Kabanata 1

CHARMAINE

“Charmaine, lakad na! Ano ka ba naman! Sabi ko naman sa’yo, ako na ang bahala kay Nanay,” apura sa akin ni Daisy, matalik kong kaibigan.

Kapapasok lang nito sa bahay, at heto’t tumalak agad. Alam niya kasi na may job interview ako ngayon. Mama nga kasi niya ang nag-recommend sa akin sa trabahong iyon.

Mabuti na lang at nagkataon naman na wala siyang pasok sa eskwela, kaya siya ang nagpresenta na magbantay kay Nanay habang wala ako.

Medyo inggit nga ako sa kanya. Dapat kasi ay nag-aaral din ako gaya niya. Pareho na sana kaming first-year college ngayon. Pero dahil nagkasakit si Nanay, kailangan ko munang huminto sa pag-aaral para maghanap ng trabaho.

“Akin na nga ‘yan!” Binawi niya ang mangkok ng lugaw na ibibigay ko pa sana kay Nanay, saka ako tinulak papunta sa pinto. “Bilis na! Mahuhuli ka na!”

Tipid na lang akong ngumiti, pero ang tingin ko ay na kay Nanay. Kahit ngumingiti siya, bakas pa rin ang pananamlay. Bakas ang panghihina.

Nadudurog ang puso ko sa tuwing nakikita ko siyang ganito. Ang lakas-lakas niya dati. Lahat ng trabaho kinakaya. Hanggang sa magkasakit siya. Kidney failure.

“Oo na nga, aalis na,” sagot ko naman kay Daisy, sabay pagmano kay Nanay. “Alis na po ako, ‘Nay,” paalam ko rito.

“Mag-ingat ka, Anak. Gabayan ka sana ng Diyos,” nakangiting sabi nito, at hinaplos pa ang pisngi ko.

“Good luck, besty!” sigaw pa ni Daisy habang papalayo na ako.

Ngiti na lang ang sagot ko, kasabay ang mabilis na paghakbang. Sumulyap din ako sa relo ko. Agad na nagpara ng taxi.

Kailangan ko nang mag-taxi. Tiyak na ma-le-late na ako kapag nagpunta pa ako sa terminal.

Ang sabi pa naman ng mama ni Daisy ay kailangang dumating ako twenty minutes before ang usapang oras.

Dapat kasi ay kanina pa ako umalis. Kaya lang, hindi ko naman maiwan si Nanay na walang magbabantay, kaya hinintay ko muna si Daisy. Natatakot kasi ako na mag-seizure na naman siya at mabagok ang ulo.

“Kuya, maraming salamat po,” sabi ko sa driver at agad na bumaba ng taxi.

Takbo-lakad naman ang ginawa ko para marating agad ang opisina kung saan naghihintay ang kikitain ko. 

Kumakabog na rin ang dibdib ko, hindi lang dahil sa pagod kundi dahil late na ako ng sampung minuto. Naipit kasi kami sa traffic at alam ko na hindi valid ang rason na iyon pagdating sa trabaho.

Ngayon, nandito na ako sa tapat ng opisina. Nagdadalawang-isip naman akong kumatok. Paano kung pagalitan ako? Paano kung hindi na ako qualified dahil late ako?

Tinapik-tapik ko ang dibdib ko. Hindi puwedeng umatras ako. Hindi ko sasayangin ang pagkakataong ito. 

Hindi puwedeng masayang ang puting midi dress na pinahiram sa akin ni Daisy para maging presentable ako sa magiging boss ko. Hindi puwedeng babahag ang buntot ko.

Sandali muna akong pumikit at bumuga ng hangin. Para kay Nanay, laban, Charmaine!

“What took you so long?”

Napanganga ako at hindi agad nakasagot. Naiwan din sa ere ang kuyom kong kamao dahil sa biglang pagbukas ng pinto, kasabay ng pabulong na sikmat ng lalaking kaharap ko.

Hindi ko alam kung galit siya o nagulat din. Kumunot kasi ang noo niya habang titig na titig sa mukha ko.

Maya maya ay napakurap-kurap ako. 

Ako rin kasi ay napatitig sa kanya. Nakusot ko pa nga ang mga mata ko. Kasi naman, para akong nakakita ng artista.

Ang gandang lalaki ng kaharap ko. Grabe. Ang kinis ng mukha. Sa sobrang kinis, parang pati alikabok ay mahihiyang lumapat sa balat niya.

“I told you to come early!” dagdag niya, sabay lingon sa loob ng opisina.

Maang na naman akong napatitig sa kanya. Gwapo sana, lutang naman.

Ngayon ko lang naman siya nakita.

Pero teka… baka si Tita Marie ang kausap niya. Naalala ko rin kasi ang paalala sa akin ni Tita na kailangan maaga ako.

Pigil na lang akong bumuga ng hangin. Akala pala nitong gwapong lalaking kaharap ko ay ako ang kausap niya.

“I’m sorry, sir…”

“Save it! Just get inside and don’t say anything stupid, kung ayaw mong mapalayas agad-agad. Bakit ka kasi late—”

“Onse, I’m out of patience! Anong oras na? Darating pa ba ang hinihintay natin?!”

Buo at halatang nababagot na boses ang agad na nagpahinto sa pagsasalita ng gwapong kaharap ko, na Onse pala ang pangalan.

“Bro,” masiglang sagot ni Onse, kahit halatang natataranta.

Hindi kasi ito mapakali. Hindi alam kung sisilip ba sa loob o kakausapin muna ako.

Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa loob ng opisina at sa mukha ko. Hindi ko alam kung nabighani ba siya sa ganda ko o baka tingin niya sa akin ay masyado akong bata para sa trabahong papasukin ko.

“Halika na nga,” sabi niya, sabay hawak sa pulsuhan ko at hinila ako papasok sa opisina.

Napakagat-labi na lang ako habang sumusunod sa kanya. Hinila ba naman agad ako; hindi man lang nagtanong kung sino ako at ano ang pakay ko.

‘Yong kabang nararamdaman ko kanina ay mas tumindi pa. Parang gusto ko na lang umatras at maghanap ng ibang paraan para sa dialysis ni Nanay.

“She’s here, bro,” sabi ni Onse nang marating namin ang mesa ng lalaking hindi man lang nag-abalang tingnan kami.

Nagkibit-balikat lang ito, sabay itsa ng clip folder sa harap ko. “Sign it!” malamig na sabi nito.

Napaawang na naman ang labi ko. Sign? Wala man lang usap? Walang interview? Pirma agad-agad? Ibig sabihin ba ay tanggap na ako?

Naiinis ako sa magaspang na ugali ng lalaking pagsisilbihan ko, pero hindi ko mapigilan ang mapangiti. May trabaho na ako sa wakas. Kaya lang, kahit natutuwa ako, yong kaba ay nangibabaw pa rin.

Parang ang hirap pakisamahan ang boss kong ito. Ang sungit.

Matapos kong titigan ang nakayukong soon-to-be boss ko, napatingin naman ako kay Onse na mukhang hindi rin nagustuhan ang inaasta ng kaibigan niya.

Sa bagay, pareho lang naman silang walang modo. 

Si Onse ay bigla na lang akong hinila papasok, at itong lalaking masungit, gusto naman ay pumirma agad ako.

Medyo nailang pa ako nang mahuli ako ni Onse na nakatingin sa kanya.

Tipid siyang ngumiti nang magtama ang paningin namin, saka nilingon ang kaibigan niya.

“Bro, ayaw mo ba munang i-discuss sa kanya ang laman ng agreement?” tanong niya, sabay sulyap sa akin.

“Monthly salary of one hundred thousand pesos is sure enough for her to sign the agreement,” sabi nito, na nagpabilog sa mga mata ko.

One hundred thousand pesos? Hindi ako makapaniwala. Hindi lang puso ko ang tumitibok, pati utak ko ay pumipintig.

Ang laking halaga noon. Sa wakas, mapapagamot ko na si Nanay.

Napangiti na lang si Onse, pero umiling habang nakatingin sa kaibigan niyang mayaman nga pero hindi naturuan ng magandang asal.

Hindi marunong makipag-eye contact sa kausap. 

Walang modo.

Maski sulyap man lang ay hindi nito ginawa. ‘Yong kilalanin man lang ang bagong empleyado niya, kahit mukha ko lang, wala. Panay kalikot lang sa cellphone.

Inabot na lang ni Onse ang folder at ballpen sa harap ko. Binuklat niya iyon at inabot sa akin.

“Here, make sure to read it first before you sign it,” mahinahong sabi niya, may makahulugang tingin.

Pansin ko. Kanina pa siya tingin nang tingin sa mukha ko. 

Parang may pag-aalala.

Tipid akong ngumiti. Tinanggap ko ang folder at binuklat iyon. “Saan po ako pipirma?” tanong ko.

“Hindi mo ba babasahin muna?” gulat na tanong ni Onse.

“Hindi na, po,” sagot ko, sabay iling.

Bakit ko pa babasahin? Alam ko na kung gaano kalaki ang sasahurin ko. Mag-iinarte pa ba ako? Hindi na.

Ang swerte ko nga at ako ang na-recommend ni Tita Marie sa lalaking ito. Kahit magaspang ang ugali, malaki naman magpasahod. At para ito kay Nanay.

Pahapyaw na tawa ang sumabay sa pagpirma ko, at maya maya ay tumayo ang lalaking masungit.

“As expected,” pabulong nitong sabi na parang hinahamak ang pagkatao ko.

Nanliit ang mga mata ko. Humaba ang nguso ko.

Bahala siya kung ano ang isipin niya. Wala akong pakialam kung mukhang pera ang tingin niya sa akin. Ano'ng masama kung pumirma agad ako? Serbisyo ko naman ang binabayaran niya, hindi ang pagkatao ko.

“Danreve, bro, you can’t leave yet. Marami pa kayong dapat pag-usapan,” pigil ni Onse sa kaibigan niyang nasa tapat na ng pinto.

“Ikaw na ang bahala sa kanya, bro.”

Pahapyaw na tumawa si Onse at saka tumayo. 

Hawak pa rin niya ang folder na pinirmahan ko.

“What do you mean, na ako ang bahala? Tinulungan lang kita sa problema mo, bro. I’ve done my part!” asar niyang sabi habang naglalakad palapit sa kaibigan.

Buntong-hininga lang ang sagot ni Danreve, pero matalim ang tingin kay Onse.

“Now that you both signed the contract, labas na ako sa totoong eksena. Hanggang dito na lang ang tulong na gagawin ko for you, bro!” Inangat niya ang clip folder at pahapyaw na tumawa. “The rest, ikaw na ang kumilos!” dagdag niya, sabay hawak sa door handle, pero muli munang hinarap si Danreve.

Ako naman ay napakamot na lang sa ulo. Naguguluhan na ako sa dalawang ito. Ang daming arte. Ang simple lang naman ng gagawin kong trabaho, ginagawa nilang komplikado.

“I’ve done my part as your best friend, bro. Now, do your part as her husband, okay?”