong kamay, salamat sa pagkakatupi ng ng sleeves ng kanyang polo at malaya ko itong napagmasdan.

Not bad.

“You don't need a money or connection here. You'll be hired. You just have to accept my condition and do your work well. Here's the contract, I'll give you few minutes to review it then tell me your decision.” malamig kong wika sabay about sa kanya ng kontrata na pinahanda ko ulit sa butler ko.

Kinuha naman niya ito at binasa. Pinagmamasdan ko ang bawat reaksyon niya at nawiwili ako sa pagkat madalas ay napapakunot-noo lang ito na tila hindi makapaniwala sa mga nababasa.

*After almost 30 minutes of reviewing the contract*

“Ma'am maitanong ko lang po. May secretary na po kayo sa labas, bakit kailangan niyo pa ng isa pa?”

“She's has her own responsibility. Mostly dito lang sa office. What I am looking for is a personal secretary—someone who will assist me to almost all of my works and... needs.”

“Nabasa ko na po lahat and while I understand the Non-disclosure agreement. The terms and conditions, and the rules kinda confused me. What do you mean by this part where I am expected to perform well to the works you will make me do, that is not related to the company?” malumanay ngunit curious ang tono ng kanyang pagtatanong.

I looked at him intently. “Mga trabaho na hindi konektado sa kompanya. Ibig sabihin, gagawin mo because it's for me not because it's for the company.”

“Naguguluhan po ako. Ano pa ba ito nang mapag-isipan ko kung magagawa ko ba gampanan.”

“To have sex with me,”