Novelas de HANIFAH

Napahawak ako sa dibdib ko nang mabilis ang pagtaas-baba nito. Pagkatapos ay agad kong pinalis ang kaunting pawis na nabuo sa noo ko. Nang tingnan ko si Caleb ay nakatingin pa rin siya sa akin pero nakasandal na siya sa headboard ng kama, magulo ang buhok at naniningkit pa ang mga mata dahil sa antok. "Are you okay? You look like you've seen a ghost. Binangungot ka ba?" puna niya habang kinakamot ang kaniyang batok. "A-ah, oo," sagot ko habang pinapatatag ang boses. "Akala ko kasi... ano... basta, binangungot talaga ako." Bahagya siyang umusog sa akin saka marahang hinawi ang buhok kong nakaharang sa mata ko. "Don't worry, I'm here," malumanay niyang sabi. “No one's going to hurt you, kahit sa panaginip pa ’yan." Kabado pa rin pero nagawa ko siyang tanguan. "Stay here. Maliligo lang ako, then I'll call for breakfast. I'll make sure they bring a lot of protein. You look like you need it." Nagawa pa niyang kumindat bago tumayo at hubad na naglakad patungo sa banyo. Napahiga u

Akala ko ay doon na magtatapos ang dapat sanang dinner namin. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, naramdaman ko na lang ang muling pagpasok ng pagkalalaki niya sa loob ko. Napakagat-labi ako at napaungol ng malakas. Totoong naibsan ang sakit ng katawan ko. Napalitan ito ng matinding pagnanasa… at sarap. “Ahhh, Caleb… Please… faster!” ungol ko pa. Binilisan niya ang pagbayo sa akin habang kapit na kapit ako sa leeg niya. "You're so tight... it's driving me crazy," aniya habang mas lalong binibilisan ang ritmo. Ipinikit ko ulit ang mga mata ko, hinahayaan ang sarili na tuluyang mawala sa katinuan. Nang marating namin ang dulo, halos mawalan ako ng lakas. Nanghihina kong isinandal ang ulo ko sa balikat niya at hinayaan siyang haplos-haplusin ang buhok ko sa likod. "I think I really broke you this time," biro pa niya, pero bakas sa boses niya ang pag-aalala habang inaalalayan niya akong tumayo. "Kasalanan mo..." mahina kong sabi, pilit na inaayos ang gusot-gusot ko ng dress kahit n

Sinubukan kong i-enjoy ang natitirang oras bago ang dinner namin mamaya ni Caleb sa likod ng villa. Kahit sinabi ko nang masakit ang katawan ko ay ayaw pa rin pumermi ng mga kamay niya. Pasimple niya akong hinahawakan sa kamay, sa balakang at maging sa bandang dibdib ko. Isama mo pa ang kanina pa ako tunaw na tunaw na pagtitig sa akin, halata ang matinding pagpipigil. Kasabay ng pagganiyan niya ay hindi ko maiwasang makonsensya ng kaunti. Ewan pero ngayon lang ata ako nakaramdam ng ganito dahil lang hindi ako ang tunay na Liana na inaakala niya. Pero sa kabilang banda, hindi ko rin mapigilang isipin na kung si Liana nga ang nandito, baka puro away lang din ang mangyari sa kaniya. Kilala ko pa naman ang isang ’yun. Nang mag-gagabi na, nag-ayos ako para sa dinner namin. Isinuot ko ang isang kulay champagne na silk dress na lalong nagpalitaw sa diamond necklace na ibinigay ni Caleb. Pagbaba ko, nauna na siya sa likod ng villa kaya sumunod agad ako. Bahagyang umawang ang bibig ko na

Para akong nauubusan ng hininga sa bawat paggalaw ng dila niya sa loob ng bibig ko. Ang kamay niya ay naglalakbay na sa likod ng ulo ko, itinutulak ako palapit sa kaniya na para bang ayaw na akong bigyan ng kahit isang pulgadang espasyo. Hindi ko alam kung bakit, pero sa halip na itulak siya, ay dahan-dahan kong ipinulupot ang mga braso ko sa kaniyang leeg, saka malugod na tinutugunan ang mga halik niya. Nang humiwalay siya, kapwa kami hinihingal. Titig na titig siya sa akin, ang mga mata ay bakas ang pagliliyab dahil sa pagnanasa. "You’re addictive, Liana… and I like it," bulong niya bago isinandal ang noo sa akin. At dahil ayaw ko pang malumpo ng husto, tumayo na ako at bahagyang lumayo sa kaniya ulit. "K-kailangan ko munang pumasok. Ang lamig dito, e," palusot ko na tinawanan niya. "Fine. Magpahinga ka sa sofa. May kukunin lang din ako sa sasakyan." Tumango lang ako at mabilis na naglakad patungo sa sala. Pagkaupo ko sa isa sa sofa doon, doon ko lang naalala na naiwan ko pal

Nagising ako kinabukasan na sobrang sakit ng buong katawan ko, lalo na ang balakang at hita ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi. Sh*t. Hindi pala biro ang ma- devirginize. Ang sakit! Bumaling ako sa tabi ko. Wala na rito si Caleb pero ang amoy niya at ang gulo-gulong kumot ay sapat na ebidensya ng nangyari kagabi. Isang gabi na dapat ay para sa kambal ko, pero ako ang gumanap. Dahan-dahan akong bumangon, hawak-hawak ang kumot para takpan ang sarili ko. Bawat hakbang ko patungo sa banyo ay parang isang parusa. Ang sakit talaga ng katawan ko. Literal na parang kinuha niya lahat ng lakas ko kagabi. Pagpasok ko sa banyo, agad akong tumingin sa salamin. Punong-puno ng mga pulang marka ang leeg at balikat ko. Napahawak ako sa mga iyon habang ang puso ko ay mabilis na tumitibok. Natatakot ako. Alam kong isang malaking katangahan na ibinigay ko ang sarili ko sa kaniya… pero anong magagawa ko? Nangyari na ang nangyari. Nang matapos akong mag-shower, isinuot ko ang isang m

"Fvck... so it's true… you're really a virgin!" Punong-puno ng pagkamangha at hindi maikakailang tagumpay ang pagkakasabi niya. Kasabay n'un ay ang paglambot ng ekspresyon niya, pero ang tensyon sa pagitan ng mga katawan namin ay lalo lamang tumindi. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa na napatunayan ko sa kaniya ang "purity" ko, o dapat ba akong manginig dahil mas lalo akong nabaon sa kasinungalingang ito. "I'm the first," bulong niya muli, para bang ninanamnam ang ideyang iyon. "I'm the only man who has ever seen you like this, Liana. This makes you officially mine." Hinintay muna niyang kumalma ang paghinga ko at masanay ang katawan ko sa kaniya bago niya ako dahan-dahang hinalikan sa noo, pababa sa dulo ng ilong ko, hanggang sa muli niyang sakupin ang mga labi ko. Nang magsimula siyang gumalaw, ang sakit na nararamdaman ko kanina ay unti-unting napalitan ng kakaibang init. Bawat pag-atras at pagtulak niya ay parang may kinakapa siyang ritmo na kami lang dalawa ang nakaka

Nagkaroon kami ng kaunting salu-salo pagkatapos ng mahabang yakapan namin ni Raz. Gusto sana ng pamilya nila na bonggahan ito bilang selebrasyon na rin namin kaso alam naman namin lahat na pagod kami kaya pinili na lang namin matulog at magpahinga. Sa iisang kuwarto kami nahiga ni Raz. Sa sobrang pagod namin mula sa nakakapagod na byahe ay pareho na kaming nakatulog pagkahiga namin. Kinabukasan ay maaga rin kami nagising. Suot ang isang pormal na puting blazer at slacks, tumayo ako sa harap ng salamin. Tapos na ako habang si Raz ay nauna na rin sa baba. Napangiti ako nang masulyapan ko ang suot-suot ko ng singsing, na para bang ito ang nagbibigay ng lakas sa akin para harapin ang malaking hamon na mangyayari mayamaya lang. "You look stunning, and dangerous," bungad ni Raz pagkapasok. "Ready for the finale?" "Ready," matapang kong tugon. “Pababa na rin sana ako." Nginitian niya ako bago ako nilapitan. Umisa pa siya ng halik sa labi ko bago ako iginiya pababa sa may sala. Pagd

Ang biyahe mula sa airport patungo sa tinutukoy ng Mommy ni Raz na safehouse nila ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi nakakabingi, kundi nakakapagpatahimik ng kaluluwa. Habang binabaybay namin ang paakyat na kalsada, ramdam ko ang unti-unting paglamig ng simoy ng hangin, kaakibat ang amoy ng basa at sariwang lupa na para bang sinasabi sa akin na ligtas na nga ako. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga pamilyar na anino ng mga puno. Ramdam ko rin ang bawat galaw ni Raz sa tabi ko. Hindi niya binibitawan ang kamay ko; ang kaniyang hinlalaki ay marahang hinahaplos ang akin, isang paulit-ulit na paalala na nasa tabi ko lang siya kahit anong mangyari. Nang pumasok ang SUV sa malawak na gate ng sang mansyon na nakatago sa gitna ng masukal na hardin, doon ko lang naramdaman ang tunay na pagod. Pero kasabay ng pagod na iyon ay ang hindi maipaliwanag na excitement. "We're here," mahinahong deklara ni Raz. "This is our sanctuary for tonight. Walang media, wal

Ang ilang oras na biyahe patungong Pilipinas ay nilaan namin sa matinding paghahanda. Habang ang karamihan sa mga pasahero ng ibang eroplano ay natutulog o nanonood ng pelikula, kami nina Raz at Lando ay nakapaligid sa isang malawak na touch-screen table, nirerepaso ang bawat anggulo ng aming paglapag. "The moment the wheels touch the tarmac of NAIA, the timer starts," seryosong sabi ni Raz habang hinihigpitan ang kaniyang kurbata. "Hindi tayo dadaan sa regular terminal. We’re docking at the private hangar, but even there, Georgina’s father has deployed a 'welcome committee' of local police." Seryoso lang akong nakikinig sa palitan nila ni Lando ng salita. Ngayon ko lang din napag-alaman na kilalang Senador ang nasabing tatay ni Georgina. Hindi pala talaga biro ang pamilya nina Gino at Ethan. "They're playing dirty, Raz," singit ni Lando habang mabilis na nagtitipa sa kaniyang laptop. "The warrant they revived is for 'Flight from Justice'. Inayos nila ang papers para lumabas na tum

Sumapit ang umaga na may nananalaytay sa aking kakaibang enerhiya. Kung kagabi ay halos mabuwal ako sa bigat ng ng nangyayari sa kumpanya ko, ngayon ay hindi na. Habang suot ang pinaka-pormal kong white power suit, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Wala na ang takot na takot na Samantha noon. Ang Samantha na nakikita ko ngayon ay handa nang harapin ang problema. "Ready, Boss?" tanong ni Raz na nakasandal sa hamba ng pinto, suot ang kaniyang signature charcoal grey suit. He looked every bit the powerful Alcantara he was meant to be. "More than ready," tipid kong sagot bago kami lumabas. Ang pagpasok namin sa conference room ng De Miranta Holdings ay nagsilbing parang isang eksena sa pelikula. Ang lahat ng ingay ay biglang natigil. Ang mga board members na dati ay tinitingala ko at kinatatakutan ko ang bawat panghuhusga ay sabay-sabay na tumayo, ang ilan sa kanila ay hindi makatingin nang diretso sa gawi ko, habang ang iba naman ay pilit na sumisilip ng pagkakataong makangiti sa

Naramdaman ko ang pagtigil ng hininga ni Raz sa sinabi ko. Ang mga bisig niyang nakayakap sa akin ay lalong humigpit, na para bang natatakot siyang kapag lumuwag ang hawak niya ay maglalaho ulit ako na parang bula. "You don't know how long I've waited to hear those words, Sam," bulong niya sa buhok ko. "Memory or no memory, my soul has been searching for you." Dahan-dahan siyang kumalas sa yakap at tiningnan ako nang diretso sa mga mata. May pilyong ngiti na sumilip sa labi niya bago nagpatuloy sa pagsasalita. "At tungkol sa sinabi mong kahit ilang anak... I'll hold you to that. Sisiguraduhin kong hindi ka na magkakaroon ng oras para tumakbo palayo dahil masyado tayong magiging busy sa pagbuo ng sarili nating pamilya." Natawa ako nang mahina habang pinapahid ang huling butil ng luha sa pisngi ko. Sa lahat ng nangyaring trahedya sa nakaraan ko, si Raz lang talaga ang may kakayahang gawing magaan ang lahat. Nasa ganoong posisyon kami nang bumukas ang pinto at pumasok si Lando, bitbi

Matagal na binalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan habang binabaybay namin ang madidilim na kalsada ng Montenegro. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong hikbi at ang mahinang pagtibok ng puso ni Raz habang nakasandal ako sa dibdib niya. "Madame Scarlet—" pagbasag ko sa katahimikan na agad pinutol ng ginang. “Call me Mom, or Mommy Scarlet," aniya na may ngiti sa labi. Medyo natigilan ako pero agad din akong nakabawi. “Mommy…" aniko at bahagyang kumalas sa yakap ni Raz para harapin ang ginang. "Bakit niyo po Ako tinulungan? After everything what Georgina said... hindi ba kayo natatakot na baka m-makasama ako kay Raz?" Marahan niya akong nginitian. "Hija, I’ve lived long enough to know the difference between a cold-blooded killer and a woman who was pushed to the edge of a cliff. Nung huling pag-uusap natin sa ospital, inaamin ko na nagulat ako sa mga sinabi ko. Sa gulat ko ay hindi agad ako nakapag-react. Nagsisi ako, Sam. Nagsisi ako na hinayaan lang kitang umalis