HANIFAHの小説

Nanlilisik ang mga mata ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Pakiramdam ko ay umakyat lahat ng dugo ko sa mukha hindi dahil sa kinikilig ako, kundi dahil sa sobrang bwisit! Ang kapal talaga ng mukha ng Gabriel Yohiko na 'to! Akala ko ba business ang pinunta niya sa Singapore? Bakit parang puro kam*nyakan ang laman ng utak niya? "Madame? Is there something wrong?" tanong ni Sarah nang mapansin ang pagbabago ng timpla ng mukha ko. "Wala! May nakita lang akong peste sa screen ko," inis kong sagot sabay bagsak ng phone sa lamesa. "Iwan mo na lang 'yang tablet dito. Titingnan ko mamaya." "O-Opo, Madame. I'll be in the study if you need anything else," mabilis na sagot ni Sarah, halatang natakot sa biglaang pag-aalburuto ko. Inilaan ko ang buong hapon sa pag-ikot sa garden para lang palamigin ang ulo ko. Pero kahit anong ganda ng mga bulaklak sa paligid, hindi mawala sa isip ko 'yung text niya. Video call? Fully naked? Seryoso ba siya? Hindi ba siya kinikilabutan sa gustong

Kinabukasan, nagising ako na wala na sa tabi ko si Gab. Pagkabangon ko ay may nakita agad akong isang maliit na papel sa side table. At may nakasulat doon na halatang sa kaniya galing. 'I have an urgent business trip to Singapore. I'll be gone for three days. Don't even think about leaving the mansion without my security detail. Sarah will send your schedule for the week. — G.Y.’Sandali akong napatitig sa sulat hanggang sa dahan-dahang gumuhit ang isang malapad na ngiti sa labi ko."Yes! Thank you, Lord!" bulalas ko sabay bagsak muli sa kama.Tatlong araw! Tatlong araw na wala ang demonyong 'yun! Parang nabunutan ako ng napakalaking tinik sa dibdib. Sa wakas, makakahinga rin ako nang maluwag nang hindi siya pinoproblema sa tabi. Sana laging ganito, Lord!Agad akong pumasok sa banyo habang humuhuni pa ng kanta. I felt light. I felt... free, kahit paano.Pagkababa ko sa dining area, sinalubong ako ni Manang Celia na may dalang kape. "Hija, wala daw si Sir Gab. Tumawag kanina at nasa

Ramdam na ramdam ko ang hininga niyang nanunuyang humahaplos sa balat ko. Ang kaninang hiya na nararamdaman ko ay napalitan ng pamilyar na kaba na para bang hihinto ang pagtibok ng puso ko anumang oras. "G-Gab..." mahinang tawag ko, pilit na kumakawala sa yakap niya pero mas lalo niya lang hinigpitan ang pagkakaipit sa akin. "Stay still," he commanded, his voice vibrating against my neck. "You've been ignoring me the whole day. You think I'd just let you sleep after all those things you said to me in front of my staff?" Hindi ako nakasagot. Gusto ko naman talaga bawiin ang lahat ng mura at panglalait na ibinato ko sa kaniya kanina sa lobby, pero hindi lang ako makahanap ng tamang tyempo. Lalo pa ngayon na para bang napipipi ako dahil sa posisyon namin. Isama mo pa na ang init ng katawan niya ay unti-unting lumalagos sa suot kong manipis na pantulog, dahilan para mas lalong manindig ang balahibo ko. “Gab…” muli kong tawag sa kaniya nang maramdaman ko ang paggalaw ng kamay niya mula

Natigilan ako. Bahagyang umawang ang bibig ko habang tuloy lang siya sa pagsasalita. "I could have just let the police raid that place and throw them all in jail for years without a single centavo. But instead, I’m paying them three times the value of their illegal shacks just so they can start over somewhere else. I'm clearing that site not just for a resort, but to get rid of the filth that’s rotting that community!" He looked at me with eyes full of cold fire. "I pity them, Claire. Despite everything, I pity them enough to give them a way out. But you? You just see the surface. You see a poor old man, and you think I'm the villain." Napakagat na ako ng labi. Gusto kong magsalita pero kahit ang bibig at dila ko ay parehong umuurong na. "Happy now? Does that satisfy your moral compass?" Suminghap ako at kusang napatango. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Dahan-dahan akong tumalikod at naunang maglakad patungo sa elevator nang hindi na naglalabas ng kahit anong salita.

Pagpasok namin sa conference room ng Yohiko Group, sinalubong kami ng mga board members. Lahat sila ay nakatingin sa akin, tila hinuhusgahan kung karapat-dapat ba ako sa tabi ng isang Gabriel Yohiko. I tried my best to look professional, but deep inside, I was screaming. "The demolition will proceed as scheduled," Gab announced to the board, his voice commanding and firm. "Any legal hurdles will be handled by my team. We don't stop for anyone." Habang nagsasalita siya, hindi ko maiwasang mapatitig sa kaniya. He was brilliant, yes. But he was also terrifying. He spoke about people’s homes as if they were just numbers on a spreadsheet. Matapos ang mahigit dalawang oras na pag-upo doon, sa wakas ay natapos din. Bumalik kami sa opisina niya. I sat on the couch, exhausted from the pretending. Maya-maya pa ay bumukas ang pinto at pumasok si Sarah, ang secretary niya, na may dalang balita. "Sir, there's a problem at the site. One of the residents refused to leave and... there was an acci

Padabog akong pumasok sa dati kong kwarto, hindi ’yung kaniya, at dire-diretsong nahiga sa kama nang hindi man lang tinatanggal ang suot kong sapatos. I just wanted to disappear. Kung puwede ay magpapalamon na lang ako sa hinihigaang kama sa sobrang pagod at galit. Ilang minuto akong nakatulala sa kisame nang marinig ko ang pagbukas n’ung connecting door. Ni hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ang pumasok. Sa halip ay tumalikod ako at nagpanggap na natutulog. “Don’t stay there acting like a child, Claire. Get up and change. Kakain na tayo,” utos niya. Hindi ako kumibo. Nanatili akong nakatalikod sa kaniya habang mariing nakapikit ang mga mata. Bahala siyang ngumawa d’yan. “Claire, I’m not talking to the wall,” banta niya, ang boses niya'y parang mas lumapit kaysa kanina. Pero hindi pa rin ako nagsalita. Wala akong balak na makipag-usap sa lalaking nasobrahan pa ata sa pagkasama si Satanas. "Don't give me that silent treatment. It’s pathetic," his voice echoed in

Pakiramdam ko ay biglang uminit ang paligid kahit malakas naman ang aircon sa loob ng kwarto. Isama mo pa ang mainit niyang hininga na tumatama sa leeg ko, nagmistulang kuryente na gumagapang sa buong sistema ko. “C-Caleb…” utal kong tawag sa kaniya, pasimpleng inilalayo nang kaunti ang leeg ko. “A-anong sabi mo?” Mahina siyang tumawa. Lalo pa niyang isiniksik ang kaniyang ilong sa balat ko at inamoy-amoy na ang bandang iyon. The hell?! “I want you to call me that again,” bulong niya, mas paos na ngayon. “The way you said it earlier… it almost made me want to give you back your phone, the company, and even my soul. Call me baby again, please…” Nakatatlong lunok na ako ng sariling laway para pakalmahin ang sarili ko. Ano ba naman ’tong ginagawa niya? Konti na lang talaga at sisigaw na ako. Hindi ko kinakaya! Kung bakit ko ba naman Kasi naisipang tawagin siyang baby. Ito tuloy! “A-ayoko nga!” pagmamatigas ko sabay siko nang mahina sa kaniya. “Sabi mo foul play ’yun, ’di ba? B-ba't

Napangisi ako nang palihim nang makita ang pamumula ng tainga niya. Mukhang nadali ko siya sa isang ‘Baby’ lang. Tumikhim ako at bahagyang nilapit sa kaniya ang mukha ko. "Baby—" "Stop!" madiin niyang putol sa akin na ikinagulat ko. Sa gulat ko ay muntik na akong mahulog sa kinauupuang kama. "I-I mean..." pautal-utal niyang bawi, hindi pa rin idinidilat ang mga mata habang ang kabilang kamay ay nakahawak pa rin sa dibdib niya na parang konti na lang ay aatakehin na siya sa puso. "I-I like it, but it's foul. It's definitely foul play, Lana." "Huh?" patay-malisya kong tanong, nagpipigil na ng tawa. "Bakit naman foul? Pero sige, kung ayaw mo n'un..." lumapit pa ako nang kaunti sa kaniya Hanggang sa halos madikit na ang labi ko sa tainga niya, saka bumulong ng, "...Daddy na lang?" "Oh, God..." bigo niyang sabi. Napapikit pa siya nang mas mariin at lalong humigpit ang hawak niya sa kaniyang dibdib. "Lana, please… I am warning you. Isang tawag pa ng ganiyan at makakalimutan kong ma

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakasubsob sa mga tuhod ko habang iyak pa rin nang iyak. Ang t*nga t*nga niya! Sobrang t*nga niya! Dahil lang sa akin binitawan na niya Ang lahat?! Ako na niloko siya't basta na lang nawala bigla?! Wala siyang kasing-t*nga! Suminghot ako at pinigilan ang sarili na mapahagulgol pa lalo. Pagkatapos ay tumayo ako sabay pinunasan ang mga luha ko na kumalat na sa pisngi ko. Hindi ako pwedeng maupo lang dito. Tumingin ako sa paligid ng kwarto hanggang sa mahagip ng mata ko ang bintanang nakaharap sa garden. Mabilis akong lumapit doon at binuksan. Sa lakas ng hangin na pumasok ay saglit pa akong napayakap sa sarili. Hindi ito masyadong mataas dahil nasa unang palapag lang naman ang kwartong kinaroroonan ko. Kaya kung tatalon ako mula rito pababa sa lupa, hindi ko iyon ikamamatay. Sumilip ako sa labas. Walang tao. Siguro ay nasa sala siya o sa kusina, binabantayan ang pinto ng kwarto kung mabubuksan ko ito. Maingat kong itinaas ang isang binti ko Hangg

“Hindi pwede,” mariin niyang tugon, hinawakan muli ako sa magkabilang balikat. “Lana, listen to me. It’s done. The papers are signed, the assets are transferred. Even if you talk to Lucas now, nothing will change. He has what he wants, and I have what I need.” “What you need? Caleb, you need your life back! Valderama ka rin!” buong tapang kong sabi kahit nanginginig na ang buong katawan ko sa halo-halong emosyon. “Hindi ako papayag na maging pabigat sa’yo habambuhay dahil lang sa maling desisyon mo. Hindi ko masisikmura na habang nag-aaral ako rito sa Japan, ikaw naman ay walang-wala dahil sa katangahan mo!” “I am not a martyr. Stop making it sound like I’m suffering,” aniya sa mababang tono. “I chose this. I chose to be with you over a pile of cold cash and a company that almost killed my soul for three years. Don't you dare call my choice a mistake.” “Mali, Caleb! Maling-mali! Ni hindi mo man lang ako tinanong!” muli kong bulyaw sa kaniya. “Mali na basta-basta ka na lang nagdesis

Muli akong napasinghap, sinusubukang pakalmahin ang wala na sa ayos kong dibdib. “I tricked you,” panimula niya, ang boses ay seryoso at may halong pait. “I lied to you, Lana. I tricked you because it was the only way to save you from all of them.” Napaatras ako nang bahagya kahit wala na akong maatrasan, pilit na pinoproseso ang narinig ko. “Anong ibig mong sabihin?” Huminga siya nang malalim at tinitigan ako nang diretso. “I gave him everything. The company, the hacienda, every single asset I had under the Valderama name... I transferred it all to Lucas.” Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?!” “It was the price for our freedom,” agap niya, at hinawakan ang magkabila kong balikat. “In exchange for everything I owned, Lucas agreed to take Liana away. He’ll make sure she never shows her face to us again. I made a deal with the devil just to keep you safe.” Nanghina ang mga tuhod ko kaya napakapit ako sa kaniya. Oh my god! Totoo ba ’to?! O baka nananaginip lang ako?! “Caleb… hindi ko

Napatitig lang ako sa kaniya at hindi na muna nakapagsalita. His possessiveness was always there, but this time, it felt different. Hindi ko lang mawari kung ano ’yun. Sa huli ay tumango ako bilang sagot. “Good,” he said, before leaning in to give me a quick, lingering kiss on my forehead. Ikinatameme ko iyon ng bahagya. “Now finish your ice cream. Tunaw na, oh.” “O… kay…” tanging naibulalas ko. Natawa lang siya at ginulo ang buhok ko bago kami nagpatuloy sa paglantal ng ice cream. Hapon na nang makabalik kami sa bahay. Ewan pero kahit papaano ay nakagaan ng dibdib ko pagkatapos naming pumunta sa shrine. Hindi nga lang nagtagal dahil nang papasok na kami loob ng bahay ay biglang tumunog ang phone niya. “I have to take this. It’s from the main office,” seryoso niyang sabi. “Go ahead, magpahinga ka na muna. I’ll be in the dining area.” “Okay,” sagot ko at dumeretso sa kusina para uminom ng tubig. Pagdating ko sa dining table, nakita kong nakalapag sa lamesa ang laptop niya. Buka

Si Riel na kanina pa nagpipigil ay muli na naman nilagay sa likod ko ang kaniyang kamay. "Shall we move on?" Hindi iyon patanong, kun'di parang babala na kailangan ko nang tumigil at nang matapos na ang araw na ito. Minabuti ko na lang din tumahimik bago niya pa ako, who knows, kung ano'ng kayang gawin ng isang Riel Valderama.Habang papalabas kami sa kuwartong iyon ay muli ko na naman nilapit ang ulo sa kaniya upang bumulong."See? I'm making you look good in front of your parents. You should thank me."Bumaba ang tingin niya sa akin at sumilay ang ngiti sa labi niya. "Thank you? For embarrassing me with that nonsense about roses?""Hey, it worked, didn't it?" I said, grinning. "They're eating it up."Umiling-iling siya na para bang sinasabi sa akin na nababaliw na talaga ako. Ako nama'y ngingiti-ngiti sa tabi niya at sinasabayan ang mahahaba niyang biyas papunta sa kotse. Hindi naman pala masyadong mahirap ang deal na ito, e. And for the first time, I realized that maybe, just m

Tumigil kaming apat sa isa pang section ng venue na ito kung saan naroroon ang babaeng florista. Dahan-dahan niyang inayos ang mga bulaklak bilang final touches. "Ito na po, Ma'am," nakangiti niyang inabot sa akin ang bulaklak. I accepted it, marveling at the delicate arrangement of pastel roses, peonies, and baby's breath. Tuluyan na akong nawindang sa kagandahan nito nang humaplos sa hangin ang banayad nitong amoy. "Well?" I turned to Riel, holding up the bouquet like it was some kind of prize. "What do you think?" He glanced at it, then back at me. Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako pero nakita ko ang saglit na panlalambot ng ekspresyon niya. "Perfect," sabi niya sa seryoso at kalmadong boses. Kung hindi ko lang siya kilala ay iisipin kong sa akin niya 'yon sinasabi, pero kahit na gano'n nga ang nangyari, masasabi kong para lang talaga iyon sa pagpapanggap na ito. "If you were to compare Alina to a flower, what would it be? And why?" Nagulat ako sa biglaang ta

"Oh, really?" his mother asked, her lips twitching with amusement.Sunod-sunod ang pagtango ko bilang pagsang-ayon. Lumapit pa ako sa Mama niya para kunwaring may ibubulong."Obsessed po. Ayaw akong tantanan sa trabaho.""At work?" Kuryuso namang singit ng kaniyang Papa. I nodded solemnly. "Opo. I was a teacher at this small school, at doon po laging natambay ang anak niyo po. Not even as a parent or anything. Just there, lurking in the hallway like a tall, brooding statue."Riel let out a sharp breath, clearly trying to suppress his irritation, but I was on a roll."Lagi akong pinapadalhan ng kape," I continued, holding out my hand as if to present invisible cups. "Flowers, sometimes even snacks. Sa una, natakot pa ako-no offense, sweetheart," saglit kong baling sa kaniya na may matamis na ngiti. Gusto ko na lang humagalpak ng tawa nang matalim niya akong tiningnan. Hindi man siya nagsalita pero 'yong panga niya ay umiigting na sa pagpipigil. "I thought he was just a billionaire s

Habang naglalakad kami patungo doon ay hindi ko maiwasang mapansin ang pananatili ng kamay ni Riel sa likod ko. Kung minsan ay tinatamaan nito ang braso ko, na siyang pinapaalala ang deal na dapat namin gampanan. The bouquets were stunning, their vibrant colors and delicate arrangements almost too beautiful to be real. Kumuha ako ng isa at nakangiti ko itong pinakita kay Riel. "This is gorgeous," I said, unable to hide my awe."It should be," kaswal ngunit malamig niyang sabi. "I paid enough for them."Imbes na supalpalin siya ay nagkunwari na lang akong natawa. "You really know how to ruin a moment, don't you?" pabebe at kunwaring malambing kong suway sa kaniya. Parang ikinatuwa niya ang ayos ko nang balingan niya ulit ako na may nakakalokong tingin. "You're easy to amuse.""Maybe you're just funnier than you think," I quipped, enjoying the rare flicker of amusement that crossed his face.Narinig ko ang kantyaw ng iba sa paligid. Nagtinginan lang kaming dalawa at kunwaring hindi

"You mean like when I called you sweetheart the other day? That baduy moment? I still don't know why I said that out of nowhere. I blame the awkward tension," pangtataray ko pa rin. Hindi pa rin talaga ako maka-move on sa pagtawag niya sa akin ng typical jobless licensed teacher. Siguro nga masakit talaga kapag sa ibang tao nanggaling, lalo na kung 'yong taong iyon ay walang alam kung paano mo sinubukang umalis sa sitwasyon iyon. Not from this arrogant with good heart billionaire. Oo, good heart kasi ramdam ko pa rin ang bait niya kahit walang filter ang bibig.Muli ko siyang inikutan ng mata pero sa pagkakataong ito ay medyo naibsan na ang inis ko sa kaniya. "My parents have a good radar for fake behavior. Keep it subtle, but convincing. Hold my hand, smile at me, laugh when I say something remotely funny."Medyo 'di ako kumbinsido sa part na funny. "Got it. I'll make them believe we're disgustingly in love," I replied with mock enthusiasm, which earned me a raised brow from him.

Sabay kaming naupo sa kaniya-kaniyang pwesto. Bahagya ko siyang nginitian nang makitang nakakunot ang noo nitong nakatitig sa akin, tila nawi-wierduhan sa akin. Mabuti na lang talaga at naging mabilis ang aming almusal. Alas otso na nang naisipan naming lumakad na papunta sa venue. Nasa may pintuan na ako palabas ng mansyon nang unahan niya ako sa paglalakad. Saglit akong napahinto dahil do'n. Ilang sandali ay nakapamulsa niya akong hinarap at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. "You look... better than I expected," he said, his tone neutral but somehow carrying a hint of approval. "That's all," dugtong niya bago ako mabilis na tinalikuran. Tinaasan ko siya ng kilay kahit hindi naman niya nakikita. Sumunod ako sa kaniya at sabay kaming pumunta sa garahe. "You look overdressed for a fake fiancé," habol kong hirit na nagpahinto sa kaniya sa pagbukas ng sasakyan. Ilang sandali ay marahan siyang natawa at iiling-iling akong tiningnan. "You're surprisingly confident for someone who