เงาใจในเพลิงพรหม

สายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายจากภายนอก แข่งกับเสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ล่วงหล่นลงมากระทบพื้น มิได้มีผลทำให้ณชญาดารู้สึกหนาวเหน็บ ตรงกันข้ามเธอยังคงเพลิดเพลินไปกับการอาบน้ำอุ่นสบาย ๆ พร้อมกับการฮัมเพลงรักคลอเบา ๆ อย่างคนอารมณ์ดี ณชญาดาชโลมครีมอาบน้ำกลิ่นหอมละมุนบนเรือนร่างของตนเองอย่างช้า ๆ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า เมื่อครีมอาบน้ำกลิ่นหอมกรุ่นสัมผัสไปทั่วทุกอณูของร่างกาย สายน้ำที่ไหลรินรดร่างเพรียวบางอย่างต่อเนื่องนั้น ได้สร้างความรู้สึกสดชื่นให้กับเจ้าของเรือนร่างได้ไม่น้อย ความสดชื่นที่ได้รับหลังจากการอาบน้ำ คลายความอ่อนเพลียของหญิงสาวไปจนหมดสิ้น ณชญาดานอนไม่หลับก็เลยเดินไปเปิดหน้าต่าง เพื่อรับลมหนาวที่มาพร้อมกับสายฝน เธอยื่นมืออกไปสัมผัสสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับฟ้ารั่ว ทั้งที่ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่า ‘ฝนหลงฤดู’ บรรยากาศเงียบสงบ ราวกับโลกหยุดเคลื่อนไหวของไร่แห่งนี้ทำให้เธอนึกถึง ชายหนุ่มท่าทางป่าเถื่อนที่เป็นผู้นำเธอมาที่นี่ เขาเป็นใครกันนะ? ณชญาดาถามตัวเองในใจ

“รังเกียจก็พูดมาตรง ๆ” เขาเอ่ยพร้อมกับยิ้มเยาะเธอ คำพูดแสลงหูนั้นเองที่ทำให้หญิงสาว ตัดสินใจรับขวดไวน์นั้นมาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะส่งมันคืนกลับไปให้เจ้าของ “ปกติฉันไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอล์ เพราะฉันเป็นคนดื่มไม่เก่ง และมันทำให้ฉันเมาง่าย แต่คืนนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ เพราะบรรยากาศชวนให้ดื่ม เอาเป็นว่าฉันจะดื่มเป็นเพื่อนคุณ ไม่เมาไม่เลิกราดีไหม คุณจะได้เลิกพูดจาจิกกัดฉันซะที แต่เราควรจะเข้าไปดื่มข้างใน เพราะฉันไม่อยากจะเป็นปอดบวม” พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน ธนวรรธน์มองตามไปก่อนจะไหวไหล่ จากนั้นก็เดินตามหญิงสาวกลับเข้าไปด้านใน ณชญาดาเดินไปเปิดเพลงคลอเบา ๆ จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่หาได้ยากในปัจจุบัน แต่เขายังคงดูแลรักษาเครื่องเล่นชิ้นนี้เป็นอย่างดี สองหนุ่มสาวนั่งดื่มไวน์ด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศเย็นสบาย โดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดใด ต่างฝ่ายต่างก็จมอยู่ในความคิดของตนเอง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแต่ไวน์หมดไปสามขวด จากที่นั่งห่างกันเป็นวาก็ค่อย ๆ กระเถิบเข้ามานั่งชิดกันโดยไม่รู้ตัว ณชญาดาลอบมองใบหน้าด้านข้างของธนวรรธน์นิ่ง

ในค่ำคืนนั้นชายหนุ่มมอบความรักให้หญิงสาวหลายต่อหลายครั้งจนเขาเองหมดแรง เธอเองก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ บทรักของทั้งคู่เต็มไปด้วยความร้อนแรง และต่างฝ่ายต่างก็เรียกร้องการตอบสนองของกันและกันอยู่ตลอดเวลา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีเซ็กส์มาราธอนกับเธอได้ เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ณชญาดาเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาร่วมหลับนอนกับเธอหลายครั้งภายในคืนเดียว ธนวรรธน์ผละกายจากร่างบาง พร้อมกับรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะจรดจมูกโด่งลงข้างขมับที่ชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย และซบหน้าลงกับเรือนผมหอมกรุ่นของเธอ หลังจากนั้นสองหนุ่มสาวต่างก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกันด้วยความอ่อนเพลีย แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่ส่องผ่านม่านบางเข้ามา ทำให้ณชญาดาลืมตาตื่น เธอพบตัวเองนอนอยู่เพียงลำพังภายในห้องพักของธนวรรธน์ หญิงสาวนอนทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอยอมรับกับตนเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมิได้เกิดจากการฝืนใจแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอเป็นฝ่ายยินยอมพร้อมใจ ให้เขานำพาเธอไปสู่ความสุขที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นสิ่

ที่สำคัญไปกว่านั้นเขารู้ดีว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรก ที่สอนประสบการณ์แปลกใหม่นี้ให้กับเธอ และเพราะความใสซื่อบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเธอทำให้เขาตกหลุมรักเธอ อย่างที่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนมาก่อน ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตกหลุมรักเธอได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เขาและเธออยู่ร่วมกัน มันไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็เป็นไปแล้ว เธอเป็นรักแรกและรักเดียวของเขา เขาคิดที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเธอ แต่แล้วเธอก็ทำลายความฝันของเขา ด้วยการจากไปโดยไม่บอกลา เหลือไว้แต่ปริศนาที่ไม่มีคำตอบ ว่าเหตุใดเธอจึงทิ้งเขาไปอย่างไม่มีเยื่อใยเช่นนี้ ธนวรรธน์เชื่อมั่นในความคิดของตนเองว่า ผู้หญิงอย่างณชญาดาไม่มีวันที่จะมาเรียกร้องเงินค่าตัว เพราะเธอมิใช่ผู้หญิงที่หิวเงินที่จะยอมทอดกายให้กับผู้ชาย เพื่อแลกกับเศษเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แน่ มันต้องมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้ณชญาดาตัดสินใจรีบร้อนจากไปโดยไม่บอกลา เพียงแต่เขามิได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมา แต่เลือกที่จะกลับเข้าไปทำงานในไร่แทน ในเมื่อเธอเลือกที่จะยุติความสัมพันธ์ด้วยการทิ้งเขาไป ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปตามหาเธอ “จะรีบไปไหนคะพีท เรายังคุยกันไ

“ก็ฝากญาณินไว้กับคุณพัดสิ หรือไม่ก็เอามาฝากพี่” “นั่นคงจะไม่ใช่ทางออกที่ดีหรอกค่ะ พี่จี๊ดทาบทามนักเขียนท่านอื่นส่งไปให้เขาพิจารณาดีกว่านะคะ” “ถ้าพี่มีทางเลือกอื่นพี่ก็คงไม่ต้องขอร้องเธอหรอกญาดา ช่วยพี่หน่อยนะ...” “แต่ว่า...” สีหน้าของณชญาดาดูว้าวุ่นคล้ายตรองไม่ตก “นะญาดา อย่างน้อยไปพบเขาก่อนก็ยังดี ถ้าไม่ถูกใจเธอก็ไม่ต้องรับงานนี้” “แค่ไปพบเขาเท่านั้นใช่ไหมคะ” “ใช่! หลังจากนั้นแล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที” “พี่จี๊ดจะให้ดาไปพบเขาที่ไหนคะ” “น่าจะเป็นโรงแรมที่เขาพักอยู่ เอาเป็นว่าพี่จะโทรนัดกับเขาก่อนแล้วจะโทรบอกอีกที” จิรนันท์เอื้อมมากุมมือณชญาดา “ขอบใจมากนะญาดาที่ยอมไปพบเขาเพื่อพี่” “ดาแค่จะไปพบเขา เพื่อยืดระยะเวลาให้พี่จี๊ดหานักเขียนคนใหม่ ไม่ได้รับปากว่าจะรับทำงานนี้นะคะ” “แค่นั้นก็ถือว่าต่อลมหายใจให้พี่ไปอีกระยะหนึ่งแล้วล่ะ อย่างน้อยก็ขายผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน ขอบใจนะ” “ว่าแต่พี่จี๊ดมีเรื่องอะไรจะคุยกับดาหรือคะ คงไม่ได้จะทวงต้นฉบับนิยาย