LOGINAng lakas ng epekto ng salita nya sa akin. I didn't know what to say. Didn't know how to react. Mas lalo akong natigilan nang makitaan ko ng kaunting panunubig sa gilid ng mata nya.It was like he was holding something back. A tear.Ang kamay nyang nakapulupot sa akin ay lalong humigpit, dahilan ng pagkakalapit ko sa kanya. Maya-maya pa ay yumuko sya. Akala ko ay hahalikan na ako. Nagulat na lang ako nang isubsob nya ang mukha sa ilalim ng aking panga."Riel..."Hindi ko na mabosesan ang sarili. Kasabay ng panginginig ng boses ko ay ang malakas na pagpintig ng puso ko.Napatingin ako sa balikat nya nang magsimula itong manginig. Ilang saglit pa ay narinig ko ang munti nyang paghikbi.Noong una, hindi pa ako sigurado. Akala ko ay inaamoy lang niya ang aking leeg. Tumigil sa paggalaw ang buong katawan ko nang maramdaman ko ang init at pagkabasa sa bahagi ng leeg ko, kung saan nakasubsob ang mukha niya.He was literally crying."It wasn't easy," he started murmuring against my skin. Gara
Mabilis akong kumilos at pinagdadampot ang mga sampay. Kumuha ako ng malaking basket at doon tinambak lahat. Bahala na kung magkakahawaan ng kulay. Ang importante, mawala na sila sa paningin ko.Halos mabasag na ang mga nakakalat kong baso sa sobrang pagmamadali kong mailagay ang mga ito sa aking kusina. Napapadyak na ako sa inis nang may nakita pa akong balat ng iba't ibang chichirya sa ilalim ng lamesa ko.Agad akong kumuha ng walis at saka ito mabilis na winalis. Nang masigurado kong malinis na ang sala, pagod akong napaupo sa maliit kong sofa.My heart was still pounding, and my face felt like it was on fire. Halos hindi na ako huminga kanina. Pumikit ako at pinakalma saglit ang kapaguran.Pagdilat ko ay muntik na akong makapagmura nang makita ko si Riel na nakatayo sa harap ko. Sa kakamadali ko kanina, nakalimutan kong nandito pa pala sya."So, you can be The Flash, huh?"His face was calm, but there was a glint of amusement in his eyes.I stood awkwardly, twisting the hem of my
Dumiretso na kami sa aking munting apartment. Ngayon ay nakatayo ako sa harap ng pintuan nito. Ayaw mapirmi ng kamay kong nakahawak sa susi ng kandado, hindi dahil sa lamig na dulot ng hangin. Riel was standing behind me. He was too close. Sa sobrang lapit nya, ramdam ko ang init ng kanyang presensya. Ang hirap lang baliwalain. Nakatayo lang sya ngunit ultimo paghinga nya ay nagdudulot sa akin ng kakaibang pakiramdam. My heart pounded harder with each second, but I forced myself to focus on unlocking the door. Bwisit! Nakailang subok na ako pero wala pa rin. Ayaw talaga sumakto ng susi sa kandado nito. Dumudulas ito sa metal na para bang ipinagkanulo ako ng sarili kong mga kamay. Alina naman! Nakatayo lang ang mokong. As if naman may ginagawa syang kabulastugan sa likuran mo! It's just a door. You can do this. Sinubukan ko ulit. Sa pagkakataong ito, kinalma ko na ang kamay. Hinigpitan ko lalo ang pagkakahawak sa susi, saka ito pinasok sa kandado. I tried my really best, kaso na
Suminghap ako at tuluyan ng pinatahan ang sarili. Nagbilang pa ako ng ilang segundo bago sya balingan ulit, na may sapat ng kompiyansa sa sarili. Without a word, inabot ko ang isa nyang kamay. Ikinagulat nya iyon pero hinayaan lang din nyang hawakan ko ito. Sya naman ang napasinghap nang halikan ko ang likod ng kanyang palad. Gets ko na. Alam kong ang intensyon ko sa naabutan nyang pagtatapat ko kay Primo ng nararamdaman ay para ipahiwatig na kahit papaano ay may kaunti na akong pagtingin sa lalaking iyon. But he missed the part kung saan nagalit ako noong narinig ko mismo sa lalaking iyon ang muntik nyang pagpatay sa kanya. "I miss you too... Always," malumanay kong sabi habang nakatingin ng diretso sa mata nya. His lips twitched into something almost like a smile. Hindi ko na rin mapigilang mapangiti. Sya lang talaga ang bukod tanging makakapagbago ng nararamdaman ko sa mabilis na pagkakataon. Parang kanina lang, lugmok na lugmok ako. Tapos ngayon, ito at parang ewan na nakang
His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k
Kada segundong lumilipas ay sya naman palakas nang palakas ang iyak ko. Narinig ko ang marahas nyang pagbuntong hininga sa tabi. The next thing I knew, I felt his arm wrap around my shoulders, pulling me against him.After three long years, I finally felt his warmth, pero imbes na tumahan ako ay mas lalo pa akong napahagulgol. Ang dalawang kamay ko ay napunta sa likod nya at mahigpit na napakapit doon."Fuck that bastard," dinig kong bulong nya, sinundan pa ng isa pang marahas na buntong-hininga."This should be the last time I see you cry because of him."Halata sa boses nya ang galit, na para bang gusto nyang bumalik na lang sa loob at tapusin ang dapat tapusin kay Primo.Kung alam lang nya.If only he knew that he was one of the reasons I was breaking down right now.Kung alam lang nya na sya ang pinakarason kung bakit ako umiiyak ngayon. Na kahit anong pagkukunwari ko, sakop nya pa rin lahat ng emosyong nakapaloob sa akin.That no matter how hard I tried to push thoughts of him as
"You don't have to be embarrassed, Ms. Reyes. It's not every day that someone like you asks me for money."His expression softened just a little, a hint of amusement playing at the corners of his mouth. It was as if he found the situation strangely amusing. Tumayo siya at lumapit sa isang lamesa,
Dear Alina, We are pleased to inform you that you have been shortlisted for an interview at Alcantara Group. We would like to schedule a meeting at your earliest convenience. Best regards, HR Team, Vanguard Architects & Associates. Nakatitig lang ako sa email, pilit inaalala kong kailan ba ako n
The dress I chose was simple. A black, knee-length number na nabili ko pang naka-sale, dalawang taon na ang nakalipas. Nasuot ko na 'to noong kasal ng pinsan ko. Outfit repeater ang gaga. I paired it with heels that pinched my toes and a clutch bag I hadn't used since graduation.Ilang beses kong s
Naging mabilis ang takbo ng mga sumunod na araw. Kung noong una ay nangangapa pa ako sa daloy ng trabaho sa Vanguard, ngayon ay unti-unti na akong nasasanay sa ingay ng mga plotter, sa amoy ng kape sa umaga, at sa parang walang katapusang pagre-revise ng floor plans. Martes pa lang ay isinabak na







