LOGINร่างบางยังคงเกร็งกระตุกต่อเนื่องเพราะความเสียวซ่านรัญจวนถึงขีดสุดครั้งนี้มันรุนแรงนัก “เสียวไหมครับ คุณน่ารักมากเลย” ร่างหนาอดใจบางไม่ได้เมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบกับร่างงามที่นอนตาปรือหวาน ปากกระจับสีสวยบวมเจ่อ สายเสื้อตกลงมาที่แขนทั้งสองข้าง ชายกระโปรงลูกไม้
อัคคีน้อยที่ปกติก็ไม่ค่อยจะยอมสงบอยู่แล้ว ขยายตัวเหยียดตึงภายในเสี้ยววินาทีจนเขาต้องนั่งตัวงอ ตลอดเวลาดวงตาคมก็มองตามร่างบางตาไม่กะพริบ เธอเดินไปปิดไฟกลางห้องเหลือไว้เพียงแสงสว่างจากโคมไฟสีนวลข้างเตียง จนเธอเดินกลับมาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนั่นแหละ ถึงมีคำพูดและปฏิกิริยาออกจากกายเขา
ในกระจกเงาบานใหญ่เท่าฝาผนังห้องปรากฏภาพของร่างบางในชุดปาดไหล่กระโปรงทรงสุ่มฟูฟ่องตกแต่งด้วยผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสุดหรูและดอกไม้ผ้าสามมิติทั่วทั้งชุด ผมทรงเกล้ามวยต่ำที่ท้ายทอยยุ่งๆเล็กน้อยตามแบบสมัยนิยมประดับด้วยช่อดอกไม้สีขาวช่อโตสวย เธอแต่งหน้าด้วยโทนสีอ่อนแต่เน้นขับดวงตาหวานให้งามซึ้ง ส่งผลให้ร่างบาง
ยิ่งเธอกรีดร้องเขายิ่งเอาแต่ใจ สัมผัสเธอซ้ำๆจนร่างบางเกร็งกระตุกแตะขอบสวรรค์ “เสร็จเร็วจังครับที่รัก เสียวหรอ” ถามมาได้ตาบ้า ไม่เสียวมั้ง เล่นจู่โจมจุดเสียวเธอพร้อมๆกันแบบนั้น ใครไม่เสร็จก็กามตายด้านแล้ว คนใจร้ายยังไม่พอใจในผลงานนั
สัปดาห์ต่อมา อัคคีและเพชรน้ำผึ้งได้ออกงานร่วมกันอีกครั้งในฐานะคนรัก ในงานแต่งงานของชลธีและโรสิตา งานจัดได้อย่างยิ่งใหญ่หรูหราอลังการสมเป็นงานสละโสดของนางเอกอันดับหนึ่งของประเทศและลูกชายเจ้าของสวนส้มและรีสอร์ตที่ใหญ่ติดอันดับของภาคเหนือ เจ้าสาวแสนสวยในชุดเกาะอกกระโปรงบานฟูฟ่องล
“ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่มีงานแต่งงาน น้ำผึ้งต้องอยู่ที่บ้านนี้ แล้วยิ่งท้องไส้แบบนี้ จำเป็นต้องมีแม่คอยดูแล พี่จะไม่ให้ใครมารังแกน้องได้อีกแล้ว” คุณหมอหนุ่มผู้หวงน้องสาวเอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่ออัคคีกำลังขอตัวพาเพชรน้ำผึ้งกลับคอนโดหลังจากที่เขาพาเธอกลับมาจากเขาใหญ่แล้วแวะไหว้ขอขมา
เมื่อเวลาเลิกงานมาถึง เขาจะบีบบังคับให้เธอมานอนที่ห้องเขาเสมอ ถึงขั้นให้เธอเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับเขา ซึ่งเธอก็เอาเสื้อผ้าไปทิ้งไว้บ้างเป็นบางส่วน ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ห้องของเขา เพราะคนเอาแต่ใจไม่ยอมปล่อยให้เธอกลับห้องของตัวเองง่ายๆเลย หากวันไหนที่เธอดื้อแพ่งไม่ยอมไปนอนกับเขา เขาก็หอบผ้าหอบผ่อนมานอ
“ร้อนเหมือนกันนะ เรากลับบ้านกันเถอะ” ดาราสาวรีบอ้อนเขาให้พากลับบ้านเพราะกลัวผิวเสีย “ไปสิ” “เออ นาย แล้วนายไม่ไปทักทายเจ้าของไร่หน่อยหรอ เขาก็น่าจะรู้แล้วนะว่านายมา” “ผมไปทักทายมาแล้ว”
“คุณนี่มันหน้าด้านจริงๆ เน่าเฟะจนไม่มีอะไรดี ยังทำหยิ่งผยองยกตนว่าอยู่ระดับสูงส่ง อย่างคุณต่อให้มาแก้ผ้าให้ผมเอาฟรีๆ ผมยังคิดแล้วคิดอีกเลย กลัวติดโรค” เพี๊ยะ เพี๊ยะ เธอยกมือฟาดหน้าเขาข้างเดิมจนสุดแรงถึงสองครั้ง “ผู้ชายแบบนาย อย่ามาดูถูกฉัน”
“ไม่เป็นไรครับ สำหรับน้ำผึ้ง ที่นี่ว่างพร้อมต้อนรับเสมอ” “ขอบคุณพี่จิณมากค่ะ เราไปชมไร่กันต่อเถอะค่ะ” แล้วเธอก็เดินเคียงคู่ไปกับเจ้าของไร่สุดหล่อ ปล่อยให้ท่านประธานจอมหื่นของเธอยืนกัดฟันกรอด เตะดินต่อยลมระบายอารมณ์หึงหวงไป อัคคีเหม







