I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG)

This day is anniversary namin ng fiancé ko.Matagal akong nakatayo sa harap ng salamin, pinagmamasdan ang sarili ko na para bang may kailangang patunayan. Ilang beses kong inayos ang buhok ko, ilang beses kong pinunasan ang lipstick ko, at ilang beses kong sinabing sa sarili ko, this day has to be perfect.Hindi lang dahil anniversary namin.Kundi dahil gusto kong maramdaman na tama ang lahat ng desisyong ginawa ko.Suot ko ang black floral strapless mini dress, simple pero elegante, sapat para ipakita ang kumpiyansa ko. May silver jewelry akong suot, sakto lang ang kinang, at black patent leather pumps na nagpahaba sa mga binti ko. Red lipstick, dark pero malinis ang makeup, yung klase ng ayos na hindi sobrang OA, pero hindi rin madaling kalimutan.Damn,bulong ko sa sarili ko.Excited akong makita ang reaksyon niya. Matagal na kaming hindi nagkakaroon ng oras para sa isa’t isa, busy, pagod, at laging may dahilan. Kaya ngayong gabi, gusto kong ipaalala sa kanya kung bakit ako ang pini

Nagising ako sa isang masakit na pintig sa ulo ko.Parang may kumakatok sa sentido ko nang paulit-ulit, bawat segundo ay paalala na kagabi ay hindi ako umuwi nang maaga, hindi ako nag-isip, at lalong hindi ako nag-ingat sa mga desisyong ginawa ko. Mabigat ang katawan ko, parang pinaglaruan ng pagod at alak, at kahit nakahiga lang ako, ramdam kong may mali.Damn, my body hurt parang sinasagasaan ako ng limang truck. Ang puday ko, sobrang hapdi.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.Hindi ito ang kwarto ko.Hindi ito ang kisame na kabisado ko.Hindi ito ang amoy ng apartment ko.May pumasok na liwanag mula sa kurtina, may katahimikan na parang too calm after chaos, at may presensya sa tabi ko na agad nagpahinto sa paghinga ko.Unti-unti akong lumingon.At doon ko siya nakita.Isang lalaking hindi ko kilala, mahimbing ang tulog, parang wala siyang pakialam sa mundo, parang ang gabi ay isang normal na pangyayari lang sa kanya. Nakahiga siya sa tabi ko, malapit, masyadong malapit at d

Pagkatapos ng very traumatic CEO encounter na parang muntik nang maging dahilan ng maagang resignation ko kahit wala pang lunch break, sinamahan ako ng HR papunta sa magiging “office” ko, at habang naglalakad kami sa hallway, sobrang kampante ko pa kasi iniisip ko, ah okay, may sarili akong cubicle or maliit na room, tahimik, professional, walang multo ng one-night-bad-decision, ganon.“Here’s your workspace,” sabi ng HR sabay bukas ng pinto.Pagbukas pa lang, alam ko na agad na may mali.Very mali.Hindi ito office.Ito ay… isang malaking opisina.Isang opisina na may floor-to-ceiling windows, mamahaling carpet, minimalist na aesthetic, at sa gitna ng isang malaking executive desk na sobrang familiar.At sa gilid no’n…May isa pang desk.Mas maliit.Mas simple.At… katabi.As in katabi.As in kung mag-uunat siya ng braso, kaya niyang itulak ang ballpen ko.Napatingin ako sa HR, tapos sa desk, tapos sa kabilang desk, tapos ulit sa HR na parang may glitch ang utak ko.“Wait,” sabi ko,

Gabi na nang makauwi ako sa condo, pagod ang katawan, pero mas pagod ang utak ko dahil sa buong araw na pagiging clingy at possessive ng boss kong akala mo may personal security issue sa bawat lalaking dumadaan sa paligid ko, akala mo naman may kami?.Pagpasok ko pa lang sa unit, sinalubong na ako ng amoy ng fried chicken at sisig.At syempre, ang pinaka-paborito kong tao sa mundo, si Lora nakaupo na sa sahig, naka-cross legs, at parang gutom na gutom na sinisimulan na ang pagkain kahit hindi pa ako nakaka-upo.“Wow ha,” sabi ko habang hinuhubad ang heels ko, “parang ikaw ang may-ari ng condo.”Hindi man lang siya tumingin sa akin. “Shut up and sit down, bumili ako ng pagkain, so technically, co-owner ako tonight.”Umupo ako sa harap niya at kumuha ng isang pirasong chicken. “Alam mo, kung hindi kita best friend, baka tinapon na kita sa balcony.”“Love you too,” sagot niya, sabay subo ng sisig.Tahimik kaming kumain ng ilang minuto, puro sounds lang ng kutsara, at puro nguya, at pamin

Kahit alam naman nilang wala na ang engagement ko, parang hindi pa rin tapos ang mission ng pamilya ko na ipakasal ako sa kahit sinong may maayos na apelyido at bank account, dahil sa tuwing uuwi ako o tatawag si Mama, iisa lang ang topic, asawa at apo na parang yun na lang ang ultimate life achievement ko bilang babae sa mundong ito.“Anak, tumatanda ka na,” paulit-ulit na litanya ni Mama na parang sirang plaka na hindi marunong makalimut kahit sandali lang, “huwag mong sayangin ang panahon mo.”Sayang? Ano ‘to, yogurt na may expiration date?Minsan hindi ko na talaga sila maintindihan, lalo na si Mama na gustong-gusto na magka-apo na parang may nakaabang na stroller sa sala namin at kulang na lang ay baby na ilalagay doon.“Kahit wala na yung engagement mo, dapat may plano ka na, Matanda na kami dera,” dagdag pa niya minsan.Plano? Ano ‘to, pagkatapos ng isa dapat may reserba? May buy one take one promo ba sa lalaki na hindi ko man lang alam?Sa isip-isip ko nga, kung ganun din lang