Trapped on Unraveling Marriage: The Discarded Wife Wants Out

Narinig niya na ang minamahal ni Vernon ay bumalik na sa Pilipinas.

Lumilipad ang isip ni Janella. Ilang araw na siyang hindi nakakatulog nang maayos at ang ilalim ng kanyang mga mata ay maitim at namamaga dahil sa puyat.

Sa pagsapit ng gabi, habang nakahiga siya sa kama, lalo siyang napuno ng galit. Hindi na niya napigilan ang sarili at malakas niyang sinampal si Vernon na mahimbing na natutulog sa tabi niya.

Agad namang nagising si Vernon. Matalas ang kanyang tingin habang sinusuyod ang paligid, tila laging handa sa anumang mangyayari. Ngunit nang makita niya si Janella, lumambot ang kanyang mga mata. Mahinahon siyang nagsalita na may bahagyang reklamo sa boses.

“Janella, napanaginipan kong may sumampal sa akin.”

Habang nagsasalita ito ay ibinuka niya ang kanyang mga bisig at inaanyayahan si Janella na lumapit.

“Siguro dahil hindi ka natulog sa mga bisig ko kaya ako binangungot” ang sabi nito.

Ngumiti si Vernon nang marahan, puno ng lambing ang kanyang mga mata. Nang hindi gumalaw si Janella sa loob ng ilang sandali, napahuni siya sa pagkalito at bahagyang nabahiran ng pagkadismaya ang kanyang mukha.

Mukhang talagang gusto niya ito.

Napangisi sa loob si Janella, ngunit nanatiling maamo ang kanyang anyo. Marahan siyang sumiksik sa yakap ni Vernon.

Mayroon siyang mukhang inosente at napakalinis. Mayroon itong maliit  at maamong mukha. Mapapansin mo rin na wala itong bakas ng anumang paninira at may maputing balat. Hindi siya agresibo, siya ay mahinhin at banayad. Sa ganoong mukha, siyam sa sampung tao marahil ay hindi maniniwala na kaya niyang gumawa ng masama.

Kaya kahit may malinaw na bakas ng kanyang kamay sa mukha ni Vernon, niyakap pa rin siya nito nang mahigpit sa sandaling lumapit siya na parang wala itong napansin.

“Si Janella ba ay nagkabangungot din?”

Marahang tinapik ni Vernon ang kanyang balikat. Tila hindi sinasadya, hinaplos ng kanyang mahahabang daliri na may magandang hubog ang ilalim ng mga mata ni Janella.

“Hindi ka ba nakakatulog nang maayos nitong mga nakaraang araw? Narinig ko kay Dr. Domingo na umiinom ka ng melatonin. Dapat bawasan mo iyon dahil kapag nasobrahan ito ay nagiging dependent ka at baka mas lalo itong lumalala.”

Malalim at mainit ang kanyang boses, parang tunog ng isang kagigising na lalaki na may bahagyang paos mula sa mahaba nitong tulog.

Nangingilabot si Janella. Parang may balahibo na dumampi sa kanyang likod. Hindi niya napigilang kusutin ang kanyang tainga.

Napakabastos talaga ni Vernonala kahit alam niyang sensitibo siya sa boses, pero sinasadya pa rin niyang magsalita malapit sa kanyang tainga…

“Hm? Bakit namumula ka?”

Tanong ni Vernon na tila may alam, saka itinaas ang mukha ni Janella upang masdan ito nang mabuti.

“Mainit ba?”

Ngumiti siya nang may halong panunukso. Ang kanyang mga mata ay kumurba sa mahahaba at makikitid na arko. Wala na ang karaniwang salaming may gintong frame na nagpapamukha sa kanya ng seryoso kaya mas lumitaw ang kanyang kagwapuhan.

Ang magagandang mata nito. Ang matangos na ilong at malaperpektong hubog ng mukha. Ang manipis at magandang kurba ng labi.

Masarap tikman.

Si Vernon ay parang isang espiritung soro mula sa nobela—una ka niyang kakainin at saka ka niya aakitin na kainin siya pabalik.

Nagtagpo ang kanilang mga labi at ngipin, naghalo ang kanilang mga dila, hanggang sa hindi na makahinga si Janella. Saka lamang siya pinakawalan nito, na tila nag-aatubili pa.

“Mas mainit na ngayon.”

Alam ni Janella na sinasadya nitong tuksuhin ang kanyang namumulang mukha.

Disyembre na at patuloy ang pagbagsak ng niyebe sa labas ng malalaking bintana. Mainit—napakainit!

Sa loob-loob niya, napamura siya. Marahil ay ilang beses pa niya itong tiningnan nang masama, ngunit para kay Vernon, parang nakikipaglandian lang siya. Dahil hindi na rin siya makatulog, nagpasya na rin itong manatiling gising.

“Sabi ng doktor, may mga bagay na maaaring gawin bago matulog na makakatulong para makatulo ito ng maayos.”

Ngumiti si Vernon habang nakatingin sa kanya at may halong pang-aasar.

“Dapat sundin natin ang utos ng doktor.”

Hindi naman tumanggi si Jnella.

Hindi siya kailanman naging mapilit sa harap ni Vernon palagi siyang nagpapigil.

Kaya sinunod niya ang utos ng doktor sa loob ng mahigit isang oras. Tunay ngang uminit ang silid, parang oven na paulit-ulit siyang niluluto, hanggang sa maging malambot at makatas na laman—na dahan-dahang nilasap ng isang taong may hawak na kutsilyo.

Epektibo nga ang payo ng doktor. Sa sobrang pagod, halos mawalan ng malay si Janella at iyon ang unang pagkakataon sa ilang araw na nakatulog siya nang mahimbing.

Nang magising siya, wala na ang tao sa tabi niya. Inabot niya ang kumot dahil malamig na dito. Tiningnan niya ang oras. Alas-onse y medya na. Marahil ay maagang gumising si  Vernon at pumasok na ito sa kompanya.

Kahit hanggang alas-tres ng madaling araw gising, nagagawa pa rin nitong bumangon nang maaga.

Bumangon na ito at pumunta siya sa kabinet. Kumuha siya ng gamot para kontra at iwas pagbubuntis nito. Ininom niya iyon gamit ang maligamgam na tubig.

Isa siyang mabuti at masunuring asawa. Ayaw ni Vernon na mabuntis siya, kaya palagi itong nagiging maingat. Marahil ay nakalimot lamang ito kagabi.

Siguro’y ang pagbabalik ni Elle ang gumulo sa kanyang isipan kaya hindi siya mapakali at nakalimutang bantayan si Janella laban sa paggamit ng pagbubuntis para itali siya.

Buti na lang, ayaw din ni Janella ang anak.

May pakiramdam siya na ang kanilang tatlong taong pagsasama ni Vernon ay malapit nang magtapos.

Hindi siya mahal ni Vernon. Ang mahal nito ay ang kanyang “white moonlight” na si Elle.

Maayos lang ang kanyang asal.

At nasisiyahan ito sa pakikipagtalik sa kanya.

…

Mabuti.

Gawin na lang na galit ang lahat.