CHAPTER 2

CHAPTER 2

Iniwan na ako ng driver ni Luna. Nasa bus station na ako ngayon at pumipili ng bus na sasakyan.

Bitbit ang dalawang maleta, pumasok ako sa bus na papuntang Bicol. Doon ako na-deploy noong nag-aaral pa ako—iyon ang pinakamalayo at iyon lang din ang alam kong wala akong kamag-anak.

May mga malalayong lugar naman na puwedeng puntahan pero lahat ng alam ko ay may mga kamag-anak kami roon.

I'd lied to my family, telling them I was employed at one of the clinics and busy reviewing for the NLE, even though none of it was true.

Isang malakas na sigaw ang umalingawngaw sa bus, dahilan ng pagkakagising ko.

"Albay na tayo! Albay na!"

My neck ached from the awkward angle I'd been sleeping in. I blinked away the grogginess, wiping a bit of drool from the corner of my mouth. Lumabas na ako at hapon na nang makarating ako sa Albay. Nginitian ko ang lalaking kumuha ng bagahe ko sa compartment ng bus.

"Salamat po," I murmured.

Bitbit ang dalawang mabibigat kong maleta, tumungo ako sa isang salon.

Sabi nila, if you want to move on... change your appearance.

And I was being completely serious about it. New place. New look. New me. That's my mantra.

May bakla agad na sumalubong sa akin nang pumunta ako sa salon na malapit sa terminal.

"Hija! Laog ka! Laog ka!" magiliw niyang sambit.

Ngumiti ako at agad na pumasok sa loob kasama ang dalawang maleta.

"Good day po. Magpapagupit po ako," sambit ko.

Usually, I only go to salons for treatments. When I did get haircuts, it was just a trim because they always said long hair suited me. My mother said it made me look feminine and proper. Luna said it was my best feature. She used to run her fingers through it, saying—

I stopped that thought before it could finish.

But now... I wanted a completely different cut.

"Ang ganda ng buhok mo! Ano'ng gusto mong haircut?"

"Uhmmm..."

May mga sticker doon sa dingding kung saan ang mga model na may magagandang haircuts. Ngunit imbes na sa mga babaeng posters, pinagkatinginan ko iyong mga K-pop idols na iba-iba ang hairstyle.

Bold. Edgy. Nothing like me.

I gulped. Umupo ako sa salon chair nila at itinuro ang isang poster.

"Alin?"

"Ayan po," sambit ko.

"Ito ba?"

I chuckled. "Hindi po. Iyong lalaking katabi niya."

Hindi yata naniniwala si Ate Beki na nagpapagupit. Itinuro niya ang poster kung saan nakaturo ang hintuturo ko.

"I-Itong lower tape, hija? 'Yong mala-Lee Min Ho ang atake?" naging lalaki tuloy ang boses ni Ate.

I smiled shyly. "Opo."

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang nakalugay kong buhok.

"S-Sigurado ka? M-Maganda ang buhok mo!"

"Bilhin na namin 'yan kung 'yan ang gusto mo," sambit ng isang babae na busy sa pagpaplantsa ng buhok ng isang customer.

Malungkot akong tiningnan ng beki na maggugupit yata sa akin. "Sayang, ang gandang bata mo pa naman. Tomboy pala."

Imbes na magbayad ako, naging libre na at ako pa ang binayaran! Mahaba nga ang buhok na nakuha nila sa akin—my hair was falling on my waist, madaling humaba ang buhok ko.

"Bakit kaya kung sino pa 'yong magaganda sila pa nagiging tomboy? Tingnan mo 'ko, napakaguwapo kong lalaki pero nagbinabae na!"

I didn't laughed and felt sad instead.

The scissors made sharp snipping sounds. I watched in the mirror as chunks of dark hair fell around me. Each cut felt like shedding a layer of skin. Of the old me. Of Xianny who loved pink and kept her hair long because that's what everyone expected.

And now looking at my image in the mirror felt like I was looking at another person.

Panlalaki na ang style ng buhok ko, naka-trim at medyo may haba pa naman sa may bandang taas.

I sighed. I looked at my pink cardigan. Para akong tomboy na napilitan lang magsuot ng pink.

Kaya sa may malapit na ukay-ukay, ginamit ko ang pera na pinambayad kanina sa buhok ko. Nagpalit ako ng all-black dress na fitted sa katawan ko. Bumili rin ako ng makeup at ginamit ang perang naipon.

I was in a public CR right now, applying the makeup that I bought. I put black lipstick, foundation, and thick eyeliner and eyebrows. May nabili akong itim na perlas at isinabit ko iyon sa aking tenga.

And I think all people will think that my favorite was black, even though I like pink the most.

Bigla tuloy akong nalungkot. Pero nagpagupit ka na, Xianny! Walang bawian ito! New look! New me!

My eyes looked bigger, more dramatic. My lips looked fuller with the dark color. The short hair exposed my neck and made my face look different—sharper angles, less softness.

Mas okay na ring maging emo kaysa sa isipin nila na tomboy na talaga ako. Naka-dress pa rin naman kasi ako, kahit hindi ko lang taste ang fashion!

Pumunta ako sa isang bar nang maggabi na. It's already six PM. Nag-order ako ng juice at umupo sa high chair. Tinawagan ko ang aking best friend.

"Luna, pa-deliver mo na lang. Isesend ko kaagad sa 'yo ang address kapag nakahanap ako ng transient house," saad ko.

I was so desperate to run away. Na maging ang pangalan ko ay gusto kong pabaguhin.

"Xianny. Pasensya ka na. Pero mag-send ka na raw ng payment. Wala kasi akong extra money, hindi ako binigyan ng parents ko. Alam mo naman sila, hindi na raw ako nag-aaral."

"Puwedeng partial?" I asked her.

"Oo. Puwede raw. I-wire mo na lang para madeliver na sa 'yo iyong identity papers mo," aniya.

Ipapa-deliver sa akin ang mga valid ID ko kung saan nakalagay ang aking pangalan. Kanina rin ay gumawa na ako ng resume, nagpapicture, at iyong picture ko ay sinend ko kay Luna. She's shocked to see my new face—ilalagay rin kasi iyon sa valid IDs ko kaya nalaman niya nang hindi na ako si Xianny na kikay at mahilig sa pastel colors.

"Michelle Analyn Castanier," basa ko sa resume na prinint ko kanina.

The name felt foreign on my tongue. Not mine. Not yet. But it would be.

Napabuntong-hininga ako at sumimsim sa juice na binili.

"Not bad," I said. "Ngayon kailangan ko na lang makahanap ng matutuluyan."

Nag-dinner na rin ako sa bar at nag-order ng isang bote ng beer. Matapos noon ay lumabas na ako para magsimulang maghanap ng transient.

I searched online but no one answered my queries. May mga address naman iyon at pupuntahan ko na lang. Sana nga ay hindi ako maligaw.

"Miss..." someone called behind me. Hindi pa ako nakakalayo.

My hand slipped into my exposed shoulder. Agad kong nabitawan ang maletang dala para iwaksi ang kamay na nakahawak sa akin.

"B-Bitiwan mo nga ako!"

I faced them. Tatlo silang mga lalaki na malalaki ang pangangatawan. Their faces were a bit red and their eyes were half open, indicating that they were drunk and smelled stinky!

"Ito naman, tumatabi lang!" lasing pang ani ng isa. Humakbang siya palapit sa akin. "Ano'ng pangalan mo?"

Humalakhak iyong isa nang napaatras ako. Nabitawan ko tuloy iyong isa pang maleta. Ice poured into my body as I saw how their eyes bore into my face down to my body.

Napalunok ako bigla.

"Gusto ko iyong mga exotic na mukha. Iyong mga ganiyan," aniya ng isa.

Nilagpasan nila ang maleta ko na nahulog sa sahig at sa akin talaga sila nakabaling!

A guy slid his finger along my shoulder, trailing down toward my collarbone. My skin instantly crawled.

"Puwede ba?!"

They laughed wickedly!

Pagkamalas-malas mo naman, Xianny!

"Nanlalaban! Nanlalaban, pre!"

"Sino'ng manager mo? Bakit ayaw mong magpa-prosti? Hindi mo ba ako kilala?"

"The hell I care?!" I shouted as tears started to form in my eyes.

Lalapit na sana sila nang may humintong kotse sa gilid namin.

Their eyes bore into that as the door opened. Isang naka-leather jacket na lalaki ang lumabas.

His jaw ticked after seeing those guys. Tiningnan niya rin ako ng isang segundo ngunit ibinalik niya ang tingin sa mga lalaki.

"Ano 'yan?"

Those guys stepped backwards, animo'y mga tupa na nakaharap sa isang lobo.

"I am Chief Treve Nievres. Are you sexually assaulting that girl?"

Now he's holding a badge and his ID. Hindi ko man masyadong makita ngunit alam kong pulis nga siya.

"Pasalamat ka, Miss," sambit ng isa sa akin.

"Halika na! Krimen na pala ang pagiging clingy!"

Nagsialisan na sila kaya gumaan ang loob ko. Napahawak nga lang ako sa aking dibdib nang maramdaman na unti-unti nang kumakalma ang pagtibok ng aking puso.

"Are you alright?" he said in a hoarse voice.

Lumapit siya at lumuhod upang pulutin ang nahulog kong maleta. Ipinatayo niya iyon at makisig na itinabi sa gilid ko ang mga maleta.

Napalunok ako. "S-Salamat. Oo, ayos lang ako."

Umiling siya nang makita ang aking dress. Ako naman ay inayos iyon na para bang magbabago ang aking dress kung gagawin ko 'yon.

My clothes were revealing—fitted tapos spaghetti strap pa! Eh wala akong itim na damit sa maleta ko at parang baduy naman kung magsusuot ako ng pastel color!

"You're wearing that kind of dress? Alam mo bang maraming manyak ngayon? Are you drunk?"

"Naghahanap kasi ako ng transient," sagot ko. "Kaso punuan na," nanliit pa ang aking boses.

Ano ba 'yan, napakalayo ng sagot ko!

Pero tama nga naman iyong kanina, parang pamprosti talaga ang suot ko! My outfit really did look like something you'd wear for that kind of work, especially with this makeup—the dark lips, the heavy eyeliner. No wonder those men had approached me the way they did.

He sighed and gazed at the sky.

Sinundan ko ang tingin niya at nakita ko ang Bulkang Mayon na nagbubuga ng lava. I didn't see that earlier! Maybe because it was daylight!

Pero! Napakaganda niya! Maliwanag ang tuktok ng Mayon at kitang-kita na gumagalaw nga ang mga lava pababa roon. Staring at it was majestic but dangerous. Balita nga rin na naka-alert level ang bulkan. May mga nakikita akong video clips doon pero mas maganda pala kapag sa personal mo nakita!

"The Mayon flows lava. It's a tourist attraction here in Albay. Wala kang makukuhang matutuluyan ngayon," aniya. "Kung naglayas ka sa inyo, umuwi ka na lang, Miss. Kung ayaw mo, may kakilala ka siguro—doon ka muna magpalipas ng gabi."

Naglakad siya patungo sa kaniyang kotseng nakabukas pa. But just as he was about to duck inside, I grabbed the door to prevent him from closing it.

"T-Teka! Wala akong mauuwian! Please? B-Baka puwedeng makasama sa 'yo?"

I bit my lips.

Tuluyan na siyang nakaupo sa driver's seat. Ngunot-noo niya akong tiningnan at nadepina ko ang mapupungay niyang mga matang nakabaling sa akin.

He chuckled—a dry, humorless sound. "I don't take home girls in that kind of state," he said matter-of-factly.

"Wala kasi akong maayos na damit. Kaya ito na lang ang nasuot ko! W-Wala akong kakilala rito sa Albay! Hindi ko naman alam ang pasikot-sikot dito," rason ko.

"And? Why are you here? Malamang may kilala ka rito," aniya sa tonong parang modus ako.

"Ngayon, meron na. At sabi mo pumunta ako sa kakilala ko."

"Sino?"

"Si Treve?" I asked to remember his name earlier.

"Treve?"

"Hindi ba, Chief Treve Nievres ang pangalan mo? Kilala na kita! Kaya sasama ako sa 'yo!"

He tried to close the door but I put my other hand on it. Tiningnan niya ulit ako ngunit ngayon ay salubong na ang kilay niya at mukhang naiinis.

"Kahit magkano! Babayaran kita!"

Natigil pa siya at ilang segundo lang ay umiiling ito at tumatawa na walang tunog.

"I don't even know your fucking name," he said almost in a whisper.

"I am Xia..."

I cleared my throat. No, Xianny is dead, Michelle!

"I am Michelle! Che na lang in short!"

Iniwan ko ang isang kamay na nakahawak sa pintuan ng kaniyang kotse. Iyong isang kamay ko naman ay kinuha ang isang papel na nasa loob ng sling bag na nakasabit sa aking balikat.

Kahit na gusot-gusot na ang aking papel ay hindi ko pa rin sinayang iyon at ipinakita sa kaniya.

"I-Ito oh! Resume ko, baka isipin mo peke ang pangalan ko!"

Dinaan ko sa tawa iyon. Hindi niya tinanggap ang papel. But I could see him reading, his eyes moving across the words before returning to my face with that same irritated expression.

I smiled, trying to appear welcoming to him. Trying to look trustworthy, competent, not at all like the desperate runaway I actually was.

I shook the paper and pouted my lips, then smiled again. My cheeks heated up from the effort. My voice pitched higher with false enthusiasm.

"May mga credentials din ako riyan. Kung naghahanap ka ng employee mo, game ako!"

Wanna know why I ended up being here instead of looking for Lance Vetara?