Masuk"Sir Valderama?" Napasinghap ang isa sa mga staff ng ospital nang makilala siya bago ito agad humingi ng tulong sa ibang staff. "Get a stretcher, now!"Kumunot ang noo ni Riel nang lapitan sya ng mga staff."Dont-" pigil nya sa kanila nang susubukan nilang alalayan sya papunta sa stretcher. "I can-""No, you can't," putol ko sa kanya.Nahimigan ko ang pride nya para sa sarili kahit halata naman ang pangangailangan nya ngayon ng tulong mula sa staff.Agad syang tumahimik nang magtama ang mga mata namin. Dalawang nurse na lalaki ang umalalay sa kanya pahiga sa stretcher. Habang may isa pa na pinisil ang kanyang sugat gamit ang isang piraso ng gasa. Agad syang napasinghap nang idiin ito sa kanya.Pakiramdam ko, ako ang nasaktan nang makita ang pagpipigil nya sa kanyang paghinga dahil sa sakit."Sir, we need to control the bleeding," one of them said urgently. "We'll take you to the trauma room immediately."I followed as they wheeled him inside. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa gilid ng s
Tuloy lang sya sa paghingi sa akin ng tawad habang yakap-yakap pa rin ako. His voice cracking with every word. But I just shook my head, eyes shut tight, tears streaming down my face."I'm sorry, love. I'm sorry. I'm so sorry."Hindi ko inaasahan na sa paulit-ulit nyang paghingi ng sorry sa akin ngayon, nawala nito agad ang sakit na nararamdaman ko nang malaman ko ang nagawa nya sa akin.I swallowed hard and tried again, shifting to support his weight."Come on, let's get you up-"Natigil ako sa muling pagsubok na itayo sya dahil sa paghigpit lalo ng kanyang yakap. He let out a heavy breath, and then he broke again.Mas nanginig ang kanyang balikat. Ang mahihina nyang mga hikbi ay pilit tinatago sa aking balikat. Sa bawat paghinga nya ng mabigat ay umuukit ng sakit sa aking dibdib.Sa unang pagkakataon, ngayon ko lang sya nakitang malugmok ng ganito.Dahan-dahan akong humiwalay sa kanya at saka inabot ang kanyang kamay. I squeezed it tightly so he could calm down a bit. Pero inangat n
"... I love you," he breathed. "More than anything. More than my own life. And I know I've ruined everything, but I swear, I will spend every single day proving to you that you are my world. That I-I am nothing without you."Kasabay ng pagbasag ng boses nya ang pagbagsak din ng puso ko sa sahig."I'll take every ounce of hate, every glare, every cold word, but please... don't leave me again."Umiling iling sya. Namumula na ang mata nya, na para bang gustong gusto na nitong kumawala ng mga luha.Umihip ang malamig na hangin.Silence enveloped us. Ako, dahil hindi mahanap ang tamang sasabihin. Sya, nakatingin lang sa akin at para bang naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinabi nya.I need to leave. Ayaw kong magpadala sa kanya. Durog na durog na ako. Mas lalo lang ako madudurog kung mananatili ako dito habang pakikinggan pa ang mga susunod nyang sasabihin.I couldn't let myself acknowledge his words, even if they've already taken root inside me."Punta ka na sa ospital," I said inst
Agad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Riel." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same damn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sayo? May ninakaw ba ako sayo dati? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka kina Penny?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word.Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Watching me believe in all your lies? Watching me fall for every goddamn trick?"Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping peke lahat ng pinagsamahan namin ay para akong paulit-ulit na pinapatay at muling
Hindi ko sya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?"Malamig at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim nyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina nyang sagot. "I just made sure the police got Penny before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad sya nagsalita. Alam kong naintindihan nya ang tanong ko.Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin syang sagot kaya nilingon ko na sya.Naabutan ko syang nakatingin na sa akin. Agad din syang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?Ramdam ko lahat sa isang
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha nya sa utak ko.Muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha nya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman sya.Kung saan lalayo na naman ako sa kanya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili, sya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray syang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata nya ay wala sa akin, kun'di nakatuon sa binti nyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha nya ang iniindang sakit na dulot ng natamong sugat. Hindi na rin
"Ang layo nito sa Manila. Pa'nong ang bilis mo nakarating dito?"Ngumisi sya at tumayo. Awtomatik na napatalikod ako nang mahimigan ko ang pagyakap nya sa akin."I used helicopter," aniya habang nakayakap sa akin mula sa likod. Ang baba nya ay nakapatong sa balikat ko.Napatango na lang ako. Nawala
"Kamusta ka naman na?"Mabilis na segundang isa pang tanong ni Linda nang hindi agad ako nakasagot sa una nyang tanong.Natigilan man saglit pero minabuti kong ngitian sya."Ayos lang—"Hindi ko na natuloy ang sasabihin nang pareho kaming natigilan. Sabay kaming napatingin sa likuran ko nang marini
Niyakap nya ulit ako katulad ng kanina. Ang kanyang baba ay pinatong nya sa balikat ko."Why are we here? Can we just go straight to your room, hm?" malambing nyang sabi. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko."Ipaghahanda muna kita ng pagkain. Gutom na rin ako," sagot ko, na sa harap ang tingin.Sa tot
Mabilis akong kumilos at pinagdadampot ang mga sampay. Kumuha ako ng malaking basket at doon tinambak lahat. Bahala na kung magkakahawaan ng kulay. Ang importante, mawala na sila sa paningin ko.Halos mabasag na ang mga nakakalat kong baso sa sobrang pagmamadali kong mailagay ang mga ito sa aking k







