Chapter Five

“I’M so sorry about all these, Zach. Hindi ko ine-expect na may pa-surprise party sila for me.”

“No problem. Nakakatuwa nga sila, obvious kung gaano ka nila kamahal.”

Totoo naman iyon, walang duda. “Pasensiya na kay Papa, he’s just too eager.”

“I like him. I like everyone, actually. Very accommodating sila at very friendly.”

“That’s San Quentin. Kilala kami as the little town with big smiles.” Inubos na niya ang champagne sa isang lagok at ibinaba ang baso sa katabing coffee table. “Anyway, thank you again, Zach. Mas mabuti siguro kung ihatid na kita sa sasakyan mo para hindi ka na masyadong gabihin sa biyahe.”

“Ah, actually, nag-alok ang Papa mo na dito na ako matulog ngayong gabi.”

“A-ano?” Nilingon niya ang ama sa dining area na masayang nakikipag-usap kay Gus, ang bartender ng kanilang resort, na halos ituring na rin nitong anak.

“May event daw kasi kayo bukas sa covered court sa bayan. Inimbita niya akong pumunta so...”

“Pumayag ka?”

“Parang gano’n na nga. Ang ganda kasi ng ngiti ng Papa mo kanina, parang wala akong karapatan para tumanggi,” natatawa nitong sabi sabay hagod sa buhok nito. “Ngayon alam ko na kung kanino mo namana ‘yon.”

“Ang alin?”

“’Yung ngiti na mapapa-oo ako sa lahat.”

“Zach, tama na,” pigil niya rito. “Hindi mo na ako kailangang bolahin nang ganyan.”

“Hindi naman kita binobola. Totoo namang nakakawala sa sarili ‘yang ngiti mo, eh.”

Napahawak si Savannah sa pisngi niya nang di oras dahil sigurado siyang namumula iyon. At dahil sa liwanag ng ilaw sa loob ng bahay, sigurado rin siya na kitang-kita iyon ng iba.

“So, saan ako matutulog?”

“Sa kuwarto ni Savannah, saan pa ba?” 

Napalingon ang dalawa sa matanda na kanina pa pala nakatayo sa likuran nila. Inakbayan nito si Zach at hinawakan naman ang kamay niya.

“Yes, I’m a cool Papa like that, hindi ba, Savannah?”

“Pa-“

“You two can go upstairs and get your much needed rest, sige na. Bahala na sina Gus dito. Nariyan naman si Mikee for the entertainment.”

Napangiti si Zach. “Sigurado po kayo na okay lang na sa kuwarto ni Savannah ako matulog ngayon?”

“Siguradong-sigurado.” Muli, abot-tainga ang ngiti nito. “Nasa tamang edad na naman kayong dalawa at alam n’yo na kung ano ang tama at mali. And truth is, I don’t really care. Mas matutuwa pa nga ako kung makakabuo na kayo agad para magka-apo na ako!”

“Papa!”

“Hay naku, hija, I’m not getting any younger and so are you. Inggit na inggit na ako sa mga kaibigan ko na may mga apo na. Ako ba kailan? Gustung-gusto ko nang mang-spoil ng mga apo!”

“Pa, hindi naman gano’ng kadali ang gusto n’yong mangyari.”

“Ano’ng hindi madali? Iyong iba nga riyan, taun-taon, nag-aanak, hindi ba?” biro nito. “Eh mukhang malakas naman itong si Zach at mukha naman kayang-kaya niyang araw-arawin ang-“

“Pa!” 

Natawa naman si Zach sa kakulitan ng ama ng dalaga. “Hindi lang po araw-araw, sir.”

“Iyon naman pala, Savannah!” Malakas na tawa ang itinugon ni Mr. Castello. 

“Oh, may blessing na pala tayo ng Papa mo,” mahinang sabi ni Zach sabay akbay sa kanya. 

“You have all my blessings, Zach. Kaya sige na, umakyat na kayo at maaga pa ang event natin bukas.”

~~

“SO, since may blessing na tayo from your father, sisimulan na ba nating makabuo ngayon?”

Tinawanan lang iyon ni Savannah at pahagis na inilagay ang tuwalya sa ibabaw ng kama. Mabuti na lamang at may dala itong sariling mga gamit  na iniwan nito sa sasakyan. Sabi ni Zach, kasama raw iyon sa natutunan niya sa trabaho, na kailangan ay parating handa sa kahit na anong sitwasyon.

“Thank you,” nakangiti nitong sabi matapos kunin ang tuwalya at isampay iyon sa balikat. “Dito sa tuwalya at sa pagpayag na dito ako matulog sa kuwarto mo.”

“As if may choice ako, diba?” Dahan-dahan siyang naupo sa gilid ng malambot na kama. 

“Meron naman. Kung ayaw mo talaga, p’wede naman tayong mag-imbento ng dahilan.”

“Tulad ng?”

Saglit na nag-isip si Zach. “Kailangan ako sa trabaho bukas nang maagang-maaga? O kaya, kailangan kong dalawin ang lola ko sa ospital na nag-aagaw-buhay.”

“Oh my. Nag-aagaw-buhay ang lola mo sa ospital?” nag-aalala niyang tanong.

“Hindi. Halimbawa lang.”

Napabuntung-hininga siya at natawa. “Sana kanina mo pa naisip ‘yan, diba?”

“Sorry, masyado akong nadala sa mga pangyayari.”

Kahit siya naman, ganoon din. Parang nawala na ang kakayahan niyang mag-isip dahil sa mga kaganapan. Kaya kahit noong isuhestiyon ng ama ang pagtulog ni Zach sa kuwarto niya ay hindi na siya nakatanggi. Oh yeah, who was she kidding? Just like what Zach said, she had a choice to say no but she didn’t. At alam niya sa sarili niya kung bakit.

“So, sisimulan na ba nating makabuo?” biro nitong ulit sa tanong nito kanina na tinawanan na lang niyang muli.

“Look, I’m so sorry about Papa. Matagal na talaga niya gustong magka-apo.”  

“Bakit nga ba hindi mo pa ibigay?”

“Paano?” Kinunutan niya ito ng noo.

“Gusto mo ba talagang sagutin ko ‘yan?” Humakbang ito palapit sa kanya pero huminto rin ito nang maharangan ito ng malaking kama. “Kidding. I mean, bakit nga ba wala ka pang boyfriend?” nakangiti nitong tanong, ‘yung ngiti na nagpapalambot ng tuhod.

“Oh, yeah, dahil kay...Kristoffer?”

“Actually, hindi na ngayon,” tugon niya. Umiwas siya ng tingin dito dahil baka mabasa nito kung ano man ang nasa utak niya. “This job I have. It’s too demanding that I don’t have much time to date and such.”

“You know what, hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na mayor ka. I mean, wow. Ngayon lang ako naka-encounter ng mayor na kasingganda mo at kasing-bata mo.”

“Bata? I’m twenty-nine!”

“Are you sure you’re twenty-nine? Hindi ba nineteen?” natatawa nitong tanong.

“Masyadong bata ang nineteen to be a mayor, Zach.”

Nagkibit-balikat ito. “Oh yeah, oo nga. But still, you are one hot Mayor, Savannah.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Come on. Sabi ko sa ‘yo, enough with your compliments, Mister.”

“It’s the truth. You just don’t realize how hot you are and that fact actually makes you even hotter.”

Tinalikuran na lang niya ang binata dahil mas lalo lang nitong pinabibilis ang tibok ng kanyang puso. Itinuon na lang niya ang atensiyon sa pagkuha ng gagamit sa pangligo at ang isusuot na pantulog. At nang muli siyang humarap ay nakatayo na ito sa likuran niya, nakatingin.

“So, are we gonna shower together, Mayor?”

“You wish.” Umiling siya. “Mauna ka na,” alanganin nitong tugon.

“No, lady’s first.”