Masuk“ที่รัก ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ เดี๋ยวกินยาก็ดีขึ้น ดูสิ อุตส่าห์ได้มาฮันนีมูนกันทั้งที แต่ผมดันมาเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำแป้งหมดสนุกเลย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องเจ็บป่วยมันกำหนดวันได้ที่ไหน ว่ามันจะมาเมื่อไหร่ แต่คุณจะกินยาได้ยังไง ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลย”เขาเห็นแววตากังวลของเธอก็ใจไม่ดี ไม่อยากทำให้เธอคิ
วันแรกของการฮันนีมูน เริ่มต้นด้วยการที่เขาหลอกพาเธอไปนอนดูพระอาทิตย์ตกดิน แต่เขากลับจับเธอกินริมหาดส่วนตัวจนมืดมิดคาตา พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าอะไรไม่ได้เห็นทั้งนั้น เห็นแต่หน้าหล่อๆ แสนเซ็กซี่จนใจสั่นในตอนที่เขากำลังจะเสร็จสมเธองอนเขานิดหน่อย เขาจึงรีบอุ้มเธอเข้ามาอาบน้ำในบ้านพัก แล้วโทรสั่งอาหารทะเลชุ
ริมฝีปากร้อนรุ่มจูบเบาๆ ที่ปลายนิ้วหัวแม่เท้า ก่อนจะแลบลิ้นแล้วลากไล้ตวัดเลียนิ้วของเธอทีละนิ้วจนครบทั้งห้าอย่างเสมอภาค“อืม..”“ชอบไหมครับ ที่รัก”“ชอบค่ะ”สิ้นสุดเสียงหวานสั่นกระเส่า เขาก็อ้าปากอมหัวแม่เท้าของเธอลงไปจนสุดโคนแล้วดึงดูดรูดรั้งเชื่องช้า ความนุ่มนิ่มอุ่นร้อนของลิ้นและโพรงปากของเขาทำเอ
แสงไฟสปอร์ตไลท์ส่องลงมายังคู่บ่าวสาวที่สวยหล่อราวเจ้าหญิงและเจ้าชายซึ่งยืนโอบกอดกันอยู่หน้าเค้กแต่งงานจำนวนเก้าชั้นบนโต๊ะกลางเวทีที่ประดับตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวนำเข้าและดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอย่างสวยงามอลังการ ซึ่งเจ้าบ่าวทุ่มทุนเนรมิตห้องจัดเลี้ยงให้กลายเป็นสวนดอกไม้ที่เธอชอบที่สุดในธีมเดียวกันทั้งงา
“ได้แล้วค่ะ ถ้ามีแก้ตรงไหน ก็มาที่ร้านได้เลยนะคะ”เขารับชุดแต่งงานมาจากมือเธอ แต่กลับไม่ยอมขยับตัวไปไหน แววตาชิงชังเย้ยหยันยังคงส่งมาให้เธอตลอดเวลาจนคนตัวบางอึดอัด“ไหนว่าได้ผัวรวย ทำไมมาเป็นช่างตัดชุดต๊อกต๋อยอยู่ที่นี่ล่ะ หรือว่าโดนผัวรวยมันเขี่ยทิ้ง”เขาเหยียดยิ้มหยัน ตั้งใจพูดดูถูก แม้จะรู้ว่าการ
งานแต่งงานที่บ่าวสาวคิดเอาไว้ว่าจะจัดเล็กๆ แบบเป็นกันเองในสวนสวยสไตล์อังกฤษที่ห้อมล้อมไปด้วยดอกไม้ เป็นอันต้องล้มเลิกไปเมื่อทั้งคู่เขียนรายชื่อแขกแล้วมันเกินกว่าที่ร้านอาหารสไตล์สวนอังกฤษอย่างที่เธอชื่นชอบจะรองรับไหวห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดของโรงแรมในเครือตระกูลของเธอจึงคือคำตอบของทั้งหมด โดยว่าท
เพจบันเทิงชื่อดังแชร์ภาพแอบถ่ายหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังจับมือกันเดินเข้าไปในคอนโดมิเนียมหรูหราราคาแพงใจกลางเมือง โดยในภาพเห็นเพียงด้านหลังของผู้หญิงคนนั้นที่มีเสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวใหญ่คลุมทับเอาไว้ชั้นนอก ไม่เห็นแม้แต่ว่าทรงผมของเธอเป็นแบบไหน เดาได้ว่าเสื้อแจ็คเก็ตตัวนั้นน่าจะเป็นของผู้ชายที่เดินจับม
“ไม่ต้องกลัว มิตา มันไม่ได้ผ่าตรงนี้”ธพัชร์กอดเพื่อนรักเอาไว้แน่นๆ เขาพลาดแล้วที่ยอมให้เธอมาด้วย เขารู้ว่ายัยมิตาสาวแสบ เธอกล้าทุกเรื่อง ไม่เคยกลัวอะไร ยกเว้นเสียงฟ้าผ่า แล้วตอนนี้ฝนก็กำลังจะตกลงมาแล้ว เขาน่าจะนึกถึงข้อนี้ก่อน มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายเสียแล้ว“เราต้องไปต่อแล้ว ฝนกำลังจะตก”ธพัชร์เดิน
“โถ่ แม่ครับ”หนุ่มๆ อธิพัฒน์โภคินผู้ถูกกล่าวถึงทุกคนหน้าม้านไปตามๆ กัน ก็เข้าใจอยู่หรอก ว่าพวกผู้ชายมันเป็นแบบไหน ยิ่งถ้ามีความรักแล้วไม่ต้องไปถามหาเหตุผล ทั้งโง่ ทั้งงี่เง่า ทั้งเอาแต่ใจ ทำได้ทุกอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่ต่างกันทั้งนั้นแต่กรณีนี้มันไม่เหมือนกันนี่นา พอตกอยู่ในฐานะฝ่ายหญิงแล
“หึหึ ทำไม อายหรอ ฉันไม่ได้เห็นอะไรของเธอหรอกน่า ฉันไม่ใช่คนโรคจิตที่จะเอาเปรียบเธอตอนเธอเมาไม่มีสติแบบนั้นนะ ฉันเอาผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้ ก็เหมือนตอนที่เธอเช็ดตัวให้ฉันตอนที่ฉันป่วยวันนั้นไง” “จริงหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ” สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา แล้วยิ้มหวาน เต็มใบหน้า







