Masuk"Gusto mo bang iwan kita ulit?" inis kong bulyaw sa kanya, kahit na hindi ko naman ito planong totohanin.Nang-aasar na naman kasi. Kita na ngang nabitin ako, gumaganito pa sya.Tumawa sya at banayad na piningot ang tuktok ng aking ilong."Not a chance," iling nya.His arms tightened around me for a second before he loosened his hold."But..." His voice trailed off. "Let me ask you something."Kinunutan ko sya ng noo.Binasa nya muna ang ibabang labi. Pagkatapos ay seryosong nginuso ang bandang gilid ng kinaroroonan namin, kung saan nakasampay kanina ang mga panty ko.Huwag nyang sabihin..."Were those your panties earlier?" ngumisi sya ng nakakaloko. "They seemed kinda big."Awtomatik na nag-init ang mukha ko sa kahihiyan. Dahil dun ay mabilis akong napatayo. My God! Akala ko nakalimutan na nya!"Riel Takahiro Valderama!"Pinandilatan ko sya ng mata. Ang mokong, humagalpak lang ng tawa."What?" painosente nyang tanong, kahit pigil na pigil naman ang tawa."Wala ka bang ibang makita d
Sa loob ng tatlong taong pagkakahiwalay sa kanya, akala ko, ako lang ang lubos na nasasaktan.Akala ko, ako lang ang nakaka-miss sa kung anong meron kami.Ni hindi pumasok sa utak ko na maging sya ay nahirapan pala. Mas malala pa nga dahil sa pagkakakulong nya.Ayaw kong isipin ang naging ayos nya sa loob ng selda. Natatakot akong tanungin sya tungkol sa bagay na iyon. Natatakot ako na baka hindi ko kayanin marinig lahat ng pinagdaanan nya habang wala ako sa tabi nya.Hindi kakayanin ng puso't isip ko ang katotohanang habang nandito ako, nakakaramdam ng kaunting kilig sa lalaking dapat sana ay nasa kulungan, ayon sya at nagdurusa sa krimen na hindi naman nya ginawa. At sa kabila ng lahat, ako pa rin ang tanging naiisip niya.Marahan nyang pinalis ang mga luha ko, na para bang sa pagitan namin ay ako pa ang dapat patahanin. The way he brushed away each of my tears felt as if it could erase the years of pain we had been carrying.At siguro nga kaya nya, kasi habang tumatagal ang pagpali
Ang lakas ng epekto ng salita nya sa akin. I didn't know what to say. Didn't know how to react. Mas lalo akong natigilan nang makitaan ko ng kaunting panunubig sa gilid ng mata nya.It was like he was holding something back. A tear.Ang kamay nyang nakapulupot sa akin ay lalong humigpit, dahilan ng pagkakalapit ko sa kanya. Maya-maya pa ay yumuko sya. Akala ko ay hahalikan na ako. Nagulat na lang ako nang isubsob nya ang mukha sa ilalim ng aking panga."Riel..."Hindi ko na mabosesan ang sarili. Kasabay ng panginginig ng boses ko ay ang malakas na pagpintig ng puso ko.Napatingin ako sa balikat nya nang magsimula itong manginig. Ilang saglit pa ay narinig ko ang munti nyang paghikbi.Noong una, hindi pa ako sigurado. Akala ko ay inaamoy lang niya ang aking leeg. Tumigil sa paggalaw ang buong katawan ko nang maramdaman ko ang init at pagkabasa sa bahagi ng leeg ko, kung saan nakasubsob ang mukha niya.He was literally crying."It wasn't easy," he started murmuring against my skin. Gara
Mabilis akong kumilos at pinagdadampot ang mga sampay. Kumuha ako ng malaking basket at doon tinambak lahat. Bahala na kung magkakahawaan ng kulay. Ang importante, mawala na sila sa paningin ko.Halos mabasag na ang mga nakakalat kong baso sa sobrang pagmamadali kong mailagay ang mga ito sa aking kusina. Napapadyak na ako sa inis nang may nakita pa akong balat ng iba't ibang chichirya sa ilalim ng lamesa ko.Agad akong kumuha ng walis at saka ito mabilis na winalis. Nang masigurado kong malinis na ang sala, pagod akong napaupo sa maliit kong sofa.My heart was still pounding, and my face felt like it was on fire. Halos hindi na ako huminga kanina. Pumikit ako at pinakalma saglit ang kapaguran.Pagdilat ko ay muntik na akong makapagmura nang makita ko si Riel na nakatayo sa harap ko. Sa kakamadali ko kanina, nakalimutan kong nandito pa pala sya."So, you can be The Flash, huh?"His face was calm, but there was a glint of amusement in his eyes.I stood awkwardly, twisting the hem of my
Dumiretso na kami sa aking munting apartment. Ngayon ay nakatayo ako sa harap ng pintuan nito. Ayaw mapirmi ng kamay kong nakahawak sa susi ng kandado, hindi dahil sa lamig na dulot ng hangin. Riel was standing behind me. He was too close. Sa sobrang lapit nya, ramdam ko ang init ng kanyang presensya. Ang hirap lang baliwalain. Nakatayo lang sya ngunit ultimo paghinga nya ay nagdudulot sa akin ng kakaibang pakiramdam. My heart pounded harder with each second, but I forced myself to focus on unlocking the door. Bwisit! Nakailang subok na ako pero wala pa rin. Ayaw talaga sumakto ng susi sa kandado nito. Dumudulas ito sa metal na para bang ipinagkanulo ako ng sarili kong mga kamay. Alina naman! Nakatayo lang ang mokong. As if naman may ginagawa syang kabulastugan sa likuran mo! It's just a door. You can do this. Sinubukan ko ulit. Sa pagkakataong ito, kinalma ko na ang kamay. Hinigpitan ko lalo ang pagkakahawak sa susi, saka ito pinasok sa kandado. I tried my really best, kaso na
Suminghap ako at tuluyan ng pinatahan ang sarili. Nagbilang pa ako ng ilang segundo bago sya balingan ulit, na may sapat ng kompiyansa sa sarili. Without a word, inabot ko ang isa nyang kamay. Ikinagulat nya iyon pero hinayaan lang din nyang hawakan ko ito. Sya naman ang napasinghap nang halikan ko ang likod ng kanyang palad. Gets ko na. Alam kong ang intensyon ko sa naabutan nyang pagtatapat ko kay Primo ng nararamdaman ay para ipahiwatig na kahit papaano ay may kaunti na akong pagtingin sa lalaking iyon. But he missed the part kung saan nagalit ako noong narinig ko mismo sa lalaking iyon ang muntik nyang pagpatay sa kanya. "I miss you too... Always," malumanay kong sabi habang nakatingin ng diretso sa mata nya. His lips twitched into something almost like a smile. Hindi ko na rin mapigilang mapangiti. Sya lang talaga ang bukod tanging makakapagbago ng nararamdaman ko sa mabilis na pagkakataon. Parang kanina lang, lugmok na lugmok ako. Tapos ngayon, ito at parang ewan na nakang
A/N: Hi po. Medyo nagkaroon ng error ang previous chapters (from Chapter 36-44). Ang mga nailagay po kasi doon ay yung mga naunang chapter. Kumbaga naulit. So ito na po ang continuation ng Chapter 34. *** Inihagis ko ang phone ko sa kama at napasabunot na lang sa sarili ko. Terrible liar? Bakit,
Sa tagal kong naghintay na ma-seen niya ang message ko ay hind ko namalayang nakatulog ako. Kaya naman pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay cellphone agad ang hinawakan ko. Tiningnan ko kung naghimalang nag-reply siya habang tulog ako kaso… No new messages. "Grabe talaga ’tong future husb
Gusto kong magpalamon sa lupa sa sobrang hiya ko. Literal na napatayo ako mula sa pagkakaupo at napasabunot na lang sa buhok ko habang palakad-lakad sa loob ng kwarto. Sa dinami-rami ng pwedeng mangyari ngayong gabi, bakit ito pa?! "Diyos ko, Chloe! Ang tanga-tanga mo talaga!" bulong ko sa sarili
Pero teka… bakit nga ba siya nag-text bigla? Hm… hindi kaya tumalab na agad charm ko sa kaniya? Ano, kasalan na ba ang sunod nito? Napahagikgik ako sa mga naisip. Kahit gustuhin ko man na makasal kami agad, hindi pa talaga puwede. Nasa Senior high pa lang ako. Kailangan may mapatunayan muna ako.







