Trapped on Unraveling Marriage: The Discarded Wife Wants Out

Kinabukasan, matapos niyang magsalita nang may halong galit at hinanakit ay maagang umalis si Vernon na parang walang nangyari. Ito ay parang isang karaniwang araw lamang.At gaya ng inaasahan, wala ring pagtutol dito si Janella.Sa pananaw nito, ganoon naman talaga si Vernon—isang lalaking laging abala, laging may hinahabol, laging may kailangang tapusin. Ang oras nito ay parang hindi kailanman naging sapat. Madalas, nasa opisina ito, nakabaon sa mga dokumento at kontrata, o kaya nama’y nasa meeting room at nakikipag-usap sa mga taong katulad niya. Kung hindi man, nasa labas ito at umiikot sa iba’t ibang lugar para mag-inspeksyon.May mga araw pa nga na sa loob lamang ng isang araw, nakakarating ito sa ilang lungsod na parang walang kapaguran.Ganito ang mundo ng negosyo.Hindi ito para sa mahihina ang loob. Kailangan mong matutong makisalamuha, makipagplastikan kung kinakailangan, at magbigay ng ngiti kahit pagod na pagod kana. Ang social gatherings ay hindi lamang kasiyahan dahil i

“Anong ginagawa mo nitong mga nakaraang araw?”Sa malamig ngunit tila mahinahong tanong ni Vernon, saglit na tumigil ang hangin sa pagitan nilang dalawa. Ang katahimikan ng silid ay parang mas lalong lumakas habang si Janella ay nanatiling nakatayo at kalmado sa panlaba pero magulo ang isip. Sa loob-loob niya, malinaw ang sagot.“Syempre, abala ako sa paghahanap ng ebidensya para hiwalayan ka.” Ngunit hindi ito ang lumabas sa kanyang labi.Sa halip, dahan-dahan niyang inayos ang ekspresyon ng mukha na parang isang babaeng sanay nang magtago ng totoo niyang iniisip. Nagpakita siya ng kaunting lungkot, bahagyang hinaing sa boses, at saka sumagot.“Hindi ka na umuuwi nitong mga nakaraang araw at sobrang nababagot ako. Kaya lumalabas ako para mag-shopping at makipagkwentuhan sa mga kaibigan ko. Sobrang tahimik sa bahay at ayoko mag-isa.”Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Vernon. Ang seryoso at malamig niyang anyo kanina ay tila natunaw at napalitan ng bahagyang pag-aalala.“Janella, hin

Tumingin si Janella sa direksyon ng pinanggalingan ng boses at hindi niya napigilang mapailing nang bahagya. Parang may inis na matagal nang kinikimkim ngunit hindi niya ipinapakita agad. Kilalang-kilala niya ang nagsalita. Si Kiel, ang pangalawang anak ng isang kilalang pamilya sa industriya ng building materials, at isa sa pinaka-tapat at sunod-sunurang tagasunod ni Vernon.Sa paligid niya, tila mas lalong naging halata ang tensyon. Nakataas ang baba ni Elle, mayabang ang kanyang ekspresyon at sa kanyang mga mata ay kitang-kita ang malamig na paghamak at tahasang pangmamaliit. Para bang ang presensya ni Janella ay isang bagay na hindi dapat naroon.Tiningnan ni Elle si Janella mula ulo hanggang paa, mabagal at sinasadyang pagsusuri na para bang isang bagay lamang na kailangang husgahan. Sa isip niya, mas maganda siya at mas may class, mas angkop sa mundong kinabibilangan nila. Kaya lalo niyang pinuna ang damit at itsura ni Janella parang bawat detalye ay may mali, bawat kislap ng a

Nang tuluyan na silang makalayo sa paningin ng lahat at tuluyang maiwan ang maingay na bulwagan, narinig ni Janella ang marahang tunog ng awtomatikong pinto na sumara sa kanilang likuran. Ang tunog na iyon ay tila ba isang pormal na pagtatapos ng palabas na kanilang itininghal sa harap ng kanilang mga kakilala at hudyat ng pagsisimula ng isa pang mas madilim na yugto sa pagitan nilang dalawa.Mukhang maagang nasabihan ang kanilang driver tungkol sa kanilang mabilis na pag-alis dahil bago pa man sila makatapak sa labas ay nakatigil na ang itim na mamahaling kotse sa mismong tapat ng pasukan ng club. Isang waiter na naka-uniporme ang mabilis na humakbang pasulong upang buksan ang pinto sa likod kaya naman naging madali at mabilis para kay Vernon na ihatid, itulak, at paupuin si Janella sa loob ng malamig na sasakyan.Sa mga sandaling iyon, habang pilit na pinapakalma ang kanyang sarili biglang nakaramdam si Janella ng kakaibang kilabot na gumapang sa kanyang likuran—isang hindi mapakali

CHAPTER 9Sa wakas, pagkatapos ng mahabang pagpipigil ay nabigkas na rin niya ang mga salitang iyon. Ang mga katagang matagal nang nakabara sa kanyang lalamunan ay malaya nang lumipad sa ere, bitbit ang isang mabigat na pusta.Napakabilis ng tibok ng puso ni Janella sa tindi ng kaba na tila ba guguho ang kanyang dibdib. Alam na alam niya na ang kanyang ginagawa sa mga sandaling ito ay lubhang mapanganib. Para siyang sumasayaw sa ibabaw ng manipis na yelo na pwedeng mabasag anumang oras ngunit wala na talaga siyang ibang mapagpipilian. Patuloy siyang ginigipit at sinusurot ni Vernon para makakuha ng malinaw na sagot at batid niya sa sarili na hindi na niya ito matatakasan, mapapaikot, o mabobola pa gamit ang mga lumang dahilan.Kaya naman, sa gitna ng matinding takot, nagdesisyon siyang gumamit ng ibang taktika. Ang magsalita ng mga katotohanang may halong palusot at kalahating kasinungalingan upang ihatid, itulak, at iakma ang lalaki sa kanyang pinakahuling layunin. Ito ay ang tuluyan