Ang Omega na Kanyang Pinalayas

“Sabihin mo na ang gusto mo!”

Umalingawngaw ang boses ng guwardiya sa gitna ng ambon habang papalapit ako sa gate ng Dark Moors Pack, at sa isang iglap, inakala kong nagbibiro lang siya.

Nakatayo ako roon na tumutulo ang luha ko dahil sa anim na oras na biyahe, ang putik ay dumidikit sa laylayan ng aking amerikana habang ang aking medical bag ay nakasubsob sa aking balikat, at tinitigan siya nang hindi makapaniwala.

Pagkatapos ay kinuha ko ang nakatuping summons mula sa bulsa ng aking amerikana at ikinumpas ito nang isang beses. “Pumunta ako para palamutian ang iyong gate. Ano ang hitsura nito?”

Lumungkot ang kanyang ekspresyon. Huminga nang malalim ang pangalawang guwardiya, mabilis itong tinakpan ng ubo.

“Ako si Reylap Stark,” sabi ko, sabay balik ng papel sa aking bulsa. “Humingi ang iyong Alpha ng manggagamot. Maliban na lang kung may biglang natutong mag-opera sa isang gabi, iminumungkahi kong papasukin mo ako.”

Bahagyang tumigas ang panga ng unang guwardiya sa aking tono.

“Sinabihan kaming may paparating na manggagamot,” maingat niyang sabi. “Walang bumanggit sa pangalan mo.”

“Ipinatawag mo ako.”

Walang gumalaw ang guwardiya.

Nanlamig ang aking tiyan. Ang mga manggagamot ay dapat na tinatanggap, iginagalang, at sinamahan diretso sa mga pasyente, at pinapayagang umalis kapag natapos na ang trabaho. Ganoon na nga ang dati. Ganoon ang ipinangako ng pagpapatawag.

Anong nangyayari?

Nakipag-ugnayan na ako sa mga kahina-hinalang grupo dati. Mga Alpha ng Teritoryo. Mga aroganteng beta. Mga hangal na nag-iisip na ang mga manggagamot ay mga katulong na may mga halamang gamot sa halip na mga taong literal na nagpapanatili sa kanilang mga lobo na humihinga, ngunit iba ang pakiramdam nito.

Sa wakas ay tumabi ang pangalawang guwardiya. "Maaari na kayong pumasok."

Walang paghingi ng tawad, walang pagmamadali sa kabila ng desperadong tono ng pagpapatawag.

Iyon pa lang ay nagsasabi na sa akin na may mali.

Karamihan sa mga grupo ay halos kinakaladkad na ang mga manggagamot patungo sa infirmary sa sandaling dumating sila. Ang mga nasugatang lobo ay nangangahulugan ng takot, ingay, at mga nag-aalburutong kamag-anak na nagsisiksikan sa mga pasilyo. Ngunit habang papasok ako sa Dark Moors, ang tanging naghihintay sa akin ay katahimikan.

Nang makarating ako sa pakpak ng manggagamot, ang aking mga nerbiyos ay naninigas nang sapat para mabali.

Kumatok ako nang dalawang beses. Wala. May kamay na pumulupot sa braso ko bago ko pa masubukan sa ikatlong pagkakataon.

"Makikita ka na ng mga matatanda ngayon."

Lumingon ako at nakita ang isang guwardiya, inilalayo na ako sa p***o bago pa man ako pumayag na gumalaw. "Dinala ako rito para sa mga pasyente," sabi ko, bahagyang humila sa kanyang pagkakahawak. "Hindi matatanda."

Hindi siya nag-abalang sumagot at patuloy lang siya sa paglalakad.

Nasa kalagitnaan na kami ng pasilyo nang makita ko ang isa pang manggagamot, may bag sa kanyang balikat, na naglalakad sa eksaktong direksyon kung saan ako hinila.

Tumigil ang aking mga paa sa paggalaw nang mag-isa. "Bakit siya pupunta sa aking mga pasyente?"

"Galaw ka pa."

"Mga pasyente ko 'yan —"

"Galaw ka na."

Dumating ang salita at biglang nanikip ang dibdib ko.

Kaya hindi ito isang hindi pagkakaunawaan. Hindi ako dinala rito para gamutin ang kahit sino—kahit papaano, hindi sa paraang sinabi sa akin.

Kung gayon bakit mo ako dinala rito?

Nabigla ang aking mga iniisip, humigpit ang aking pag-iisip. Ngayong gabi ang aking seremonya ng pagsasama. Maghihintay si Malik. Anuman ito, kailangan itong matapos agad. Kailangan kong makaalis dito bago lumubog ang araw.

Pero nang itulak ng guwardiya ang p***o ng silid ng mga matatanda at pumasok ako sa loob, tuluyang nawala ang kaisipang iyon.

Masyadong puno ang silid — at walang kahit isang mukha ang nagulat na makita ako.

Pumasok ako at hindi na nag-abalang makipagbati. "Ipinatawag ako para gamutin ang mga pasyente. Kailangan ko na silang ma-access ngayon."

"Hindi ka bibigyan ng access," sabi ng isang matanda. "Sa ngayon."

Sandali kong sinabi ang salitang iyon. "Sa ngayon," ulit ko. "Anong ibig sabihin niyan?"

"Nagbago na ang mga sitwasyon."

"Anong mga sitwasyon?" Tumingin ako sa paligid ng silid at napagtanto kong may malamig na kirot sa aking tiyan na walang makakatitig sa akin. "Alam mo, hindi magiging kahina-hinala ang lahat ng ito kung may magpaliwanag talaga kung ano ang nangyayari."

Sa wakas ay tumingin sa akin ang unang matanda. "Hindi ka mapagkakatiwalaan dito."

Sa loob ng isang segundo, akala ko talaga ay mali ang narinig ko.

Isang maikling tawa ang kumawala sa akin bago ko pa ito mapigilan. "Pasensya na— ano?"

Walang tumawa kasama ko.

Hindi mapagkakatiwalaan? Para sa isang manggagamot na ipinatawag nila?

Kakaiba ang dating ng mga salita, kadalasan dahil wala itong katuturan. Tinatawag ang mga manggagamot kapag desperado na ang mga grupo. Pinagkatiwalaan kami ng mga tao sa kanilang buhay bago nila kami ipagkatiwala sa kanilang mga sikreto.

"Malinaw na may hindi pagkakaunawaan," sabi ko, nang mas maingat sa pagkakataong ito.

"May ulat na mula sa inyong grupo," sagot ng matanda.

Nakuha nito ang buong atensyon ko.

"Ang grupo ko?" ulit ko. "Anong ulat?"

Bahagyang dumilim ang ekspresyon ng pangalawang matanda. "Isang matanda mula sa Emerald Diamond Pack ang namatay sa ilalim ng inyong pangangalaga."

Minsan ay nautal ang tibok ng puso ko. Hindi! Hindi!

"Ang sanhi ng pagkamatay ay nakumpirma na pagkalason sa wolfsbane."

Tila bahagyang kumiling ang silid sa paligid ko.

Sa loob ng isang segundong nakakalito, hindi ko man lang maproseso nang maayos ang pangungusap dahil parang napaka-walang katotohanan para maging totoo.

Wolfsbane?

Agad itong tinanggihan ng isip ko.

"Ako — wolfsbane?" Biglang lumabas ang salita sa isip ko na parang hindi ko mawari.

"Hindi. Hindi ko pa — hindi iyon —" Tumigil ako, pinagdikit ang mga labi ko, pinilit ang sarili kong huminga. "Hindi ko pa ito niresetahan, hindi ko pa ito iniimbak, hindi ko pa ito tiningnan nang patagilid sa buong karera ko. Ako—*

"Iba ang sinasabi ng ulat ng iyong pakete."

Ang init ay mabilis na umakyat sa aking lalamunan na ikinahiya ako, yung tipong parang nakaramdam ako ng kirot sa likod ng mga mata at parang bigla na lang, nakakahiyang parang nasa ibabaw. "Kung gayon ang iyong—aking—ulat," sabi ko, at bahagyang nabasag ang aking boses sa huling salita bago ko ito naintindihan, "ay mali."

Huminga ako nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Hindi, hindi ko ito kayang mawala. Mayroon akong seremonyang dapat balikan — isang damit na nakasabit sa aking silid, isang naghihintay na kasama, isang buong buhay na malapit nang magsimula — at hindi ko hahayaang guluhin ako nito sa isang silid na puno ng mga estranghero. "Ako ang pangunahing manggagamot sa kasong iyon," sabi ko, nang mas matatag na ngayon. "Hindi kailanman makukumpirma ng aking grupo ang isang bagay na tulad niyan nang hindi muna ako kinakausap. Kaya anuman ang sabihin ng ulat na iyon, may nagsisinungaling."

"Kung gayon, bakit siya ang huling taong humawak sa kanya?" tawag ng isang boses mula sa gilid ng silid.

Humarap ako rito. "Dahil ako ang nakatalaga sa paggamot niya. Ganoon gumagana ang pagpapagaling. Ang pagiging huli sa isang silid ay hindi nangangahulugang mamamatay-tao ako."

"Hindi iyon ang sinasabi ng ulat."

"Kung gayon, ipakita mo sa akin ang ulat." Mas malakas ang boses ko kaysa sa inaasahan ko ngunit hindi ko ito binawi. "Kung may ebidensya laban sa akin, ipakita mo sa akin. May karapatan akong makita ito."

Tumigas ang mukha ng matanda. "Hindi ka bibigyan ng daan."

At ganoon na lang, naputol ang huling hibla ng aking kahinahunan.

“Nababaliw ka na ba?” tanong ko, habang tumataas ang boses ko bago ko pa ito mapigilan. “Kinakaladkad mo ako sa mga teritoryo sa ilalim ng emergency summons, inaakusahan mo ako ng pagpatay sa sandaling dumating ako, tumatangging magpakita sa akin ng ebidensya, tumatangging hayaan akong ipagtanggol ang aking sarili, at kahit papaano ay inaasahan akong tatayo rito nang tahimik habang ikaw ang nagpapasya kung ako ay nagkasala?”

Kumunot ang noo ng pangalawang elder. “Ingatan mo ang iyong tono.”

“Ang tono ko?” Tumawa ulit ako. “Inakusahan mo akong nilason ang isang matanda bago pa man ako makapasok sa infirmary mo, at ang tono ko ang isyu? Gusto kong makausap kung sino man ang nagsampa ng report na iyon,"

"Hindi na iyon kakailanganin."

Natigilan ako. Idiniin ko nang mariin ang kuko ko sa aking palad dahil nanginginig ang mga kamay ko at tumanggi ako — talagang tumanggi — na ipakita iyon sa silid na ito. "Pasensya na," dahan-dahan kong sabi, "ano ang sinabi mo sa akin?"

"Hindi na iyon kakailanganin."

Isang butil ng pawis ang tumulo sa batok ko. May kung anong kakila-kilabot at mabilis na ginagawa ang puso ko sa loob ng dibdib ko at kahit gaano ko pa kahigpit idiniin ang mga kuko ko sa balat ko, hindi ko mapigilan ang bahagyang pamumuo ng basa sa aking hairline.

Hindi nila ako hahayaang magsalita kahit kanino. Wala silang ipapakita sa akin. Hindi ito isang imbestigasyon, isa na itong hatol.

Malik. Ang pag-iisip sa kanya, ay nagpabilis ng tibok ng puso ko. Aayusin ito ni Malik.

"Kung gayon, aalis na ako," sabi ko.

"Maaaring iyon ang pinakamabuti."

Ako Umikot ako sa aking sakong at padabog na lumabas, kumukulo ang aking dugo. Kumalabog ang mabibigat na p***o sa aking likuran.

Sa labas, iba ang pakiramdam ng malamig na hangin at puno ng hinala. Agad na nawalan ng usapan ang aking pagdaan. Nakasunod sa akin ang mga mata ngayon—hindi na pagpapanggap. Magaling. Mula sa isang hindi kanais-nais na panauhin ay naging isang kaaway na ako sa loob ng wala pang isang oras.

Noon ko nakita si Gaia. Ang batang babae na ginamot ko para sa matinding lagnat ilang buwan na ang nakalilipas. Nakatayo siya malapit sa gilid ng patyo at nang magtama ang aming mga mata ay bigla siyang humakbang paatras.

Mas masakit ang hakbang na iyon kaysa sa anumang sinabi ng mga matatanda.

"Gaia." Huminto ako at yumuko sa kanyang antas, pinapanatiling mahina ang aking boses. "Ako ito. Naaalala mo ba ako, hindi ba?"

Napaatras siya nang mariin.

"Hoy, ako ito," sabi ko, ibinaba ang aking sarili sa antas ng kanyang mga mata na may maliit, sana'y nakakapagpakalmang ngiti. "Ang nagpalasa ng pangit na gamot na parang berries, naaalala mo ba? Hindi ako nangangagat. Pangako."

Nag-alangan siya, saka bahagyang tumango, ngunit nanatiling nakakuyom ang kanyang maliliit na kamay sa kanyang tagiliran.

Pinanatili kong magaan ang aking tono, kahit na nag-aalab ang aking galit. "Bakit lahat ay nakatingin sa akin na parang tinubuan ako ng pangalawang ulo? Sige na, sabihin mo na sa akin. Akala ko magkaibigan tayo."

Nininingning niya ang paligid nang may kaba bago bumulong, "Sabi nila pumatay ka ng tao."

Bahagyang gumalaw ang lupa sa ilalim ng aking mga paa. "Hindi totoo iyan."

"Sabi nila nilason mo ang isang matanda." Ang kanyang mga mata ay nanlalaki at seryoso at napakatapat. "Ang mga tao sa iyong grupo ay dumating kahapon at sinabi sa lahat."

Kahapon??

Diyos ko. Ang bitag ay nasira na bago pa man ako tumawid sa hangganan. sino ang gagawa nito sa akin?

Pinilit kong huminga, tumayo. "Salamat sa pagsasabi sa akin ng totoo, bata. Kailangan ng lakas ng loob."

Tumingala siya sa akin, nag-aalala. "May problema ka ba?"

"Hindi ko pa... alam." Ang pagtatangka kong ngumiti nang may kapanatagan ay malamang na mas mukhang pagngiwi.

Kinuya niya ang kanyang labi. "Ginawa mo ba?"

Lumuhod ako pabalik sa kanyang antas at naghintay hanggang sa wala na siyang ibang magawa kundi ang tumingin sa akin. "Hindi," sabi ko, nang mahina ngunit walang kahit isang pag-aalinlangan. "Hindi ko ginawa. At papatunayan ko iyon."

Pinagmasdan niya ako nang matagal, pagkatapos ay agad na umiwas ng tingin.

"Huwag mo siyang hayaang umalis."

Ang boses ay nagmula sa kung saan sa likuran ko at lumingon ako sa tamang oras upang makita ang tatlong guwardiya na tumatawid sa patyo na may pokus na nagpakaba sa akin.

"Wala siyang pupuntahan kung walang kasama," sabi ng isa sa kanila. Sila ay kumikilos nang may kalmadong katiyakan ng mga lalaking binigyan ng napaka-espesipikong mga tagubilin tungkol sa isang napaka-espesipikong tao. "Utos ni Alpha."

"Sinong alpha?" tanong ko.

Walang sumagot.

"Tanggalin mo ang mga kamay mo —" panimula ko, ngunit isa sa kanila ang humawak sa braso ko at ang mga salita ay natigilan ako dahil totoo ito, nangyayari talaga ito, at walang halaga ang anumang kredensyal o mga sulat ng pagpapatawag o walong taon ng pagpapagaling sa mga sugatan ng grupong ito sa susunod na tatlumpung segundo.

"Tanggalin mo ang mga kamay mo sa akin," ulit ko, habang pumipilipit sa kanilang pagkakahawak. "Isa akong manggagamot —”

"Walang pakialam diyan." Humigpit ang pagkakahawak ng guwardiya sa braso ko, itinutulak ako pasulong nang hindi napuputol ang hakbang.

"Pumatay ka ng tao." Ibabalik ka ba sa Emerald Diamond Pack ngayong gabi, at totoo ba?" Bahagya siyang lumapit, hininaan ang boses. "Dapat ay nagpasalamat ka sa amin. Karamihan sa mga grupo ay hindi nag-eescort ng mga mamamatay-tao. Ikinukulong nila ang mga ito."